Toen Pim verliefd werd op de getrouwde Wim, was dat het begin van een stabiele, polyamoreuze driehoeksrelatie. Maar helemaal lekker heeft hem dat nooit gezeten.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Vijf jaar geleden leerde ik Wim kennen via de datingapp Romeo. Hij vertelde dat hij al veertig jaar een relatie had en dat ze sinds kort experimenteerden met polyamorie. In mij zag hij de derde man.
‘Omdat ik hem nog maar net kende, was alles nieuw en spannend, dus het feit dat hij polyamoureus was ook. Wat precies de praktische consequenties waren van een dergelijke relatie, kon ik niet overzien, maar wat maakte het uit, ik had Wim toch? Hij zocht me op, twee uur met de trein, en alles was precies zoals ik had gehoopt. Zijn huid rook alsof ik hem al heel lang kende. Het hele weekend heb ik met hem gevreeën, zonder me ook maar een keer onwennig of nerveus te voelen.
‘Na weken chatten werd ik echt verliefd en vanaf dat moment zochten we elkaar ieder weekend op. Zijn man was maanden voor zaken in Azië, zijn bestaan was voor mij nog steeds vooral theorie. En zo gebeurde het dat ik stapelgek werd op een man die al bezet was, zonder dat ik enig idee had of deze constructie eigenlijk wel bij me paste.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde zijn de namen gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
‘Pas toen zijn echtgenoot terugkwam en er een ontmoeting met ons drieën werd gepland, drong het tot me door: wacht even, er is nog een ander met wie we rekening moeten houden. Wat ik toen voelde kun je nog het best omschrijven als liefdesverdriet. De eerste fase van verliefdheid, waarin je geen genoeg van elkaar kan krijgen, werd ineens verstoord. De keren dat mijn lief en ik elkaar zagen werden minder, niet langer elk weekend, maar om de paar weken.
‘Als ik al de gedachte had hem bij zijn relatie weg te roven, nam ik die geen moment serieus. Zij tweeën hadden in veertig jaar een soepele, vanzelfsprekende manier van omgaan ontwikkeld, die achterstand zou ik nooit inhalen. Zijn man was nieuwsgierig naar mij en tolerant, maar voor hem was deze situatie ook nieuw. Zelf had hij in Azië een affaire gehad die een beetje uit de hand was gelopen en inmiddels beëindigd was: een van de redenen voor het stel om deze stap naar polyamorie te zetten. Zo bezien was ik de nieuwe fase in hun huwelijk.
‘‘Je neemt een deel van mijn man af’, stelde de echtgenoot al meteen vast, ook al ging hij helemaal akkoord met de situatie. Hij zei ook dat hij het gevoel had dat we hem buitensloten, wat ik niet helemaal begreep, want ik zag vooral de hechtheid tussen hen. Wat mijzelf betreft had deze kennismaking nog wel even kunnen wachten. Ik wilde mijn nieuwe liefde het liefst dag en nacht bevoelen en uithoren en nu kreeg ik er alweer een tweede man gratis bij. Alles veranderde. Wanneer ik Wim opzocht, zaten we ’s avonds niet langer met zijn tweeën, maar met zijn drieën aan tafel. Ik was minder vrij om hem aan te raken en werd de toeschouwer van hun huwelijk. Allemaal dingen waar ik nu, vijf jaar later, nog steeds mee worstel.
‘Ik rijd op een vrijdagavond naar Amsterdam, waar ze wonen, ik verlang naar Wim en tref hen beiden thuis. Soms gaan we een nachtje met zijn tweeën naar hun buitenhuisje in Twente, soms gaat zijn man een avond weg om ons privacy te gunnen, maar het gebeurt ook dat we het hele weekend met zijn drieën doorbrengen. Dat schuurt. Want ook al beschouw ik de echtgenoot inmiddels als een goede vriend, ik heb alleen maar zin in Wim.
‘Op het moment dat er een vrijpartij in zicht komt, stellen we het uit omdat die ander er is. We kunnen ook besluiten met zijn drieën te gaan vrijen en zo de kool en de geit sparen, maar dat is niet mijn eerste keuze. Vaker gebeurt het dat we dan in zo’n weekend helemaal niet vrijen en dan rijd ik met een vervelend gevoel op zondagavond weer naar huis. Volgende keer beter, denk ik, en verheug me op zijn komst naar Groningen, over twee, drie weken. Dan zal het vast anders zijn. Dat wil zeggen, als hun verbouwing, die nu al maanden duurt, geen roet in het eten gooit.
‘Als Wim en ik samen zijn, is het alleen maar fijn, dan vergeet ik alles. Ik zie hem aankomen over de kade, in de richting van mijn woonboot. Hij draagt die veelkleurige trui die ik zo mooi vind, en die Desigual-rugzak die eigenlijk niet meer is dan een bij elkaar geknoopte zak. Ik kijk naar zijn kordate loopje, in zijn hand heeft hij een boeket bloemen, en dan, als hij dichterbij komt, zie ik zijn gezicht, de snor, het spleetje tussen zijn voortanden. Ik wacht tot hij voor me staat en voel hem nog voor ik hem eigenlijk voel.
‘Vaak als ik alleen thuis ben overdenk ik dit alles. En in periodes als deze, waarin ik me toch al down en teruggetrokken voel, vraag ik me af: wat ben ik aan het doen? Weegt de vreugde op tegen het gemis? Laatst hadden we het over het knarrenhof dat we willen opzetten als we alle drie met pensioen zijn, een soort woongroep voor ouderen. Als we daar zouden wonen, zou ik Wim dagelijks kunnen zien en zou het delen me makkelijker afgaan. Maar ik zit er toch tegenaan te hikken, want het is een grote stap om te verhuizen naar de Randstad. Ik ben altijd weer blij als ik op weg naar huis Almere gepasseerd ben, hier is iedereen veel relaxter. En daarbij, weet ik wel zeker dat de onderlinge verhoudingen dan minder frustrerend zullen zijn? Krijg ik geen spijt?
‘Soms is het of ik steeds degene ben die zich aanpast. En hoewel de basis van onze relatie altijd het gesprek is geweest, hebben we het hier niet heel vaak over. Want als ik doorredeneer, zou de consequentie een breuk kunnen zijn.
‘Aan de ene kant spoor ik mezelf aan: doe niet zo ingewikkeld, ga lekker door met die polyamorie want het geeft ook veel vrijheid. Maar als ik eerlijk ben, ontleen ik niets extra’s aan deze driehoek. Ik had afgelopen vrijdag een heel leuke date met een andere man en dat is me veel waard, maar ik zou alles zo opgeven voor Wim. Zijn geur, zijn liefde, zijn aandacht helemaal voor mij alleen. Maar dat is nu, als ik me binnenkort beter voel en de zon gaat schijnen, is alles vast veel lichter.’
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant