Na een val op hun zeilboot verliest Ellen Verbeek deze zomer haar man, mediaondernemer Derk Sauer. ‘Wat me troost geeft: het besef dat hij altijd gelukkig is geweest en zo’n leuk leven heeft gehad – en ik ook.’
In de tuin van hun vakantiehuis in Domburg staat sinds kort een robuust beeld, twee boomstronken die innig met elkaar verstrengeld zijn. Ellen Verbeek (67) kreeg het op haar verjaardag, 13 augustus, van haar man Derk Sauer, een week na zijn uitvaart. In het ziekenhuis had hij nog met hun zoons Tom, Pjotr en Berend overlegd welk kunstwerk het moest worden. Ze plaatsten het als verrassing in de tuin. ‘Er zat een kaartje bij, met een bericht van Derk voor mij, gedicteerd aan Berend. Op zijn lippen hadden de jongens lipstick gesmeerd zodat een afdruk van zijn zoen nu voor altijd zijn laatste zoen aan mij is. Bittersweet.’
We spreken elkaar op de dag dat Derk 73 zou zijn geworden. Verbeek serveert een taartje. ‘Vanochtend had ik het moeilijk, nu gaat het weer beter. De nachten zijn sowieso een donkere put.’ Ze vertelt over de vele berichten die ze vanwege zijn verjaardag al kreeg. Uit Nederland, uit Rusland. Van Frans Timmermans die beloofde een kaarsje op te steken voor Derk in Maastricht, van een oud-medewerkster die van Rusland naar de Verenigde Staten verhuisde en een foto stuurde van het T-shirt dat een paar jaar terug gemaakt werd – Derk! Happy birthday! Ze voegde er nu aan toe: We always remember him, we love him so much.
‘Hartverwarmend’, zegt ze, ‘en troostrijk, alhoewel ik Derk er natuurlijk niet mee terugkrijg. Ik vind het fijn om aan het verleden te denken en foto’s en filmpjes van vroeger te zien, maar ik voel me soms radeloos en wanhopig als ik aan nú denk – laat staan aan de toekomst. Wat me dan troost geeft: het besef dat Derk altijd gelukkig is geweest en zo’n leuk leven heeft gehad – en ik ook.’
Derk Sauer – mediaondernemer, uitgever, journalist, columnist, graag geziene gast in talkshows voor de broodnodige duiding over Rusland – overleed aan de gevolgen van een noodlottige val. Hij en zijn vrouw Ellen, al vele jaren ervaren zeilers, voeren begin juli rustig op de Griekse wateren, op een windstille dag, ver van de kust. Ze lazen wat, ze luisterden een podcast. Op het moment dat Derk op de boot naar beneden liep, stuitte de kiel van hun schip op een rots en viel hij achterover het trapje van amper vijf treden af. Zijn vrouw trof hem buiten bewustzijn aan, het hoofd in een plas bloed. ‘Eerst dacht ik nog aan een fikse hoofdwond. Maar toen Derk even later weer bij kennis was zei hij: ‘El, ik voel niks.’
Het lukte haar niet hem te verplaatsen of op te tillen; ze bracht de boot in veiligheid en schakelde hulp in. Na een overnachting op het eiland Corfu kwam Sauer op de intensive care in Athene terecht. Hun zoons reisden spoorslags naar Griekenland af en regelden wat geregeld moest worden. ‘Dit komt goed want bij ons komt altijd alles goed, dacht ik – zeker na alles wat we al in ons leven hebben meegemaakt. Dit was simpelweg een ongelooflijk dom ongeluk. Alsof je buiten loopt en een zware pan op je hoofd krijgt, met fatale gevolgen.’
Pas na drie weken, toen er nog hoop was en de hoge koorts geweken was, kon Derk van de ic in Athene naar de ic in Amsterdam worden verplaatst. Na korte tijd kwam daar vast te staan dat de situatie uitzichtloos was: hij had een volledige dwarslaesie, hij kon amper praten, hij kon niet zelfstandig ademen – en daardoor zou een revalidatiecentrum ook nooit een optie zijn. ‘Het ergst vond ik dat ik hem, vanwege de pijn, zo zag lijden. Maar Derk heeft het ongelooflijk groots gedaan. Hij heeft niet één keer geklaagd. Hij legde zich bij het onvermijdelijke neer, en hij, die altijd onverschrokken en nooit bang is geweest, was ook niet bang voor de dood. Op een gegeven moment gaf hij aan dat hij niet meer kon en wilde. Al hebben de jongens nog geprobeerd om hem op andere gedachten te brengen.’
Denk je dat hij dat besluit omwille van hen nog wat heeft uitgesteld?
‘Ja, ik denk dat Derk het voor hen nog wat langer heeft volgehouden. Het leven is maakbaar, dachten ze, ook in een rolstoel is er straks nog veel mogelijk. Ze zochten oplossingen, ze googelden en vonden een kliniek in Zwitserland waar ze chips in de hersenen kunnen plaatsen die mogelijk lichaamsdelen weer zouden kunnen laten bewegen. Uiteindelijk zagen ze in dat er voor Derk geen toekomst was en dat ze zich bij zijn naderende dood moesten neerleggen.’
Derk is thuis, in Domburg, gestorven. Jullie zoon Pjotr vertelde dat hij zei dat die laatste week de mooiste week van zijn leven was.
‘Omdat hij zag dat het goed was. Er viel niets meer op te lossen of uit te praten, er was niet één wanklank. We waren 24 uur per dag bij hem, hij zag dat we een sterk gezin zijn, het gezin dat voor Derk altijd op nummer één stond. Hij heeft de jongens gevraagd om mij te steunen. Hij zei: ‘Mama kan het, mama is krachtig’, en, wat ik hem nog niet eerder had horen zeggen: ‘Mama is een force of nature.’ Maar ik was krachtig omdat ik hém had. En nu is hij er niet meer. Ook niet om mij te troosten. Dus of het waar is wat hij zei: vroeger misschien, nu weet ik het niet zo zeker meer.’
Ze veegt haar tranen weg. ‘Spijt hebben Derk en ik van helemaal niets. We zijn ons er altijd heel erg bewust van geweest, ook in die laatste fase, dat we het leuk hadden, dat we zo graag bij elkaar waren, dat we geboft hebben – en dat we dat nooit als vanzelfsprekend hebben beschouwd. We hebben veel beleefd, we hebben veel gelukkige tijden gehad, onze jongens zijn goed terechtgekomen. Ook dat is een voorrecht: Derk heeft gezien wie ze geworden zijn, hij heeft hun partners en zijn twee kleinkinderen gekend, hij is trots op ze. Voor ouders is het een groot geluk als hun kinderen het zo goed met elkaar kunnen vinden en elkaar tot steun zijn.’
Je was laatst met je zoons Tom en Pjotr voor het eerst sinds het ongeluk weer in Griekenland. Toen ik je een appje stuurde om een afspraak te maken voor dit gesprek, schreef je terug: ‘Zoveel herinneringen aan de laatste weken, en de realisatie van geknapte dromen en een gebroken toekomst’.
‘Het was bij vlagen zwaar en pijnlijk, ja... We hadden op Lefkas net een leuk klein huis gekocht, op een rots, met uitzicht op zee. Derk en ik hebben het in april samen ingericht. Het plan was dat we daar in de toekomst het meest zouden gaan zijn: Derk kan overal werken, en hij zou er veel kunnen fietsen, wat hij graag deed. En dit was ook de plek waar we in mei nog zo mooi samen met onze zoons, in intieme familiekring, ons 40-jarig huwelijk hebben gevierd.’
Tijdens de uitvaart in de Amsterdamse Westerkerk, op 7 augustus, vertelde ze over het boekje waarin Derk en zij elk jaar op hun huwelijksdag iets schreven – wat er in het voorbije jaar gebeurd was, de hoogtepunten, een dieptepuntje, en altijd de constatering dat ze gelukkig waren met elkaar. ‘Onze state of the union. Dit jaar raakte het boekje vol – er was nog maar één bladzijde over, ik schreef hoe bijzonder de avond van ons huwelijksfeest was geweest. De tekst van Derk paste er niet meer bij, die schreef hij op een aparte kaart die ik na zijn dood gevonden heb. Ik heb ’m inmiddels ingelijst.’
Ook verwees ze in de Westerkerk naar de song American Pie van Don McLean, die aan het eind van de uitvaartdienst te horen was. ‘In Rusland was het de gewoonte om met vrienden op vakantie te gaan. Maar Derk en ik vonden dat vermoeiend. We waren het liefst met z’n tweeën op de boot. Bijna veertig jaar hebben we gevaren, we kenden elk eiland in de Middellandse Zee. Maar ons favoriete eiland was Erikoussa, onze happy place, ten noordwesten van Corfu, in de Ionische Zee. Je kunt er alleen met een zeilboot komen, het was er, in een van de baaitjes, helemaal privé. Dus daar konden we, onbespied, dansen op American Pie, niet eens per se ons lievelingsnummer, maar wel een lied dat lekker lang duurt. Net vóór Derks ongeluk waren we er nog een dag en sloten we de avond dansend af.’
Ik vond het opmerkelijk, en ook wel dapper, dat je deze persoonlijke, intieme verhalen durfde te delen in een overvolle Westerkerk, met zo’n zeshonderd genodigden – onder wie journalisten, bestuurders, politici, ondernemers en veel buitenlandse gasten.
‘Daar heb ik helemaal niet bij nagedacht, wie er wel of niet in de kerk zaten. Dit is wat ik over Derk en ons wilde vertellen. Sowieso: in zo’n week, net voor en na de uitvaart, krijg je op een bepaalde manier vleugels. Je voelt je gedrágen, veel dringt niet tot je door.’
Heeft de impact van het nieuws van zijn overlijden je verbaasd? Het viel me op dat veel mensen die Derk niet persoonlijk hebben gekend publiekelijk hun verdriet om zijn dood kenbaar maakten.
‘Het heeft me verrast en getroost. Bij ons huis in Domburg werden bloemen neergelegd door mensen uit Middelburg en omliggende dorpen, kaartjes met teksten als ‘We kennen u niet, maar u was zo’n bijzondere, aardige man.’ Ik kreeg ontstellend veel brieven. Ook van de man, nu in de 80, die ooit, toen Derk en ik in onze begintijd in Amsterdam woonden, bij ons thuis de boel schilderde, een echte Amsterdammer die fan was van Frank Sinatra. Nieuwe Revu, waarvan Derk toen hoofdredacteur was, organiseerde een wedstrijd waarbij een van de prijzen een kaartje voor een concert van Sinatra was. Derk liet ’m stiekem winnen. En deze man schreef nu, na al die jaren, hoe vaak hij nog terugdenkt aan de avond waarop hij in de loge van het Concertgebouw zat en naar Sinatra luisterde. Dit zou ik Derk zó graag hebben verteld.’
Er was ook veel media-aandacht.
‘Wereldwijd zelfs. Stukken in de The New York Times en The Wall Street Journal. Maar ook de Russische kranten schreven hoe groot zijn invloed was geweest – dat heeft me verbaasd. Al schreven ze ook dat Derk in 2022 naar Nederland was vertrokken vanwege zijn pensioen. De echte reden meldden ze uiteraard niet.’
Ze leerden elkaar kennen in 1983, toen Ellen, na haar studie Nederlands, solliciteerde bij Nieuwe Revu. ‘Ik was 24, ik zei nog ‘u’ tegen Derk, toch een net meisje uit de provincie. Derk had de benen op tafel, hij besloot dat ik stukken voor het blad mocht gaan schrijven – en belde me opvallend vaak om te vragen hoe het met het werk ging. Ik kreeg wel iets door, maar hield de boot nog af: hij was m’n baas, als een verhaal goed was zouden ze zeggen dat hij me geholpen had, als een verhaal slecht was zouden ze zeggen dat het dankzij hem toch geplaatst was. Derk vertelde me later dat hij toen hij me zag binnenkomen meteen wist: met haar ga ik trouwen.’
In 1985 trouwden ze – in hetzelfde jaar ging Verbeek voor de Haagse Post schrijven. ‘Vriendinnen begrepen aanvankelijk helemaal niet wat ik in hem zag: hij was klein, hij was niet hip genoeg. Dat paste niet bij een meisje dat een beetje punk was en uitging in de Amsterdamse club Mazzo. Maar ik was verliefd en zei: ‘Zien jullie dan niet wat voor een ontzettend leuke, sterke man het is?’ Ik bespeurde bij Derk vanaf het begin een grote innerlijke kracht, ik wist zeker dat een leven met hem nooit saai zou zijn en dat ik me nooit aan hem zou ergeren. Dit was van meet af aan de afspraak in ons huwelijk: wij blijven altijd bij elkaar, en mocht er een keer een meningsverschil of een onenigheid zijn, dan lossen we dat leuk op en laten we het niet uit de hand lopen. En ook: eerlijkheid gaat boven alles. Je moet honderd procent op elkaar kunnen vertrouwen. Derk en ik deden vrijwel alles altijd samen. Een huwelijk met veel privacy voor jezelf, los van elkaar, is een formule die voor mij niet gewerkt zou hebben. Te veel expathuwelijken heb ik in Rusland kapot zien gaan omdat vrouwen, die vooral thuis zaten, de levens van hun mannen niet interessant vonden, en omdat ze elkaar niks meer te vertellen hadden.’
In 1989 vertrokken ze naar Rusland – het plan was om voor uitgeverij VNU een tijdschrift op te zetten. Hun oudste zoon Tom was net geboren. ‘We dachten er twee of drie jaar te blijven en weer terug te gaan naar Nederland als Tom naar de kleuterschool moest. Maar we beleefden er vanaf het begin zo’n spannende tijd dat het heel anders liep. De markt ging open in Rusland, alles kon. We maakten in korte tijd twee staatsgrepen mee, Derk had als eerste een autotelefoon waarmee hij verslag deed voor de Nederlandse tv en voor CNN. We zaten overal met onze neus bovenop, we belandden op absurde feesten, we maakten ongelooflijk veel mee. We waren, zou je kunnen zeggen, in korte tijd verslaafd geraakt aan het spannende leven daar.’
Met zakenpartner Annemarie van Gaal richtte Sauer in 1992 uitgeverij Independent Media op en begonnen ze de uitgave van The Moscow Times, de eerste onafhankelijke Engelstalige Russische krant. Ellen schreef nog voor Haagse Post, maar vatte het plan op om een vrouwenblad te beginnen. ‘Ondernemers begonnen met restaurants, banken, wasserettes – álles was er niet. De enige verkrijgbare vrouwenbladen waren De Arbeidster en De Boerin, oude Sovjet-tijdschriften. Ik wilde de Russische Elle beginnen, maar Derk zei: ‘Nee, we gaan meteen voor het grootste vrouwenblad ter wereld, de Cosmopolitan.’ Het lukte Annemarie van Gaal om bij het Amerikaanse mediaconglomeraat Hearst de licentie los te peuteren, Verbeek werd hoofdredacteur van de Russische Cosmopolitan. Het werd in korte tijd een groot succes. ‘Alles was nieuw voor de lezers: verhalen over relaties, seks, abortus, lifestyle en luxemerken – een bijbel voor jonge Russische vrouwen.’
Je werd een publieke persoonlijkheid.
‘Ik zat op tv in jury’s van modellenshows, ik ging in een talkshow in debat over vrouwenrechten. Ik speelde zelfs nog een rolletje in een speelfilm. Derk werd ‘de man van’, zoals hij in een van zijn columns in Het Parool meldde – hij schreef hoe een Russische tv-presentator mij vroeg of ik als beroemde vrouw onderhand niet een mooie Russische man aan de haak moest slaan. Derks commentaar, in zijn column: ‘Ik hou mijn hart vast.’
Ze lacht. Zij en Derk zaten altijd samen in een kantoorpand, ze liepen drie of vier keer per dag bij elkaar binnen. Hun zoons Pjotr en Berend werden geboren. ‘De jongens hadden er de leukste tijd, in onze datsja, een houten huis midden in het bos, een soort Pippi Langkous-huis. Ze waren altijd buiten. Ze hadden een onbekommerde jeugd.’
Maar ze werden ook begeleid door lijfwachten. Er waren intimidaties en bedreigingen, onder meer vanuit het Kremlin.
‘Die hield ik zoveel mogelijk bij ze weg. Maar ik had er, anders dan Derk, wel stress van. Er waren pogingen tot chantage, er werd tegen Derk gedemonstreerd, de hoofdredacteur van een van onze bladen werd neergeschoten. Hij overleefde het gelukkig, maar de begeleidende mededeling liet aan duidelijkheid niets te wensen over: ‘Deze kogel was voor Derk.’ Zat ik hyperventilerend aan de kinderen Jip en Janneke voor te lezen, bang dat ze hem iets zouden aandoen. Angst gaat onder je huid zitten. Maar Derk had er geen last van: wat gebeurt gebeurt, was zijn adagium. Hij zou nooit zwichten voor dreiging. Hij stond pal en onvoorwaardelijk voor persvrijheid. En hij was, tot aan zijn dood, nooit bang – ook niet voor mislukkingen.’
Jullie hebben het er uiteindelijk lang volgehouden.
‘Tot 2022, toen het, na de inval van Rusland in Oekraïne, onvermijdelijk werd dat we vertrokken.’
De ontvangst hier was niet alleen een warm bad. Er was kritiek op Derks vroegere samenwerking met oligarchen. Hij kreeg verwijten van hypocrisie toen hij op tv zijn afschuw uitsprak over de Russische inval in Oekraïne.
‘Gaat het hier zó?, dacht ik. Er was een haatcampagne op Twitter die ik me erg aantrok. Er werden veel onwaarheden verkondigd. Het deed Derk niets. Hij las het niet eens. Als mensen onaardige dingen over hem zeiden, vergat hij het. Hij had daar, anders dan ik, geen geheugen voor.’
Of wílde hij er geen geheugen voor hebben?
‘Het interesseerde hem niet. Het kon hem niet raken.’
In hoeverre zijn jullie vrienden en collega’s kwijtgeraakt?
‘Ik zag hoe een leuk, intelligent meisje met wie ik in Rusland samenwerkte berichten met Russische vlaggen postte. Ik vroeg haar: ‘Ben je gevallen voor Poetins propaganda?’ Zij antwoordde: ‘Ben jij gevallen voor Navo-propaganda?’ Ik raakte teleurgesteld over de Russische passiviteit, de Russische vrienden die niets deden en zich niet uitspraken of de inval in Oekraïne zelfs vergoelijkten. Ook hierin is Derk anders dan ik: hij oordeelde niet zo over andere mensen, hij was mild. ‘Het is de natuur van de mens’, zei hij, en: ‘In Nederland was ook lang niet iedereen goed in de oorlog. Er stonden maar weinigen tegen de Duitsers op.’
Wat mis je het meest van Rusland?
‘Los van ons huis en de bezittingen met een persoonlijke betekenis: ons dagelijks leven, de wandelingen met de hond, de kruidenier waar ik boodschappen haalde, de kapster die mijn haar deed. Hoe zou het toch met ze zijn?, denk ik geregeld.’
Hebben jij en Derk gedacht dat jullie ooit zouden terugkeren?
‘In het begin dachten we: we gaan terug als Poetin weg is. Maar die hoop lieten we al snel varen. Een van de meest pijnlijke dingen aan Derks dood is dat hij nooit meer ons zo geliefde huis in Moskou zal zien.’
Terug in Nederland regelde Derk Sauer onderdak voor The Moscow Times bij uitgever DPG Media en haalde hij Russische journalisten naar Amsterdam die hier in alle vrijheid hun werk kunnen doen. Zoon Pjotr was toen al, tot grote vreugde van zijn vader, in diens voetsporen getreden, als journalist van de Engelse krant The Guardian. Verbeek was de afgelopen maanden vooral druk met alles wat na de dood van haar man geregeld moest worden: financiën, administratie, de nalatenschap van The Moscow Times, een aan Sauer gewijde middag tijdens het Idfa-festival waarvan hij lange tijd bestuursvoorzitter was – het verzet haar zinnen.
Journalist en schrijver Hans Nijenhuis benaderde haar om een biografie te schrijven over Sauer die over twee jaar moet verschijnen. Verbeek was als meelezer betrokken bij een deze week verschenen uitgave van Het Parool waarin zijn beste columns zijn gebundeld. ‘Hij is pas een paar maanden dood maar het voelt als een jaar. Er zijn dagen dat het meevalt, maar dat is verraderlijk, want opeens heb ik dan weer een heel slechte dag.’
Het archief van hun leven samen in Rusland heeft ze naar een kleine kamer op zolder verhuisd die ze ‘Ons’ Lieve Derk op Solder’ doopte – met een knipoog naar het (bijna) gelijknamige museum in de Amsterdamse binnenstad. Ze vertelt hoe ze dagelijks met Sauer in gesprek is. ‘Elke avond schrijf ik hem een brief over wat er die dag gebeurd is, en ik laat Derk antwoorden – ik weet immers wat hij zou schrijven. Hij spreekt me dagelijks moed in.’ Ze verwijst naar de openingszin uit Anna Karenina van de Russische schrijver Tolstoj – dat elk geluk op elkaar lijkt, maar dat elk verdriet persoonlijk is. ‘Derk is 72 geworden, ik weet dat hij bepaald niet in de wieg gesmoord is, en er zijn genoeg mensen die veel groter drama in hun leven hebben gekend. Maar het lag zo níét in de lijn der verwachtingen dat Derk – fit, energiek en zonder angst als hij was, met een moeder die 95 is geworden – nu al zou sterven. Ik heb er, vanzelfsprekend, geen grip op gehad. Altijd ben ik gewend geweest alles zo goed mogelijk te organiseren en de controle te houden. Wat dat betreft heb ik nu een enorme les gehad.’
Tijdens de uitvaart zei je dat je hoopte dat de dankbaarheid voor jullie leven samen, meer dan veertig jaar, het uiteindelijk zal winnen van de rouw. Denk je dat dat kan lukken?
‘Er zijn eerder dierbaren overleden, mijn ouders zijn allebei al gestorven, maar ik heb tot Derks dood eigenlijk geen flauw benul gehad van het verdriet dat rouw is. Hoeveel steun ik ook heb van de jongens, van familie, van vrienden: je staat er, in zekere zin, toch alleen voor, je voelt je eenzaam, je kunt niet wezenlijk worden geholpen. De wereld is hetzelfde gebleven, maar ik ben gescheiden van die wereld, ik sta aan de andere kant van het glas, zo voelt het. Samen met een contingent andere mensen die ongeveer hetzelfde hebben ervaren en ook hun grote liefde hebben verloren. Dat besef geeft enige troost, of beter: daar leer ik van. Zeker als ze al een paar jaar verder zijn in hun verdriet.’
Wat ze inmiddels ook ontdekte: goedbedoelde opbeuringen helpen niet. ‘Ik hoor mensen dingen zeggen die ik vroeger ook zei: het komt goed, de tijd zal helen. Ook ik probeerde in het verleden op die manier mensen op te monteren. Maar ik weet nu: beter is het om zoiets niet te zeggen en gewoon te luisteren.’
Ze leest romans en non-fictieboeken over omgaan met verlies, ze luistert naar podcasts over rouw. ‘De dag zal komen dat mensen zeggen: ze moet er nu wel overheen zijn. Maar ik weet, door de verhalen die ik lees en hoor, dat het nooit weg zal gaan.’ Van een vriendin die ook haar man verloor, kreeg ze een tekening die haar een verhelderend inzicht bracht over rouw. ‘Het verdriet om het verlies wordt niet minder, maar de wereld om het verdriet heen wordt wel steeds groter. Waardoor je er op den duur misschien beter mee kunt leven. Daar hoop ik op.’
Ze laat wat foto’s zien op haar telefoon – van verjaardagen van Derk uit het recente verleden. Zoete herinneringen geven troost.
‘Vroeger begreep ik het nooit als mensen zeiden dat er ook een stukje van jezelf sterft als je een grote liefde verliest. Nu wel. Derk en ik waren samen vrijwel altijd positief en optimistisch, elke dag vroeg wakker, zin om de dag te beginnen, bij voorkeur met yoga. We genoten enorm van het leven. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit diepgaand somber ben geweest, laat staan depressief. Maar nu heb ik het gevoel dat ik een stuk van mezelf ben kwijtgeraakt, en dat mijn karakter voor een deel veranderd is.’
Ben je bang dat dat zo blijft?
‘Ik prijs me gelukkig met onze zoons. Mensen die me goed kennen zeggen dat ik het ga redden. Derk zei het ook. Ik ben het zeker van plan. Maar ik mis Derk enorm. En ik mis mezelf hoe ik wás.’
Cv Ellen Verbeek
13 augustus 1958 Geboren in Enschede.
1976 Studie Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam.
1980 Copywriter bij reclamebureau Ogilvy & Mather.
1983 Journalist bij Nieuwe Revu.
1985 Journalist bij Haagse Post.
1985 Huwelijk met Derk Sauer.
1989 Vertrekt met Derk Sauer en zoon Tom naar Moskou.
1994 Hoofdredacteur Russische Cosmopolitan.
2004 Creatief directeur Independent Media.
2004 Hoofdredacteur Yoga Journal.
2022 Vertrekt uit Rusland.
31 juli 2025 Overlijden Derk Sauer.
Ellen Verbeek heeft drie zoons en woont een deel van het jaar in Domburg.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant