Omdat ik veel verschillende opdrachtgevers heb, puilt mijn agenda in december uit van de kerstborrels en zo bevond ik me afgelopen vrijdag op het eindejaarsfeest van een instelling die zich bekommert om het welzijn van de mens. Om de een of andere reden hadden ze het dit jaar drukker dan ooit gehad en daarom pakten ze nu groots uit: een hele gymzaal was geregeld om, zo zei de afdelingsleider, ,,iets leuks” te gaan doen. Ondanks de vele smeekbeden zag men toch van apenkooien af (omwille van een groot project in januari waarbij het niet zou helpen als dan de helft van de werknemers nog in het gips zat) en was de keuze op zaalvoetbal gevallen, want dat was enerverend maar, en ik citeer, niet levensgevaarlijk.
Nu valt over dat laatste te twijfelen, want iedereen die er ooit aan heeft moeten geloven weet dat zaalvoetbal sociaal darwinisme op gympen is. Op de middelbare school konden de sterken met een welgemikte duw of tackle wraak nemen op de goedgebekte maar motorisch wat minder begaafde klasgenoten die hen tijdens de debatlessen in het stof lieten bijten. Er was veel minder afstand, geen zacht gras, de wanden weerkaatsten al het kabaal, wat ooit bedoeld was als gymzaal bleek in de praktijk een martelcontainer. Zaalvoetbal, althans het soort dat ik als tiener leerde spelen, was oorlog.
Nou waren alle aanwezigen ongetwijfeld weldenkende en vredelievende volwassenen, maar toen de teams eenmaal tot stand gekomen waren en het eerste potje begon, was het aan. De manager werd aan de lopende band onderuit geschoffeld zonder dat zijn eigen team ook maar protesteerde (sterker nog, sommigen grijnsden). Niemand speelde de bal door naar de roostermaker terwijl die als een soort Jesse Klaver de hele tijd met zijn armen zwaaide en smeekte om ook mee te mogen doen.
Degenen die het afgelopen jaar het zwaarste werk hadden opgeknapt speelden als maniakken. De oproepkrachten, de klachtenafhandelaars en de secretaresse streden met zo’n vuur dat het een wonder is dat er geen gewonden zijn gevallen. Twaalf maanden aan onderwaardering en overwerk kwamen er vol agressie uit, een van de bestuurders werd bijna buiten westen geknald.
,,Nu zie je pas wat er onder al het decorum schuilgaat”, gniffelde de penningmeester, die vanwege zijn broze nagels niet mee kon doen. Ik, die vanwege een broos gemoed ook maar van deelname had afgezien, gniffelde.
,,Wanneer er geen ruimte voor woorden is, spreken de daden”, humde de bedrijfsjurist. ,,En komt de waarheid naar boven.”
,,Inderdaad”, mompelde de penningmeester. ,,En je weet wat ze zeggen over de waarheid.”
,,Wat, wat zeggen ze dan”, vroeg ik (want niemand vertelt mij ooit wat).
,,De waarheid”, neuriede hij, ,,is een contactsport.”
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC