De Volkskrant danst een nacht mee op drum-’n-bass, ‘veel meer vibey dan dat boze beuken door shirtloze mannen op technofeestjes’. En Mario Kart is ook populair.
schrijft voor de Volkskrant over theater en populaire cultuur
Op de stoep voor poppodium Willem Twee in Den Bosch is het vrijdagavond half elf rustig, een eufemisme voor stil, een eufemisme voor uitgestorven. Dan komen Floor en Baaf om de hoek gelopen, fiets aan de hand, joint in de mond.
Als in de openingsscène van een Broadwaymusical duiken ineens vanuit alle kanten rokende en kwebbelende twintigers op. Die is een vriend van die, en die kent die dan weer van dat ene feestje daar, waar ze toen dit en dat beleefden. ‘Hey Volkskrant, sigaretje?’
Voilà, een drum-’n-bass-feestje op een novembernacht. Voor de leken: drum-’n-bass is een genre binnen de elektronische muziek. Zoals organisator Alex Opran het omschrijft: ‘Denk poffertjes-crackertjes, maar dan twintig keer zo snel. Met een diepe bas als grootste troef.’ Ongeveer vier keer per jaar organiseert hij samen met vriend Mike Rotman Basshaven. Deze editie samen met het Britse muzieklabel Overview, dat headliner Annix levert.
‘De feestjes hier zijn verbindend’, zegt Floor, terwijl ze Nouri en Simon introduceert, en even later Marloes en Milou. ‘Maar het aanbod is karig’, klaagt Simon over het nachtleven in Den Bosch. ‘Dit is een van de weinige leuke feesten die hier georganiseerd worden. Den Bosch is meer een terrassenstad.’
Na een kort gesprekje over inlineskaten gaat iedereen naar binnen. Ticket scannen, stempel op de pols. Jas in kluisje. De verslaggever is zijn oordopjes vergeten. Floor: ‘Ik heb een extra paar. Of vind je dat goor?’
Oordoppen in, bier halen en de dansvloer op. Op zo’n 15 meter van de dj-booth is tactisch een doek opgehangen waardoor de dansende mensen, dat zijn er rond elf uur nog niet heel veel, zo dicht mogelijk bij de dj samenklonteren. Achter hem doen drie videoschermen hun best. Pulserende lichten en lijnen verlichten de donkere ruimte en tonen wat plukjes bewegende schimmen. De voetjes blijven nog even op de vloer, maar de bewegende bovenlijven tonen de potentie van de opzwepende beat. Simon kijkt de zaal rond: ‘Drum-’n-bass is veel meer vibey dan het boze beuken op technofeestjes door shirtloze mannen.’
In een aangrenzend zaaltje speelt een aantal feestgangers Mario Kart. Georganiseerd door DBE, een Bossche organisatie voor E-sports. ‘Toch een beetje hetzelfde publiek’, zegt Floor. Voor de Mario Kart-kenners: Bowser valt in gewonnen positie van de Rainbow Road. Yoshi wint.
Tijdens een rookpauze buiten zegt organisator Alex, tevens de eerste dj van de avond: ‘We organiseren Basshaven om mensen kennis te laten maken met de complexiteit van drum-’n-bass. Het is net als met house of techno: er zitten veel nuanceverschillen in de muziek.’ Zelf houdt hij van wat rustigere drum-’n-bass. Zijn compagnon Mike sluit vanavond af met een hardere set.
Het bier blijft ongezien voor de drie bewakers die postvatten bij de deur. Buiten zitten verschillende groepjes op de koude herfstgrond. Het poppodium is een omgebouwde sigarenfabriek, 20 meter van het spoor. Een goederentrein rijdt langs. Milou, de vriendin van organisator Mike, baalt van de lage opkomst. ‘Ik zei nog zo dat ze die novembereditie moesten skippen. Maar ze vinden het veel te leuk. Ik hoop dat ze quitte spelen vanavond.’ Mike vertelt later dat er zo’n honderd kaarten zijn verkocht – en dat ze dus verlies draaien.
Tja, het is 1 uur ’s nachts en bij de Mario Kart is het drukker dan op de dansvloer. De verslaggever wordt achtereenvolgens 4de, 12de, 3de en 7de. De controllers worden doorgegeven. ‘Ik ben hiervoor te incapabel’, schreeuwt een meisje met grote pupillen op een ligkussen. Op de rode bank ernaast draait iemand een joint. ‘Naar buiten?’
Nog een keer roken. Nog een keer de koude herfstgrond. Gesprekken over IT en Australische veehouderijen die zo groot zijn als de provincie Utrecht.
Weer binnen zegt Marloes: ‘Nu wordt het leuk.’ Het Mario Kart-zaaltje is inmiddels dicht en Headliner Annix heeft plaatsgenomen achter de draaitafel. De ‘vibey’ drum-’n-bass heeft plaatsgemaakt voor een dubstep-achtige. ‘Wat een teringherrie’, vindt Simon. Hij staat in het midden van de zaal, stil. In zijn hand een blikje energiedrank. ‘Dit zijn gewoon random geluiden achter elkaar. Iets te veel om te verwerken.’
Wanneer dj Mekkes (Mike dus), de afsluiter van de avond, zijn eerste track inzet, joelt de zaal. Vriendin Milou kijkt vanaf een afstandje trots toe. De pulserende lijnen op de videoschermen zijn veranderd in pulserende rechthoeken. De bas klinkt niet meer in de oren maar dringt door tot in de borst. De rem is eraf. De ongeveer zeventig overgebleven liefhebbers springen in het rond, de armen in de lucht. De voeten komen los van de inmiddels plakkerige vloer. Een stethoscoop. We zijn uit.
‘One more tune, one more tune’, scanderen we. Maar nee, de lichten gaan aan. Iedereen moet gaan. ‘Bedankt, tot de volgende’, zegt Mike in de microfoon.
Kwart voor vier. Buiten. Laatste sigaret. Iemand is haar jas kwijt en moet huilen. ‘Waar gaan we heen?’ Naar bed, is de conclusie. Morgen heeft de vriendengroep afgesproken om brak te gaan kaasfonduen bij iemand thuis. Floor, nogmaals: ‘De feestjes hier zijn verbindend.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant