is verslaggever en columnist van de Volkskrant en schrijft veel over (sociale) media en emancipatie.
Ooit zat ik op een rooms-katholiek basisschooltje in het diepe zuiden, waar je als het tegenzat viermaal daags moest bidden. Gelovig ben ik er niet van geworden, maar je zou mij in theorie een ‘cultuurchristen’ kunnen noemen, van de geboden en gebeden is iets blijven hangen. Ik herinner me wel dat ik in groep 4 verklaarde dat ik rooms-katholiek was, omdat ik dan misschien óók de heilige communie zou mogen doen en de bijbehorende fiets zou krijgen. Dat is, realiseer ik mij achteraf, wat ik nu versta onder een ‘cultuurchristen’: ik trok een jurk aan om mijn nieuwe fiets te krijgen.
Ook opiniemaker Wierd Duk wil graag een nieuwe fiets, na zijn pensioen. Hij wil als ‘cultuurchristen’ een ‘conservatief-christelijke zuil’ stichten. Doel en vorm werden uit de berichtgeving niet duidelijk. Bij het EO-radioprogramma Dit is de dag vroegen ze zich af: moet je dat als christen willen? Theoloog Arnold Huijgen vond het een ‘onzalig idee’: ‘Het probleem van zo’n alliantie van conseratief en christelijk is dat het wat mij betreft te weinig christelijk én te weinig conservatief is.’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Je zou ook kunnen zeggen: áls het al wat wordt, is de aanhang eerder té conservatief en té christelijk. Kijk naar het gezelschap op de christelijke Driestar-school waar Duk over zijn plan vertelde. Daar sprak bijvoorbeeld Hugo Bos van het fundamentalistische Civitas Christiana, dat in Nederland met miljoenen uit mysterieuze bron onder meer een verbeten anti-abortusstrijd voert, en banden heeft met TFP, een internationaal ultraconservatief-rechts netwerk.
Ook present: Chris Verhagen, een reformatorische youtuber onder de naam ‘Christelijke Apologeet’ die verklaart dat Nederland behoefte heeft aan een ‘offensief, confronterend’ christendom en pleit voor exclusivisme – want ongelovigen verketteren is alleen eng als moslimfundamentalisten het doen. Duk: ‘Ik ben fan van Chris, die terecht zegt: als je niet wilt vechten, verlies je je land.’ Die ‘spirituele oorlog’ is trouwens een begrip dat ook Turning Point USA gebruikt – die ultraconservatief- christelijke club was er ook, in de vorm van het onlangs opgerichte Turning Point Nederland.
Overal in Europa rollen soortgelijke organisaties hun agenda uit met geld uit de Verenigde Staten en Rusland. Wat de orthodoxen, radicaal-rechts en extreemrechts delen is hun opvatting dat de natie en het (witte) kerngezin moeten worden verdedigd tegen invloeden van buitenaf. Bij extreemrechts is het schrikbeeld vervanging door buitenlanders, voor orthodoxen is het met name emancipatie (van homo’s, vrouwen, trans mensen) die de kerkelijke orde bedreigt. En waar deze bondjes worden gesmeed, vindt ultrarechts ineens de abortuswetgeving wat te ruim van snit, en stuiten de evangelisten plots op een pagina in de Bijbel waar staat dat vluchtelingen heus niet volautomatisch op hulp hoeven te rekenen.
Zo zei Duk vorige week in het Reformatorisch Dagblad dat hij het ‘grotendeels eens’ is met het abortusstandpunt van de SGP. En: ‘Christenen mogen vinden dat homo’s op Bijbelse gronden geen relatie mogen aangaan.’ Even voorspelbaar als schaamteloos.
Nu had ik niet gedacht dat Johan Derksen en ik het eens zouden worden over Wierd Duk, maar zelfs bij zijn mannenhonk lieten ze zich niet bedwelmen door de plotse walm van wierook en mirre rond Wierd. Voor wie ís zo’n zuil nou eigenlijk?, hielden Genee en Derksen vol. Duk zoekt het niet bij de ‘gewone huis-tuin-en-keukenchristenen’, zei Derksen, maar bij lui die abortus- en euthanasiewetgeving willen terugdraaien.
Duk vervolgde een warrig verhaal over de mensen die zich niet thuisvoelen bij de PVV en ook niet bij de FvD: daar zit een ‘ontheemde groep’ die dus bij Duk in het stalletje mag. Was het dan toch een partij? Is het een lifestyle? Een vibe? Derksen concludeerde dat het Duk gaat om een ‘strijd tegen woke en Schimmelpenninck’: ‘Je moet je afvragen of iemand die daarvoor strijdt nog geloofwaardig is aan een talkshowtafel.’ Goed dat je je dat afvraagt, Johan, even doorzetten nog.
Op die school waar Duk had gesproken, ging het nog verder, daar mogen meisjes geeneens een broek aan. ‘Een mooie school’, zei Duk, en hij lachte ongemakkelijk, een beetje zoals ik lachte op de foto van mijn zogenaamde heilige communie, drie minuten voor God mij alweer zou verlaten.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant