is wetenschapsredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over natuur en biodiversiteit.
Een ijsbeer die een fotograaf grijpt, een zwarte beer die zijn verzorger aanvalt: in zijn liefde voor dieren is de mens steeds het domste rund.
‘Holy moly – getongzoend met een wolf!’ De opwinding van Freek Vonk in de eerste aflevering van zijn nieuwe reeks Freeks wilde wereld (een tv-programma op NPO Zapp) droop ervan af. De televisiehunk – pardon: professor doctor in de evolutionaire moleculaire biologie – zat in de sneeuw van Noorwegen en liet zich in het gezicht likken door een wolf.
Het dier dat op hem af kwam was afkomstig uit een ‘gesocialiseerde roedel’, zo luidde het commentaar, en was dus gewend aan mensen. Vonk aaide en kriebelde het roofdier. ‘Hey liefie’, sprak hij haar in hurkzit toe. In de voice-over: ‘Ik begin haar voorzichtig te aaien en te kriebelen, zodat ze weet dat ik geen kwade bedoelingen heb.’ De vonk sloeg duidelijk over: de wolf bleek als een schoothondje zo mak, culminerend in een uitbundige likpartij.
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
Wat de 800 duizend kijkers zagen was een eigentijdse variant op prinses Irene, die in haar boek Dialoog met de natuur (1996) met leesbaar genoegen beschreef hoe ze zich de warme urinedouche van een stel dolfijnen liet welgevallen. Ook treedt Vonk met zijn serie in de voetsporen van het genre televisiebiologen die hun liefde voor dieren steevast bewijzen door ze achterna te zitten en ze voor het oog van de camera bespringen of bepotelen. Niet zonder risico: de Australische ‘Crocodile Hunter’ Steve Irwin moest zijn liefhebberij in 2006 bekopen met zijn leven nadat een pijlstaartrog hem met een fatale steek in het hart zijn kant van de liefde had betuigd.
Aan goede bedoelingen zal het Vonk (evenals Irene en Irwin) niet hebben ontbroken: hij wilde tonen wat een indrukwekkende schepsels wolven zijn. Ook waarschuwde hij kijkers: ‘Let op, tamme wolven bestaan niet.’ Don’t try this at home, enkel tv-biologen staan boven de wetten van de jungle.
Op de socials kreeg Vonk – ooit in zijn arm gebeten door een haai – een warme lading shit over zich heen. Wat wilde hij eigenlijk aantonen? En voedde hij hiermee fotografen en avonturiers niet met het idee dat ook ‘onze’ wolven knuffelberen zijn?
De mens is een hardleerse puppy. Steeds moet je hem met z’n neus in z’n eigen poep drukken om hem zindelijk te krijgen. Zo toonde nieuwswebsite Nu.nl beelden uit een dierenpark in het Chinese Hangzhou. Daar had een Aziatische zwarte beer zijn verzorger aangevallen. Het verbijsterde publiek was getuige van de worsteling, waarin de beer zijn verzorger stevig in de houdgreep had; een blauw-gele ara op de schouder van een der toegesnelde medeverzorgers keek mee. Beer en verzorger bleven ongedeerd, wel besloot het park te stoppen met de berenshows. ‘Aziatische zwarte beren vallen in het wild zelden mensen aan’, wist Nu.nl nog te melden, als de hondenbezitter die bij een aanval op een wandelaar quasi-onschuldig uitroept: ‘Wat gek, dat doet ie thuis nooit!’
De Amerikaanse website Focusing on Wildlife memoreerde afgelopen week een geruststellend telefoontje van hobbyfotograaf Christopher Best aan zijn familie, in augustus 2024. Ze moesten zich geen zorgen maken om de foto’s van ijsberen die hij op sociale media had gepost vanaf zijn werkplek, een radarlocatie in het afgelegen Noord-Canadese Nunavut. ‘Ze zitten niet heel dicht bij ons’, had zoon Best zijn moeder gesust. Kort daarna kwam de amateurfotograaf om het leven: terwijl hij een ijsbeer stond te fotograferen, belandde hij in de klauwen van een tweede ijsbeer die hij over het hoofd had gezien.
Dat mensen van (wilde) dieren houden, is volstrekt begrijpelijk. Maar in de liefde blijken zij telkens weer het domste rund. Terwijl de les niet moeilijk is: don’t fuck with animals. En holy moly: tongzoenen met een wolf is nooit gezond, ook niet in je eigen wilde wereld.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant