Albums van de week Schor geschreeuwde keel treft doel bij Helena Cazaerck van de Gentse punkgroep Maria Iskariot. En het nieuwe album van Snarky Puppy voert live mee, maar is een te mainstream amalgaam voor wie diepte verlangt.
Maria Iskariot
Wereldwaan
Als een kind stampend door een regenplas – dat is de stemming van de muziek van de Vlaamse punkgroep Maria Iskariot. De bandleden blijven zelf niet droog, maar hun onstuimigheid is het waard. Bij Maria Iskariot is muziek maken een fysieke arbeid: schreeuwen, roffelen, trekken aan snaren.
Dat leidde tot een debuutalbum vol fris spetterende liedjes en een inmiddels geweldige live-reputatie, dankzij de explosief heen en weer schietende zangeres-gitarist Helena Cazaerck en drie bandleden.
Zo ontwikkelt zich de prille carrière van Maria Iskariot, vernoemd naar de moeder van Jezus en de achternaam van Judas.
Helena Cazaerck was journalist en werkte als oorlogscorrespondent in Oekraïne voor de Belgische krant De Standaard. Ondertussen schreef ze liedjes die ze thuis in Gent solo uitvoerde. Na enige tijd begon ze samen te werken met gitarist Loeke Vanhoutteghem, bassist Amanda Barbosa en drummer Sybe Versluys. Het Gentse kwartet won de Vlaamse talentenjacht Humo’s Rock Rally in 2024, en speelde afgelopen zomer op vele festivals in België en Nederland. Deze zaterdag vieren/vierden ze het verschijnen van debuut-album Wereldwaan in een uitverkochte bovenzaal van Paradiso, Amsterdam.
Maria Iskariot onderscheidt zich van punkcollega’s door de lyrics. Hier geen anti-gentrificatie, anti-kapitalisme of een anti-oorlog standpunt. Cazaerck, die ooit filosofie studeerde, besteedt haar woede aan beschouwelijke teksten. Zoals in openingsnummer ‘Waaromdaarom’: „Waarom nog verder bouwen/ als alles wankel staat.” Gevolgd door de verzuchting „Als ik niet plooien wil, dan breek je.”
‘Rozemarijn’ gaat over een vrouw met een koopverslaving. De stijl van het nummer verwijst naar grunge-dynamiek, met een woest refrein en kalm couplet. Maar de tekst is hedendaags: „Ze weet dat de winkels online nooit meer sluiten.”
Een van de hoogtepunten is hun versie van ‘Dat Vind Ik Lekker’ van de Vlaamse groep Gorki, uit 1996. De klagelijke zang van Luc De Vos wordt hier een geschreeuwde handleiding voor de wensen van de zangeres: „Het moet hard zijn/ Het moet stampen/ Daar word ik geil van/ Dat vind ik lekker.”
Hun muziek is een strak geregisseerde symfonie van krassende gitaren, ronkende bas en staccato drums. ‘Zes Bekers’ eindigt in een kluwen van gitaarkronkels en ontsporende ritmepatroon. De vier muzikanten, die samen wonen en werken, vinden elkaar in een hechte speelstijl.
Hoewel in het Nederlands, is Cazaerck niet altijd meteen te begrijpen („Mijn ogen pieken echt al langer”). Maar de behoefte om haar keel schor te tieren treft doel. Dat blijkt ook uit het feit dat Maria Iskariot in het buitenland net zo veel fans heeft als in Nederlandstalige landen. De zangeres zei erover in een interview in De Morgen: „Wat voelen en zien en ervaren die mensen? Geen idee. Maar we merken zelf dat het voor hen niets uitmaakt dat we in een andere taal zingen. Het werkt gewoon.”
Hester Carvalho
Snarky Puppy & Metropole OrkestSomni
Begin dit jaar nestelde publiek zich op zes avonden in TivoliVredenburg op stoelen tussen in het wit geklede musici – twintig van de Amerikaanse jazzformatie Snarky Puppy en vierenvijftig van het Metropole Orkest. Via hun koptelefoons ademden de luisteraars mee met elke beweging, noot, solo door de spelers. Het was exclusief voelende live-magie voor een stevige ticketprijs. Fans zijn op die manier al sinds het vierde album Tell Your Friends (2010) welkom bij bijzondere opnamesessies van de band Snarky Puppy.
Somni is met het Metropole Orkest het elfde studioalbum – naast de handvol liveplaten die het succesverhaal van het Amerikaanse fusioncollectief onder aanvoering van Michael League verder inkleuren. Het is de opvolger van het met een Grammy bekroonde Sylva (2015), de eerste grote samenwerking met het Metropole pop-en jazzorkest uit Hilversum. De opzet is nagenoeg hetzelfde als toen. Somni, Catalaans voor droom, is een herhaling en ambitieuze uitvergroting van dat droomproject waarin alles samenkwam.
Sylva werd destijds vastgelegd tijdens twee liveopnames met publiek op stoelen tussen de musici. Voor Somni trokken ze de aanpak nog verder door: er vonden zes opnamesessies plaats in TivoliVredenburg. Terwijl Metropole-dirigent Jules Buckley en Snarky Puppy-leider Michael League gebroederlijk hun troepen aanstuurden, versmolten strijkers, koper, houtblazers, ritmesecties en vier drummers tot filmische orkestrale golven en meeslepende fusiongrooves.
De van oorsprong Texaanse band, die in Nederland als sinds het begin een opmerkelijk grote populariteit geniet, als flinke publiekstrekker op North Sea Jazz festival bijvoorbeeld, beweegt ook op Somni tussen jazzfunk, fusion, soul en een vleug progressieve rock. Grooves leiden in een soort jazzpop. Improvisaties zijn meer korte intermezzo’s; in de open ‘Snarky Puppy vibe’ is alles al gauw vrolijk, aanstekelijk en toegankelijk voor een breed publiek. Met als gevolg dat stukken vaak lauw spannend zijn, zonder al te veel contrast. Een te mainstream amalgaam voor wie diepte verlangt, maar live meevoerend.
Somni levert kleurrijke soundtracks bij levendige dromen. In de orkestrale weelde van het flexibele Metropole zijn natuurlijk op veel manieren filmische werelden op te roepen. Maar er is veel, héél veel. Zeker met zo veel muzikanten – vier drummers bijvoorbeeld. Neem ‘In Between Worlds’, haast cineastische fantasypop met lieve delen waarin de regenbogen door de lucht schieten. In het kabbelende ‘Only Here and Nowhere Else’ is het half wakker schemeren.
Wordt het steviger, dan zijn dat niet de fraaiste solo’s. ‘Wave Upon Waves’ heeft een catchy drive, maar de schreeuwende viool die hier een rockgitaar probeert te imiteren gaat volledig over de top. En ook het stevige nummer ‘Chimera’ wil alles tegelijkertijd zijn: dramatisch, luid en vooral aanwezig met gierende rockgitaren.
En dan is er de lang uitgesponnen aanpak met veel romig gestreken toefjes. League, die alle composities voor zijn rekening nam, blijkt een genadeloze verzamelaar van ideeën, en ook dirigent Jules Buckley lijkt voor dit project elke rem te hebben laten varen. De ambitie om opnieuw een Grammy te winnen is zeer begrijpelijk, maar dit keer waarschijnlijk wishful thinking.
Amanda Kuyper
Dj’s hebben hun geheime wapens vaak keurig in mapjes op hun usb-stick staan. Mappen met namen als Vuur, Bangers, 4AM ONLY. Fred Again.. speelt met dat idee door op streamingdiensten zijn album USB telkens te updaten met nieuwe nummers, die hij tijdens zijn dj-tournee draait. Op Instagram serveert hij video’s uit over hoe hij altijd en overal met een laptop op schoot aan het sleutelen is aan nieuwe muziek. Of recent: hoe hij met een theeglas en schuursponsjes de drums voor de stevige basstrack ‘..Feisty’ maakte.USB is dan ook geen klassiek album. Er zit snelheid in de producties om ze zo snel mogelijk naar de club te brengen. Veel hebben niet eens een echt einde omdat ze toch gemixt zullen worden. Maar vrijwel elke track is behoorlijk geschikt om met de auxkabel in de hand een huisfeest over te nemen. (Ralph-Hermen Huiskamp)
Er waren al eerder projecten en albums, toch is dit het solodebuut van de frontman van band Editors. Zijn gevoel voor melodie en typische stem klinken precies als in zijn (in Nederland opvallend populaire) band, maar de liedjes zijn een stuk minder vurig en meer rond de akoestische gitaar gebouwd. Toch mogen de liedjes niet echt kaal zijn. Dreigende leegte wordt consequent ingevuld met een bijvallende piano, strijkers en blazers.Het is een album zo keurig en aangeharkt, dat het tegen gaat staan. Wat ook niet helpt is dat Smiths teksten vol zitten met scènes en beelden die maar niet echt beeldend willen worden. Veel tegeltjeswijsheden ook, zoals de albumtitel al doet vermoeden. (RHH)
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC