Feyenoord viel machteloos aan en Ajax verdedigde massaal, in een in kwalitatief opzicht armoedige Klassieker. De Amsterdammers wonnen thuis (2-0) en de Rotterdammers zakken dieper weg in de misère, na hun zesde nederlaag in de laatste acht duels.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Ook zonder de gestrafte fanatieke aanhang van de F-side, zonder trommels en megafoons, liep de Johan Cruijff Arena zondag over van emotie. Vooral na het verlossende, beslissende schot van invaller Jorthy Mokio in blessuretijd: 2-0. Ja, matig gekeept van Timon Wellenreuther, maar hem viel van alle Feyenoorders wel het minst te verwijten. Het stadion danste van geluk. Bier klokte over de rand van de altijd gevulde bekers.
Ajax, eens een monument van aanvalskracht, trok zondag een muur op voor het eigen doel, en Feyenoord viel krachteloos aan, soms als de spreekwoordelijke kip zonder kop. Ajax - Feyenoord was de strijd tussen de topclubs die de randen van de crisis verkennen, met als resultaat: armetierig voetbal, gemiddeld gesproken, met nu en dan een winterkoninkje op de dorre vlakte.
Jazeker, het was spannend, met al die hele en halve kansen van Feyenoord, dat in de slotfase, chaotisch en zonder overleg joeg op de 1-1. En Ajax, dat nu nog vijf punten achterstand heeft op nummer twee Feyenoord, kreeg nog betere mogelijkheden in de tegenaanval.
De Amsterdammers vertoefden meestal met acht, negen man in de defensie, eindeloos ver verwijderd van het zogenoemde DNA waarover ze in en rond de Arena zo graag praten. Ajax is zoekende op de lange weg omhoog naar de top, waarbij interim-trainer Fred Grim jongens uit de opleiding een kans geeft. Vertrouwen in de mens is de basis, waardoor het vanzelf beter gaat met de voetballer.
En zo is het. Ajax won voor de vierde keer op rij, inclusief het duel met Qarabag in de Champions League. Het spel is soms niet om aan te zien, maar de winst vergoedt veel. Grim is gedwongen te doen wat hij doet, mede door een eindeloze reeks blessures. Tieners met talent als Aaron Bouwman en Sean Steur geven de ploeg een impuls.
Feyenoord is juist dalende in vorm; het haakte af in de strijd met alleenheerser PSV, doet net als Ajax voor spek en bonen mee aan de Europese toernooien en ziet zijn voorsprong op de rest in de eredivisie allengs minderen. En dan viel ook uitblinker Luciano Valente nog uit na een uur, na een botsing met Youri Regeer.
Ja, Feyenoord was meestal in de aanval en probeerde het ritme te bepalen. Het is weleens anders geweest in Amsterdam. Ajax hield tegen, was goed georganiseerd en counterde, als een Amsterdamse versie van pakweg Lecce, om in het idioom van oud-trainer Francesco Farioli te blijven. Beide ploegen waren onmachtig in de buurt van de doelman, op de prachtige schoten van Davy Klaassen en Jorthy Mokio na.
De 200ste klassieker was er derhalve een van een vreemde soort, vanwege die atypische verhoudingen. Ajax in de modus van Grim: het defensieve voetbal van Farioli met een eigen sausje overgoten. De eerste keer dat de Amsterdammers serieus druk zetten was na een uur. Grim heeft begrepen hoe het werkt in het topvoetbal: eerst winnen, pas daarna mooi of aanvallend voetballen. En de supporters in de Arena, minus de F-side, wilden vooral een winnend Ajax zien. Ze klapten voor een goede sliding, voor een blok, voor alles eigenlijk.
Ajax was in de tegenaanval meestal gevaarlijker dan Feyenoord in de aanval, met name voor rust. Feyenoord miste ideeën en wilde de bal tot in het doel dribbelen of combineren. Maar het miste daarvoor de vorm, aangeslagen als de ploeg was door de bizarre nederlaag in de Europa League tegen FCSB in Boekarest. Bij Feyenoord gaat zo veel mis, in de passing, in het zetten van druk, in het aannemen van de bal. Zes van de laatste acht duels zijn verloren.
Feyenoord, in crisis dus met trainer Robin van Persie, met veel te veel geblesseerden, met weinig ritme. Bart Nieuwkoop, Luciano Valente en Gijs Smal vielen deze keer weer geblesseerd uit. En het snelle doelpunt van Ajax, in de dertiende minuut, hielp niet. Het was een schitterend diagonaal schot van Davy Klaassen, de man met het patent op de 1-0, op aangeven van Oscar Gloukh.
In kwalitatief opzicht was het dus best een armoedige wedstrijd, met twee teams die zoekende zijn. Daardoor was het voor de toeschouwers zoeken naar iets moois: de passeerbewegingen van Mika Godts, sommige acties van Kasper Dolberg of de passing van Luciano Valente, de man die in korte tijd een geweldige ontwikkeling heeft doorgemaakt en zich onttrekt aan de malaise bij Feyenoord.
Na rust begon Ajax fel, maar nam Feyenoord het initiatief snel over, waarbij Bouwman moeite had met Ueda, maar overeind bleef. Het bleef spannend, tot het schot van Mokio dat het stadion liet dansen van geluk.
Source: Volkskrant