Rutger Bregman richt zich vanuit Amsterdam en New York met zijn School for Moral Ambition op uitzonderlijk talent om de wereld te verbeteren. Hij voerde dit jaar een gesprek met Barack Obama, haalde miljoenen binnen en richtte een fellowship op Harvard op. ‘We willen een kraamkamer zijn van idealistische initiatieven.’
is mediaverslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft vooral over televisie, podcasts en boeken.
De wereldpers aast op Rutger Bregman en daarom is Volkskrant Magazine gevraagd of het interview een uurtje later kan beginnen. Nadat Bregman een dag eerder sprak met The Guardian en The New York Times is nu de BBC aan de beurt.
Reden voor de aandacht: een speech van Bregman die door diezelfde BBC is gecensureerd. In een lezing had hij gezegd dat Donald Trump ‘de meest openlijk corrupte president in de Amerikaanse geschiedenis’ was, maar toen de BBC de toespraak deze week op 25 november op de radio uitzond, bleek die kwalificatie te zijn weggeknipt.
Na zijn gesprek met de BBC meldt Bregman zich, gekleed in een mosgroene kabeltrui, in het kantoor van The School for Moral Ambition, de stichting die hij in 2024 mede oprichtte. Hier, op de Amsterdamse Zuidas, werken zo’n twintig mensen.
Bregman oogt energiek en vrolijk. Geenszins lijkt hij gebukt te gaan onder alle heisa. Misschien komt dat ook omdat de 37-jarige historicus uit Houten niet voor het eerst het middelpunt is van een internationale rel. Met een geamuseerde blik: ‘Mijn vrouw zei deze week ook nog tegen me: ‘Waarom overkomt jóu dit altijd?’’
De vorige keren, zegt hij, ‘overkwam’ hem niks. Zoals in februari 2019, toen hij in het Zwitserse Davos zijn naam vestigde als angry Dutch historian door uit te halen naar belastingontwijkende miljardairs.
Toen hij later die maand te gast was bij Tucker Carlson ging hij opnieuw viraal, ditmaal door de radicaal-rechtse talkshowhost voor de voeten te werpen dat hij het onderwerp belastingontwijking nauwelijks aan de kaak durft te stellen omdat hij een miljonair is die dirty money aanneemt van miljardairs. ‘Why don’t you go fuck yourself’, reageerde Carlson, ‘you tiny brain.’
Met ingestudeerde oneliners zocht Bregman, wiens boeken Gratis geld voor iedereen (2014), De meeste mensen deugen (2019) en Morele ambitie (2024) internationale bestsellers werden, in die gevallen de aandacht zelf op. ‘Maar dat is nu niet het geval’, zegt hij. ‘Ík heb niet besloten mijn lezing te censureren, dat heeft de BBC gedaan.’
In april werd Bregman door de BBC gevraagd voor de jaarlijkse Reith Lectures. ‘Volgens mij heeft de lezing zo’n beetje dezelfde status als Zomergasten bij ons’, zegt hij. ‘Intellectueel prestigieus, maar geen enorm bereik.’ Intellectueel prestigieus is een understatement: hij staat nu in een rijtje met Stephen Hawking, Aung San Suu Kyi, J. Robert Oppenheimer en Hilary Mantel.
En ook met dat kleine bereik viel het dit jaar wel mee. Ja, eind oktober sprak hij voor een bescheiden vijfhonderd mensen zijn lezing uit in het BBC Radio Theatre in Londen. Maar twee weken later werd hij wakker met het bericht dat de toespraak, die nog niet op de radio was uitgezonden, al op de voorpagina van The Daily Mail was beland. Bregman: ‘Het Witte Huis bleek boos op me.’
Bregman houdt de krant omhoog. In chocoladeletters is te lezen: ‘Witte Huis woedend om ‘monster’-opmerking over Trump in prestigieuze BBC-lezing.’ De Britse tabloid had iemand uit het publiek gesproken die zei dat Bregman in zijn lezing, getiteld A Time of Monsters, parallellen trekt tussen Trumps Amerika en de opkomst van het fascisme. De woordvoerder van Trump noemde Bregman hierop een ‘rabiaat anti-Trump-individu’.
Door Bregmans speech liep een ruzie tussen Trump en de BBC hoger op. Een paar dagen daarvoor was uitgelekt dat een BBC-programma een speech van Trump zodanig had gemonteerd dat het leek alsof hij opriep tot geweld. Trump zei dat hij van de omroep 1 tot 5 miljard dollar ging eisen. De BBC, die zich bevond in de grootste crisis van zijn bestaan, bood excuses aan. Zowel de directeur als hoofdredacteur trad af.
Bregman hoorde dat de top van de BBC na overleg met juristen had besloten ook in zijn speech te knippen. De BBC gaf hem de keuze wel of geen ruchtbaarheid aan het besluit te geven, maar waarschuwde dat als hij dat wél zou doen, niet de omroep maar hijzelf door Trump aansprakelijk gehouden zou kunnen worden voor laster.
Toch besloot hij er wel mee naar buiten te komen, via een video op sociale media. ‘Ten eerste omdat dit soort censuur tegen al mijn morele en journalistieke waarden ingaat. Ik zei niet zomaar iets, het was een afgewogen statement. Als ik had gezegd dat hij de meest corrupte president in de geschiedenis is, had je nog kunnen wijzen naar Richard Nixon of zo. Maar ik zeg ‘openlijk’ en dat is makkelijk te verdedigen.’
Bregman verwijst naar een artikel van The New Yorker waarin wordt geschat dat Trump door zijn presidentschap 3,4 miljard dollar rijker is geworden.
Van zijn advocaat had Bregman te horen gekregen dat hij de volgende keer de Verenigde Staten mogelijk niet meer binnenkomt. ‘Iemand binnen Trumps regime kan mij op een lijst zetten’, zegt hij. Maar de juridische risico’s bleken uiteindelijk beperkt. ‘Ik ben natuurlijk geen grote vis.’
Dan zegt Bregman dat hij honger heeft. ‘Zullen we nog even een broodje halen?’
Onderweg naar de broodjeswinkel loopt hij langs de leden van de professionele elite op wie hij onvermoeibaar en met sardonisch genoegen zijn pijlen richt, de slimmeriken die volgens hem hun tijd verspillen aan het invullen van Powerpoint- en Excel-sheets terwijl hun vaardigheden elders zo hard nodig zijn, want de wereld staat in brand.
Het leek hem ‘vet’ om in het ‘hol van de leeuw’ te zitten, zegt hij over de keuze om met The School for Moral Ambition, door hem consequent afgekort tot The School, in het hart van het Nederlandse kapitalisme kantoor te houden.
‘Kijk toch naar die verloren zielen!’, zegt hij lachend, terwijl hij wijst naar een lunchend groepje mannen in donkerblauwe halfritstruien. ‘Dit is nou de bermudadriehoek van talent, zoals mijn vriend Simon zou zeggen.’ De term van journalist en schrijver Simon van Teutem verwijst naar de advocatuur, de consultancy en het zakelijke bankwezen, sectoren die talent zouden opslokken.
Serieuzer: ‘Ik voer hier veel goeie gesprekken. Laatst hadden we hier in het WTC een event. Afgeladen vol. Allemaal mensen die hun morele ambitie willen opkrikken, die bij ons aankloppen omdat ze een andere carrière overwegen. Het valt me altijd op dat ons verhaal meer frictie oproept bij links dan bij rechts.’
‘In deze krant vond afgelopen week een traditioneel rondje Bregman-bashing plaats’, schreef Sander Schimmelpenninck begin augustus in zijn Volkskrant-column. ‘Zoals u weet schrijft Rutger Bregman zeer goed verkopende boeken, en heeft hij ook nog de bedoeling om de wereld beter te maken. Dat is ondraaglijk voor sommige mensen.’
De toon van Bregman, een domineeszoon, wekt irritatie. Hij zou een pedante betweter zijn.
Over de ijdeltuiterij die hem wordt verweten: ‘Ik dóé dit ook vanwege een mengelmoes van ijdelheid en idealisme. Natuurlijk drijft status me, natuurlijk ben ik er trots op dat ik deze organisatie mede heb opgebouwd. Maar ik geef óók om de thema’s. Ik ben woedend op de tabaksindustrie, het dierenleed raakt me heel erg. Het kan allebei waar zijn.’
Bregman lijkt zijn imago eerst te beschouwen als non-onderwerp. ‘In Nederland gaat 50 procent van de interviews over mijn toon’, zegt hij met een broodje kaas voor zijn neus. ‘Als ik met de Financial Times praat, gaat 95 procent over de inhoud. ’
Maar Bregman is uithangbord van The School, zijn toon heeft invloed op de aantrekkingskracht ervan op fellows en financiers, zegt hijzelf daarna ook. ‘De allereerste funder die we voor The School spraken, was Edmond Hilhorst.’ Hilhorst is oprichter van vergelijkingssite Independer. ‘Hij zei ook ooit dat hij dacht dat hij me niet aardig zou vinden, maar nu is hij bestuursvoorzitter en we werken al twee jaar met veel plezier samen.’
Komt Bregman op televisie vervelender over dan hij is? ‘Lange stilte’, zegt hij lachend na een lange stilte. Dan: ‘In Nederland vinden we oprechtheid ingewikkeld. We zeggen: We gaan de wereld verbeteren! Haha grapje hoor! Maar ik maak me oprecht zorgen over de toekomst van onze democratie. Moet ik dat relativeren? Als mensen mij cringe vinden, een high horse met idealen, accepteer ik dat. Ik zie het als collateral damage. Want heel veel anderen worden er wel enthousiast van.’
Meer dan 20 duizend leden in 140 landen heeft The School inmiddels. Veertienhonderd van hen bespreken in zogenaamde ‘cirkels’ hoe ze hun morele ambitie kunnen omzetten in actie.
Het paradepaardje van The School zijn de fellowships, fulltime programma’s waarbij ‘moreel ambitieus talent’ in zeven maanden wordt klaargestoomd om een probleem op te lossen. In de EU zijn inmiddels twee fellowships van start gegaan: een richt zich op verduurzaming van de voedselindustrie, de ander op de tabaksindustrie.
‘Het fellowship fungeert als tussenstukje op hun cv’, zegt Bregman. ‘Het doel is dat ze daarna gaan werken op een plek waar ze beleid kunnen beïnvloeden, zoals de EU. We willen een kraamkamer zijn van idealistische initiatieven.’
Dit alles kost geld. De in totaal 38 fellows hebben moeten stoppen met hun werk en ontvangen van The School 3.800 dollar bruto per maand.
Bregman bleek een begaafde fondsenwerver en haalde binnen no time 2 miljoen euro op. ‘Maar in Nederland stoot je op een gegeven moment je hoofd tegen een plafond’, zegt hij. ‘We hebben een hele Quote 500, maar helaas doet maar een klein percentage daarvan aan serieuze filantropie.’ In de Verenigde Staten is dat anders, zegt hij. ‘Mensen hebben daar gewoon filantroop in hun LinkedIn-profiel staan.’
In de hoop ook in de Verenigde Staten fellowships op te zetten, verhuisde hij met zijn destijds zwangere vrouw, portretfotograaf Maartje ter Horst, en hun dochtertje in september 2024 naar New York.
Eigenlijk had Bregman tijdens zijn Amerikaanse avontuur een dagboek moeten bijhouden, zegt hij. ‘Ik heb zoveel knotsgekke dingen meegemaakt.’ Bregman had ‘surreële ontmoetingen’ met miljonairs, werd uitgenodigd in The Daily Show van comedylegende Jon Stewart, leerde dat beloften in New York weinig waard zijn en kreeg tips en complimenten van oud-president Barack Obama.
Kreeg hij ook de Amerikaanse tak van zijn School van de grond? Wist hij zijn morele ambities te verwezenlijken? En hoe kijkt hij terug op het afgelopen jaar?
De eerste keer dat we Bregman spreken is op een zonnige herfstdag in 2024. Op zijn mountainbike komt Bregman aangereden bij een koffiebar in Williamsburg, een wijk in Brooklyn. Her en der in de straat hangen posters van Kamala Harris, die het over een maand tijdens de presidentsverkiezingen opneemt tegen Donald Trump.
Bregman is niet te spreken over de stad New York. ‘De kinderopvang in Houten is businessclass vergeleken met de pauperzooi hier’, zegt hij in de koffiebar, met zijn helm nog op zijn hoofd.
‘Je betaalt je scheel’, zegt hij. ‘In Nederland trouwens ook, maar hier nog scheler. We bezochten een kinderopvang die 2.500 dollar per maand kostte. Terwijl het speelgoed afgekloven is en de juffen nauwelijks Engels spreken. Mijn vrouw en ik voelen ons slechte mensen als we ons kind daar achterlaten.’
De kosten worden gedekt door The School. ‘Maar het zou fijn zijn als zoveel mogelijk geld naar het goede doel gaat en zo min mogelijk naar het kapitalistische zorgsysteem hier.’
Een vrouw komt de bestelling opnemen. ‘The smallest black coffee you have’, zegt Bregman. Als ze is weggelopen: ‘Reken maar dat ze die bananensmoothie van jou straks in een emmer komt brengen.’
Voorafgaand aan zijn vertrek naar New York had Bregman ‘allerlei angstvisioenen’, die vooral te maken hadden met een lege agenda.
Maar een waardevolle connectie bleek Amy Novogratz, een ‘mega-indrukwekkende vrouw uit een mega-indrukwekkende familie’, zegt Bregman. ‘De Novogratzen zijn een beetje de Kennedy’s van deze tijd. Broer Mike is miljardair. Zus Jacqueline is oprichter van een gigantisch sociaal ondernemersfonds. Er zijn er nog twee die halve filmsterren zijn.’ Bregman kent haar via via, haar man is Nederlander.
Vorige week heeft Novogratz een ‘Welcome to New York’-diner voor Bregman georganiseerd. ‘Daar waren allemaal mensen die weer andere mensen kennen. ‘Ik kom uit Nederland, wie wil me helpen’, zeg ik dan. Mijn indruk is dat dat in New York makkelijker gaat dan in Houten.’
Bregman wil dat er in de Verenigde Staten, net als in Europa, een voedselfellowship komt. De tweede groep zou zich wat hem betreft niet met tabaksregulering moeten bezighouden, maar met belastingrechtvaardigheid.
‘Het lijkt me supervet om twaalf bankiers, accountants, fiscalisten uit hun baan te trekken en onderdeel te maken van een team dat gaat strijden voor een miljardairsbelasting’, zegt hij als hij zijn inderdaad flinke koffie heeft ontvangen.
Regelmatig krijgt Bregman het verwijt dat The School zich bij het werven van talent te veel focust op de elite. ‘Tijdens het diner van Amy vorige week sprak ik Anand Giridharadas, een inspirerende denker’, zegt hij. ‘Tijdens de Obama-jaren, zei hij, was er een exodus van bankiers die naar de overheid gingen. Maar die brachten niet alleen hun skillset, maar ook hun wereldbeeld van Goldman Sachs mee.’ Volgens Giridharadas heeft dat centristische wereldbeeld ertoe geleid dat de Obama-jaren geen wezenlijke veranderingen hebben opgeleverd.
Bregman benadrukt dat The School een brede definitie van talent hanteert. Ook mbo’ers en hbo’ers zijn welkom, zegt hij.
The School is vooral geïnteresseerd in ‘ondernemende, idealistische energie’. ‘We kijken ook naar zogenoemde costly sacrifices. Bij bepaalde stammen heb je rituelen waarbij de chef zijn leuter eraf hakt, waardoor je kunt zien dat hij for real is.’ Bij de selectie voor het voedselfellowship zullen vegetariërs een streepje voor hebben.
Relevant voor The School is ook de uitkomst van de presidentsverkiezingen. ‘Als Trump wint is het de vraag of het logisch is om je op belastingen te richten’, zegt Bregman. ‘In dat geval zouden we het over mondiale belastingen kunnen hebben.’
The School moet over een eventueel Trump-presidentschap heen kijken, zegt Bregman. ‘Wezenlijke verandering kan zomaar dertig jaar duren. De antislavernijbeweging begon in 1787 met twaalf oprichters, van wie er nog maar eentje in leven was toen de slavernij in 1838 werd afgeschaft.’
Zelf is Bregman niet van plan om decennialang betrokken te blijven. ‘Als we echt succesvol worden, zullen mensen over vijf of tien jaar vergeten zijn dat ik het ooit heb bedacht.’
Vooralsnog maakt hij lange dagen in New York. Bregman, die gestopt is met alcohol, werkt zestig à zeventig uur per week, voornamelijk vanuit huis. Hij wordt betaald uit de Europese pot van The School, in de Verenigde Staten staat de teller nog op 0 dollar.
En dat terwijl Bregman miljoenen nodig heeft. Veel hoop vestigt hij op publiciteit rondom de publicatie van de Engelse vertaling van Morele ambitie, in mei. Hij heeft een mailtje gestuurd naar Ezra Klein, een invloedrijke journalist van The New York Times, in wiens podcast Bregman twee keer te gast is geweest. ‘We gaan na de verkiezingen koffie drinken.’
Maar Bregman heeft in New York geleerd om ‘alles met een korrel zout’ te nemen. ‘Je kunt de mooiste trailers of beloftes krijgen, maar of daar ook iets mee gebeurt?’
Op een prachtige voorjaarsdag in Soho, een rijk deel van Manhattan, komt Bregman met een grote grijns de journalist tegemoetlopen. ‘Dit is wel cool’, zegt hij terwijl hij zijn telefoon erbij pakt. We staan op de stoep voor het kantoor waar The School sinds begin dit jaar mag verblijven, dankzij de stichting van de broer van Amy Novogratz.
Bregman – vaalgeel shirt, spijkerbroek – laat een mailtje zien dat eerder die dag is binnengekomen bij The School. Afzender is de ‘Special Assistant & Office Manager to President Barack Obama’. Zij schrijft: ‘President Obama would like to connect with Rutger Bregman and asked that I reach out to see if you could share the best email and/or phone number for him.’
‘Het is heerlijk als een plan samenkomt’, zegt Bregman, Hannibal uit The A-team citerend, terwijl hij de lift neemt naar het kantoor. ‘Al is het nog de vraag of het echt van een ontmoeting met Obama gaat komen.’
Ezra Klein heeft hem ‘geghost’, zegt hij, maar over verdere belangstelling heeft Bregman niet te klagen. Zijn boek Moral Ambition, dat in 27 talen wordt vertaald, kreeg recensies in grote kranten en ontving juichende blurbs van onder meer historicus Timothy Snyder en tv-persoonlijkheid Stephen Fry. ‘Hij noemt zichzelf een historicus’, zegt acteur Russell Crowe over Bregman. ‘Dat is hij niet. Hij is een revolutionair in een fatsoenlijke jas.’
Verder is Bregman te gast geweest bij The Daily Show van Jon Stewart en bij The Interview, een wekelijkse podcast van The New York Times waar dit jaar ook Lady Gaga, Mark Rutte, Denzel Washington, Miley Cyrus en Anthony Hopkins voor waren uitgenodigd. ‘Je bent hier pas iemand als je in The Times hebt gestaan’, zegt hij. Deuren gaan nu makkelijker open.
Het is de vraag, zegt Bregman, of de krant hem ook had gevraagd als Trump niet tot president was verkozen. ‘Als de democratie afbrokkelt, is het moeilijk vol te houden dat idealisme een parttime hobby kan zijn.’
Trump houdt van Big Macs en haat belastingen. Hoe realistisch is het idee dat hij wetgeving zal ondertekenen waardoor mensen zoals hij veel meer geld kwijt zullen zijn, zowel aan het kopen van vlees als aan het betalen van belastingen?
‘Wetgeving kan ook op het niveau van staten plaatsvinden’, zegt hij over het voedselfellowship. ‘Californië loopt voorop als het gaat om dierenwelzijnswetten.’ De belastingfellowship gaat zich meer richten op internationale belastingontwijking.
Ondanks alle buzz rond Bregman stromen de miljoenen nog niet binnen. ‘Voor de voedselfellowship zijn we nu in gesprek met vijf financiers, maar niemand heeft nog geld toegezegd.’ Een minimale versie van de belastingfellowship, met zo’n tien deelnemers, kost zo’n 700 duizend dollar. ‘We hebben nu ongeveer de helft daarvan binnen.’
Onlangs kwam Bregman op het idee voor nóg een fellowship. ‘Ik wil er een exclusief voor studenten van Harvard, de meest prestigieuze universiteit, zodat zij in hun derde jaar kennismaken met een inspirerende organisatie in plaats van met een consultant.’
Rijke mensen geven sneller geld als ze horen dat ze daarmee founding funder kunnen worden van een beweging op Harvard, zegt Bregman. ‘Als je zegt dat ze donateur kunnen worden van een project dat in Europa al is begonnen, kijken ze snel over je schouder.’
In totaal heeft The School nu 5,5 miljoen euro opgehaald, zegt Bregman. Daarvan is 2 miljoen afkomstig van hemzelf: dat zijn inkomsten uit zijn boekenverkoop en lezingen. De rest komt grotendeels van financiers uit Nederland.
‘Ik heb zoveel meer respect voor ondernemers gekregen’, zegt Bregman. ‘Als ik als journalist een fout maakte, betaalde ik daar niet echt een prijs voor. Nu is dat anders.’
Tegenover de stress staat voldoening. ‘Van een fellow in Europa hoorde ik onlangs dat ze bij een eurocommissaris langs mochten. Dat maakt me uiteindelijk gelukkiger dan een mail van Barack Obama. Impact is een jeukwoord, maar daar draait het uiteindelijk wel om – dat er op de wereld werkelijk mensen of dieren zijn die een beter leven hebben dankzij jou. En de weg van zo’n mail naar echte impact is lang: de kans dat de meeting niet doorgaat, of dat het bij een kopje koffie en een fotomoment blijft, is groot.’
Terug op de Zuidas vertelt Bregman dat het gesprek met Obama is doorgegaan.
In het videogesprek van een uur zei Obama dat er een risico bestond dat The School zich op een te selectieve groep toptalent richt.
Bregman, die stiekem een screenshot heeft gemaakt, kreeg ook complimenten. ‘Obama zei dat we de goede boodschap hadden voor het goede moment. Ik heb tegen mijn collega’s gezegd dat het gesprek volgens mij goed ging, maar daar voegde ik aan toe dat ik daar zoals zo vaak in New York niet helemaal zeker van ben. Soms heb je het gevoel dat je de beste gesprekken hebt gehad, maar dan gebeurt er daarna niets.’
Zo nu en dan loopt het wél goed af. Nadat Bregman te gast was geweest in Making Sense, een podcast van de filosoof Sam Harris, nam Sally Gambrell contact met hem op. Zij is ceo van de Gambrell Foundation, een stichting gewijd aan de vraag wat het betekent om een groots leven te leiden. ‘En ze doet niet aan half werk’, zegt Bregman.
Al snel zegde Gambrell 2 miljoen dollar toe voor de Harvard-fellowship. Daarmee is de financiering ervan voor de komende drie jaar gedekt.
Op de universiteit zelf, waar Bregman twee weken geleden een lezing gaf, is er aan animo geen gebrek. ‘Voor het fellowship hebben zich 121 derdejaars aangemeld’, zegt Bregman. ‘Dat is 8 procent van alle derdejaars.’
De fellows zullen elkaar in het voorjaar leren kennen. Daarna zullen ze stage lopen bij partnerorganisaties van The School, zoals GiveDirectly, een stichting die armoede in Afrika bestrijdt.
Andere topuniversiteiten volgen wat Bregman betreft snel. ‘Ik gaf laatst een lezing op Princeton en daar bleek, zonder dat we het wisten, een Moral Ambition-studentenvereniging te bestaan die al 150 leden heeft.’
Onder anderen Obama waarschuwde hem dat zijn beweging niet te elitair moest worden. Nu komt er een fellowship waar alleen studenten van ’s werelds meest prestigieuze universiteit aan mee mogen doen. ‘We kiezen ervoor om toch selectief te zijn’, zegt Bregman, ‘en dat zeggen we ook eerlijk.’
Bregman verwijst naar de American Exceptional Achievers, een database met onder meer Nobelprijs- en Oscar-winnaars, senatoren en ceo’s van grote bedrijven. Bregman: ‘Wat blijkt: meer dan de helft van hen heeft aan een van de 34 elite-universiteiten gestudeerd, terwijl maar 0,6 procent van de Amerikaanse bevolking dat heeft gedaan. Het zou zonde zijn om van zo’n concentratie van talent geen gebruik van te maken.’
De financiering voor het belastingfellowship is ook rondgekomen, die van het voedselfellowship niet. ‘Onder Trump lobbyen voor de eiwittransitie vinden mensen toch hopeloos.’
Een jaar geleden zei Bregman dat hij ‘een flinke slinger’ aan The School wilde geven, waarna hij weer boekjes kon gaan schrijven. ‘Dat gaat niet gebeuren’, zegt hij. ‘Ik ben veel meer betrokken dan ik van tevoren had gedacht.’ Op de vraag of hij The School nu als zijn levensmissie beschouwt, knikt hij.
Hij benadrukt dat The School pas net is begonnen en dat het beïnvloeden van wetgeving een zaak is van de lange adem, maar de eerste resultaten, zegt hij, tekenen zich af.
Zo hebben twee Europese voedselfellows The Protein Project opgezet, een stichting die de voedselproductie wil verduurzamen. ‘Met dat doel hebben ze een coalitie gesmeed van negentig organisaties’, zegt Bregman. ‘Volgens kenners is dit een doorbraak in het voedseldebat, vandaar dat de medeoprichter al mocht aanschuiven bij een eurocommissaris, wat ongekend is.’
Bregman werkt niet meer vanuit New York, maar vanuit Houten, waar hij sinds augustus weer met zijn vrouw en – inmiddels twee – kinderen woont. ‘We wilden ze niet in New York laten opgroeien. De kwaliteit van leven is in Nederland zo veel hoger. Toen ik kinderopvangtoeslag wilde aanvragen, werkte de DigiD-app zo soepel dat ik zin had om het Wilhelmus te zingen.’
Voor gesprekken met financiers, of Obama, is hij bereid op het vliegtuig te stappen. ‘Dan is het alleen nog even de vraag of ik het land inkom.’
1988 Geboren in Renesse.
2000-2006 Vwo, Oranje Nassau College, Zoetermeer.
2007-2012 Studie Geschiedenis, Universiteit Utrecht.
2012-2013 Verslaggever bij de Volkskrant.
2013-2024 Correspondent Vooruitgang bij De Correspondent.
2014 Boek Gratis geld voor iedereen.
2015 Boek Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers (met Jesse Frederik).
2016-2024 Podcast De Rudi & Freddie Show (met Jesse Frederik).
2019 Boek De meeste mensen deugen.
2024 Boek Morele ambitie.
2024 Mede-oprichter The School for Moral Ambition.
2025 Reith Lectures voor de BBC.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant