Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Vlak nadat de quesadilla’s werden geserveerd, haalde ik Esther Perel uit de tas. Er was nauwelijks plaats op ons tafeltje, maar voor een goed gesprek moet je altijd ruimte maken. Al een paar jaar bivakkeert Perel, wereldberoemd psycholoog, relatietherapeut, bij ons in de kast. Ze heeft de vorm van een kaartspel. Officieel heet het ‘Where Should We Begin’, maar hier is het inmiddels omgedoopt in het passendere ‘Esther Perel Kaartspel’.
Je kunt het met vrienden spelen, of bijvoorbeeld met de persoon met wie je al veertien jaar een relatie hebt, en twee kinderen. Soms, als mijn vrouw en ik samen uit eten gaan, nemen we het Esther Perel Kaartspel mee. Zo voorkomen we dat we verzanden in gesprekken over de schoorsteen die gerenoveerd moet worden, wanneer de auto eigenlijk weer een beurt nodig heeft en welke kleur we de keukenkastjes zouden geven als we die ooit een andere kleur zouden willen geven.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Of, zoals de actualiteit vanavond, waarom de oppas niet kwam opdagen, opa en oma in allerijl moesten komen, we vervolgens in een bomvolle trein zaten met zuipende studenten, op het station een OV-fiets wilden huren, maar mijn chipkaart niet bleek te werken, ik in de gigantische, galmende fietskelder uitriep waarom shit niet gewoon een keer even kon meezitten, we vervolgens naar het restaurant moesten lopen, waardoor we te laat kwamen en ons kostbare tijdvenster al behoorlijk geslonken was.
Op dat soort momenten komt Esther Perel dus erg van pas. Op elke kaart staat een vraag die je moet beantwoorden of een zin die je moet aanvullen. ‘Als ik iets in het oor van mijn jongere zelf mocht fluisteren, zou ik zeggen...’ (heb toch alsjeblieft wat meer schijt, jongen), ‘de persoon die ik het meest vrees te verliezen...’ (mijn dochters), ‘boxershorts of slips’ (boxers), ‘de acteur die mij moet spelen in een film over mijn leven is...’ (al dood) of ‘mijn meest hardnekkige seksuele fantasie is... (leuk geprobeerd Es, maar niet nu).
Het zijn vragen die je elkaar niet zo snel spontaan stelt tijdens de dagdagelijkse werkzaamheden in het gezinsfabriek en meestal leiden ze tot interessante gesprekken waarbij ik dan mijn beste Andries Knevel-luisterhoofd kan opzetten.
Niet elk kaartje leidt tot een goed gesprek. Sommige hebben een hoog Pickwick-gehalte en soms wil een vraag nog wel eens leiden tot het tegenovergestelde van de zo gewenste verbinding. Bijvoorbeeld als een vraag over jaloezie de aanleiding vormt tot een discussie zo verhit dat hij de rest van de avond in gevaar brengt. De kunst is dan dat je Esther Perel weer terug in je tas stopt en meer bier en mezcal bestelt. Werkt altijd.
In een eerdere versie van deze column ontbrak de laatste alinea.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant