is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. In de zoektocht naar signalen bij de moord op Rob en Michele Reiner toont zich de ‘true-crime-isering’ van het moderne denken.
Wat brengt een zoon ertoe zijn vader en moeder te vermoorden? Gebeurt zoiets in een opwelling, of waren er signalen? Het is verleidelijk om bij een moord als die op Rob en Michele Reiner te gaan speuren naar aanwijzingen, in posts op sociale media of op circulerende familiefoto’s. Het onvoorstelbare behapbaar maken.
Helaas voor de om privacy smekende nabestaanden is er in dit geval meer materiaal voorhanden. Dat is te danken aan de – nooit in Nederland uitgebrachte – film Being Charlie (2015), over een drugsverslaafde, dakloze zoon en zijn beroemde vader. Geregisseerd door Rob, mede geschreven door zijn zoon Nick, die zijn eigen ervaringen erin verwerkte.
‘Een rauw drama dat nu een puzzelstukje is geworden’, aldus de nieuwe recensie die The Guardian plaatste. ‘Het echte leven werkte niet bepaald zo mee als het open, maar vaag optimistische einde.’
Wat hier destijds bij kwam: een publiciteitscircus. Vader en zoon deden samen een rondje interviews. Volledig afgekickt was Nick niet, vertelde hij achteraf aan een podcast. Maar de pr-mensen wilden nu eenmaal ‘die hele vader-zooninvalshoek. Het laat zien hoe walgelijk het is.’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Destijds was er weinig ruimte voor die stukken, maar verschillende interviewers besloten nu de tien jaar oude aantekeningen af te stoffen, voor een nieuwe blik. ‘Zo menselijk en hoopvol leken ze’, vond de interviewer van vaktijdschrift Variety.
Die van The Hollywood Reporter had er juist een ongemakkelijk gevoel bij gehad, destijds. Dankzij digitale notities en een blijkbaar vlijmscherpe ‘innerlijke recorder’ herinnerde hij zich ‘de tik van elke vork, elk betoog van Rob, elke ongemakkelijke beweging van Nick.’
Als een amateur-psycholoog duidt hij achteraf elke interactie. Rob Reiner had gewild, zo sloot hij af, dat hij het zo eerlijk opschreef. Dat zag hij in zijn ogen, bij hun afscheid.
Filosofische vraag: kun je je werkelijk zaken neutraal herinneren als je weet van de latere terugval, en van deze afloop? Hier toont zich de true-crime-isering van het moderne denken: controle krijgen door ergens een narratief op te leggen.
Maar het enige wat alle ‘follow-ups’ onthullen, is het bekende tragische verhaal van een man die tot intens verdriet van zijn ouders zijn verslaving niet de baas wordt. Dat van een Hollywoodkind in een voortdurend gevecht met zijn eigen naam. Daar zijn er echter meer van, en ze nemen niet allemaal een mes ter hand.
Het enige wat je feitelijk kunt zeggen is dat elke ouder-kindrelatie eindeloos complex en uniek is, vaak al ondoorgrondelijk voor de betrokkenen zelf. Of nog beter: een vader en moeder zijn dood, een zoon wordt verdacht van moord – meer narratief is er niet, en dat is al verdrietig genoeg.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant