Drama Het duurde twintig jaar voordat Tsou Shih-Ching als regisseur debuteerde met de kleurrijke coming-of-agefilm ‘Left-Handed Girl’. Ze schreef en produceerde films van Sean Baker, zoals ‘The Florida Project’. Dat zie je nu terug in haar versie van Taipei.
Nina Ye in ‘Left-Handed Girl’.
Left-Handed Girl. Regie: Tsou Shih-Ching. Met: Janel Tsai, Nina Ye, Shih-Yuan Ma. Lengte: 109 minuten.
Lang voordat de wereld ooit van Oscar-winnaar Sean Baker (Anora) had gehoord, ontmoette hij in de montageklas van de New Yorkse The New School de in Taiwan geboren Tsou Shih-Ching. Een gezamenlijk filmplan hadden ze ook al meteen: Left-Handed Girl, een semi-autobiografisch verhaal gebaseerd op de jeugdherinneringen van Tsou aan Taipei. Maar hoe komen twee onbekende aspirant-filmmakers aan budget om naar de andere kant van de oceaan te vliegen? Als vrouw van kleur, met een crosscultureel verhaal werd Tsou bovendien minder serieus genomen. Dus besloten Baker en Tsou eerst samen films te gaan maken in de VS, een naam op te bouwen en dan financiers aan te trekken. Dus schreef, speelde en produceerde Tsou in door Baker geregisseerde films als Starlet, Tangerine, The Florida Project en Red Rocket, vertelde ze eerder dit najaar in Nederland. Daar werd haar film simultaan vertoond op het Leiden International Film Festival en het Parool Film Fest in Amsterdam.
Left-Handed Girl doet een beetje denken aan de beroemdste gezamenlijke film van Baker en Tsou, The Florida Project (2017): een sociaal-realistisch verhaal dat extra schrijnt omdat het – in dit geval – is getekend in nachtelijk neonlicht en frisvrolijke My Little Pony-sprookjeskleuren. Het lijkt wel alsof alle films die de twee de afgelopen twintig jaar samen maakten, stuk voor stuk voorstudies zijn voor deze film. De verhalen over vrouwen aan de rand van de maatschappij. Het werken met iPhones en natuurlijk licht. Maar ook de minutieuze kleurnabewerking om de wereld net een beetje uit de werkelijkheid te tillen. Tsou is bescheiden in het opeisen van de credits, maar het is duidelijk hoe vervlochten hun werk in het verleden was. En ook nu weer: Baker schreef mee aan het scenario, en verzorgde de montage. De cirkel is weer rond.
De wervelende en veelkleurige stijl past net als in The Florida Project goed bij het gekozen perspectief. De gebeurtenissen zijn namelijk verteld vanuit de blik van de vijfjarige I-Jing die met haar moeder en haar tienerzus naar Taipei verhuist, waar moeder in een noedelkraam in een overdekte markt gaat werken. Zus I-Ann is een beetje een verloren ziel. Volwassener dan ze lijkt, jonger dan ze wil zijn. Surrogaatmoeder voor haar zusje, terwijl ze misschien liever vriendinnen met haar is.
Ondanks de vele obstakels die het drietal in hun nieuwe omgeving tegenkomt (lees: vooral geldgebrek), kent de film ook een bijna magisch-realistische verhaallijn. De kleine I-Jing is namelijk linkshandig, en erg onder de indruk van het bijgeloof dat haar linkerhand daardoor een instrument is van een duivelse geest. Maar dat komt haar soms ook weer erg goed uit, als ze met die hand bijvoorbeeld geld voor haar moeder kan pikken om de huur te betalen. Net als veel jonge kinderen heeft I-Jing het gevoel dat ze alle problemen van de wereld, en zeker die van haar moeder, moet oplossen.
Linkshandigheid is in Taiwan echt een taboe, vertelde de zelf ook linkshandige Tsou in Amsterdam. Dus wat voor een westers georiënteerd publiek een komische noot lijkt, is voor de hoofdpersonen bittere ernst. Net als ooit in Europa, wordt linkshandige kinderen al zo jong aangeleerd om hun rechterhand te gebruiken, dat ze zich later vaak niet eens kunnen herinneren linkshandig te zijn. Het werd in de film een symbool voor hoe conservatief het hightech Taipei ook nog steeds is.
Dat komt verder tot uitdrukking in de verhaallijn die onder I-Jings kattenkwaad en avonturen schuilgaat: de grote geheimen die deze familie bij elkaar houden, de trauma’s rondom moederschap en bloedverwantschap, en helaas de relatieve waardeloosheid van vrouwenlevens in het algemeen. Als je oma erbij optelt kijken we eigenlijk naar het zwijgen van vier generaties vrouwen. Dat wordt doorbroken tijdens een familiediner waarvoor Baker en Tsou, zo vertelt ze, leentjebuur speelden bij de Mike Leigh-klassieker Secrets & Lies (1996), een hoogtepunt van het moderne Britse kitchen sink drama. Al blijven er aan het einde van Left-Handed Girl ook nog een paar geheimen die alleen voor de goede verstaander te begrijpen zijn. De pijn van deze film gaat dieper dan de verhalen waarbij Baker voor de regie heeft getekend.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
De beste filmstukken interviews en recensies van de nieuwste films
Source: NRC