Van sierlijke en uiterst toegankelijke muziek tot Nick Cave op z’n allerbest en meest verheffend: dit zijn de beste albums van dit moment.
Alle lof voor Wild God, het vorig jaar verschenen album van Nick Cave & The Bad Seeds, maar het is er toch een die je niet zo vaak opzet, zeker niet na zijn verpletterende concerten in de Ziggo Dome een jaar geleden. De liedjes hadden allemaal live veel meer overtuigingskracht dan in de soms wat fletse en een enkele keer zelfs wat kitscherig geproduceerde studioversies. Alleen daarom al is het nu verschenen live dubbelalbum Live God (★★★★☆) een goed idee. De drie liedjes aan het begin van die concerten en ook dit album, laten Cave op z’n allerbest en meest verheffend horen. Lees de recensie.
Het was lang wachten op nieuw werk van het duo Voices from the Lake. Ieder afzonderlijk zijn Donato Dozzy en Neel schatbewakers van de verzorgde Italiaanse techno. Ook op dit tweede Voices from the Lake-album II (★★★★☆) wordt je gehoor in de watten gelegd. Sierlijke en uiterst toegankelijke muziek, waarop je eigenlijk alleen kunt aanmerken dat die misschien net iets té behaaglijk is. Lees de recensie.
Bij de eerste noten van Pur ti miro (★★★★☆) word je een geluidswereld ingezogen van roestbruine, zich verdrietig voortslepende strijkstokken op lage snaren. Dan klinkt er een nasaal en scherp geluid door, dat verrassend genoeg enorm ontroert. Het is de sheng, een Chinees mondorgel, van virtuoos Wu Wei. Lees de recensie.
Bij eerste beluistering van Blizzard (★★★★☆) is het vooral die stem waarover je je blijft verbazen, maar ook de liedjes zijn even moeilijk grijpbaar als boeiend. Niemand die precies weet wie Dove Ellis is, want interviews heeft hij nog niet gegeven. Hij deed sporadisch wat optredens en platenmaatschappijen zouden voor hem in de rij hebben gestaan. Logisch, want zijn elastische stem roept die van Jeff Buckley in herinnering, zeker wanneer hij met falset de hoogte in gaat. Lees de recensie.
Kamerensembles zijn perfect voor het maken van interessante geluidslandschappen. Precies dat doet José Luis Hurtado op zijn album Star Trail (★★★★☆). Melodieën, akkoorden en ritmes zijn er niet. Wat Hurtado doet, lijkt eerder op het vullen van een terrarium met takken en rotsen. Dat klinkt abstract, en dat is zijn muziek ook. Lees de recensie.
Het coming of age-album Andere Man (★★★★☆) van Ares is een ambitieus zelfportret over vallen, opstaan, liefde, de depressie waarmee hij kampte en de ‘nieuwe versie van mij’ die eruit oprees. Ares rapt, zingt en legt zijn ziel op tafel als een mannelijke S10. Aan het eind van de rit voelt het alsof je hem echt hebt leren kennen en weet je: de interessantste rappers zijn de kwetsbare. Lees de recensie.
Of Ton de Leeuw Nederlandse beste koorcomponist van de late 20ste eeuw was, vecht hij uit met Robert Heppener. Hoe dan ook treft de evocatieve, spirituele kracht van Cinq hymnes (★★★★☆). Le son des cloches invisibles (het geluid van de onzichtbare klokken) opent met mysterieus gefluister en geneurie. Een sjamaantrom wijst de weg naar La source de toute musique (de bron van alle muziek). Lees de recensie.
Ólöf Arnalds was ooit bandlid van Múm en de kans is aanzienlijk dat je haar al eens viool hoorde spelen op een IJslands popalbum, of op het podium zag bij, pakweg, Sigur Rós, Air of Nick Cave’s Grinderman. Als folkzangeres bracht ze vier albums uit tussen 2007 en 2014. Met Spíra (★★★★☆) pikt ze de draad weer op. Gelukkig, want die betoverende, hoge stem van kristal is veel te mooi om niet met de wereld te delen: een geluid dat uit vervlogen tijden tot ons lijkt te komen. Lees de recensie.
How You Been (★★★★☆) bevat dertien vrij korte bandimprovisaties die live tijdens zes optredens in vier steden zijn opgenomen. Daar is in de post-productie met knip- en plakwerk behoorlijk aan gesleuteld. De basis is vaak een pittig afrobeat- of krautrock-drumpatroon, samengevoegd met eenvoudige, dwingende basloopjes. Soms heel dansbaar, dan weer wat dromerig, maar altijd lijkt het vijftal op zoek naar nieuwe geluidscombinaties. Lees de recensie.
Wat meteen opvalt aan de live-opname van Einstein on the Beach (★★★★☆) door ensemble Ictus: mildere tempo’s en een moderner klankbeeld. Neem het deel Building: je hoort er de komst van dance en techno aan af. Of dat mag? De partituur laat de ruimte. En daarbij: als Einstein on the Beach een meesterwerk is, vindt elke tijd nieuwe diepten. Koptelefoon op en trippen dus, bij minimal music die op een raadselachtige manier ontroert. Lees de recensie.
Cabin in the Sky (★★★★☆) is het eerste album van hiphopcrew De La Soul in negen jaar en een eerbetoon aan de in 2023 overleden De La Soul-lid Dave ‘Trugoy the Dove’ Jolicoeur. Het behandelt dan ook de dood, maar heeft de bekende lichtvoetige tred van de ‘hippie’ hiphop waarom de crew bekendstaat. De La Soul spreidt nog steeds die luchtige, briljante creativiteit tentoon. Lees de recensie.
Eind december wordt Milly Scott 92 en nu pas is er het tastbare bewijs dat ze in de jaren zestig tot de absolute top van de Nederlandse jazz behoorde. Nederland kende de zangeres vooral als tv-persoonlijkheid of van het Eurovisie Songfestival, maar haar grootste liefde was de jazz. De 23 door het Nederlands Jazz Archief verzamelde opnamen op het album Trouble in Mind (★★★★☆) laten een weergaloos zingende Scott horen. Lees de recensie.
Alleen fysiek te koop.
Al twintig jaar houdt de componist Tristan Perich zich bezig met 1-bitelektronica. Iedereen weet hoe dat klinkt: het zijn de bliepjes uit je magnetron en oude rekenmachine. Met die primitieve klanken geeft Perich minimal music een fris smaakje. De minimalistische symfonie Infinity Gradient (★★★★☆), voor kerkorgel en 1-bit-elektronica uit, wel ja, honderd luidsprekers. Het is overweldigend en betoverend mooi. Lees de recensie.
Alles op Wanderings (★★★★☆) ademt de sfeer van het avontuur te voet. Wanderings met zijn galopritme, strijkers en de twang van een spaghettiwesterngitaar opent prairievergezichten. Up in the Hills is wat de eenzame zwerver zingt bij het kampvuur. Americanapareltjes uit de polder waarmee Knol bewijst dat hij zich de traditie eigen heeft gemaakt. Lees de recensie.
De titel doet misschien anders vermoeden, maar het album Tranquilizer (★★★★☆) klinkt als een mausoleum dat tot leven komt. Een plek waar de ondoden tussen de marmeren zuilen zwerven en zelfs een klein feestje bouwen. Op Tranquilizer golven oceanen van geluid en hoe dieper je daar induikt, hoe meer details je in de massa herkent. Lees de recensie.
Niemand beheerste het componeren voor piano vierhandig zoals Franz Schubert. Het blijft een uitdagende vorm: twee musici die met twintig vingers spelen en met één muzikaal brein denken. Sterpianisten Leif Ove Andsnes en Bertrand Chamayou slagen daarin op Schubert 4 Hands (★★★★☆) ogenschijnlijk moeiteloos. In sleutelwerken uit 1828, Schuberts wonderbaarlijk productieve sterfjaar, spiegelen en versterken ze voortdurend elkaars intentie, articulatie en klankkleur. Lees de recensie.
Zou Midlake ooit nog zo’n magnifiek album maken als het bijna twintig jaar geleden verschenen The Trials of Van Occupanther? Na het vertrek van Tim Smith, die met Eric Pulido zulke fraaie samenzang deed, leek dat steeds meer een utopie. Maar A Bridge To Far (★★★★☆), het zesde album van de Texaanse folkrockband, komt een eind in de buurt. Lees de recensie.
Voor haar uitstekende nieuwe album Voya (★★★★☆) zocht Tineke Postma weer een ander stel muzikanten om haar met de jaren nog altijd rijker wordende spel op alt- en sopraansax te begeleiden. Ze spelen alsof ze al jaren samen spelen. De woordloze zang is gelaagd en geeft soms een mystiek soort verhevendheid, maar zweverig wordt het nergens. Lees de recensie.
Het werk van de Sloveense componist Nina Šenk klinkt zelden in Nederland. Dat geldt niet voor de vier ensembles op haar album November Night (★★★★☆), waaronder Ensemble Modern en Klangforum Wien. Die vormen de absolute wereldtop. Op November Night krioelt de natuur. Het is alsof een geschilderd landschap tot leven komt. De noten klinken niet strikt geordend, maar organisch krioelend. Lees de recensie.
Het van pakkende melodieën overlopende album Do It Now (★★★★☆) is voor het grootste deel in de fameuze Abbey Road Studios in Londen opgenomen. Van Norden had maar vier dagen de tijd in Londen, maar dat hoor je er niet aan af. Elk liedje sprankelt. Lees de recensie.
Van jeugdig enthousiasme naar verdriet om een voldongen eind: geen ontspannen achtergrondmuziek op het nieuwste album Britten & Enescu (★★★★☆) van Ensemble Resonanz. Samen met altviolist Tabea Zimmermann trekt het Duitse kamerorkest je de speakers in. Romige laat-romantiek, waar de chromatiek als een het mes doorheen snijdt. Lees de recensie.
Nusantara Beat, het sextet van Indonesische Nederlanders van de eerste, tweede of derde generatie, die eigentijdse psych-folk brouwen van de muziek van de archipel (krontjong, gamelan, soendapop), heeft de tijd genomen voor hun debuutalbum Nusantara Beat (★★★★☆). Het was het wachten waard, want waar de band aanvankelijk traditionals bewerkte, staan op Nusantara Beat eigen composities, nu eens bloedmooi van melodie, dan weer dansbaar. Alle elf goed, eigenlijk. Lees de recensie.
Bach heeft voor de klarinet geen noot geschreven. En toch speelt het Zweedse klarinetwonder Martin Fröst een album vol met Bach (★★★★☆). Frösts toonbeheersing is subliem, sentimenteel wordt het nergens. Lees de recensie.
Je zou het werk van de Brit Christopher Stephen Clark bijna als vanzelfsprekend gaan beschouwen, maar dat mag toch niet gebeuren, blijkt op het steengoede Steep Stims (★★★★☆). Op zijn achttiende album neemt hij afscheid van al te doordachte kunstdance, en keert hij terug naar puur elektronisch plezier. Clark gebruikt de oudste synths uit zijn collectie en voert de wreedste rave- en trance-geluiden op. Lees de recensie.
Richard Rijnvos een componist die zich bij zijn leest houdt. Niks klimaatwanhoop, nergens straatrumoer, gewoon intelligent noten schikken. Vaak doet hij dat met het oog op één stad: Venetië, oftewel La Serenissima. Op La Serenissima (★★★★☆) vangt Rijnvos in 55 deeltjes een wandeling door Venetië. Het zijn miniaturen van één à twee minuten met subtiele verschuivingen in melodie, ritme en samenklank. De muziek klinkt vertrouwd en onvoorspelbaar tegelijk. Lees de recensie.
De creatieve spil van het veelzijdige Rotterdamse collectief The Bullfight, Thomas van der Vliet, mag zich graag op grote, multidisciplinaire kunstprojecten storten. Nu doet hij dat met 81 Bedford St. (★★★★☆), de soundtrack bij een niet bestaande, in whisky gedrenkte film noir. Er is een trailer. En een pracht van een filmposter. Gek eigenlijk, dat The Bullfight nog geen filmsoundtrack maakte, want hun muziek heeft altijd iets filmisch gehad. Lees de recensie.
Op haar derde thema-album In Heaven (★★★★☆) kijkt mezzosopraan Olivia Vermeulen naar boven. Niet naar God of de engelen, die komen op In Heaven amper voorbij. Vermeulen verkent hemellichamen, de nacht, ruimtereizen en sciencefiction. Dat doet ze met een breed sleepnet. Lees de recensie.
Meer muziek? Bekijk hier ons volledige archief van albumrecensies.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant