De lezersbrieven! Over Asterix als inspiratiebron voor Europa, deals maken met Donald Trump, Nederlandse politici en de in brand staande wereld, en het belang van een gezamenlijke taal onder Europese soldaten.
Wat is dat toch met sommige Nederlanders dat ze zich zo bot en niet betrokken opstellen tegenover oorlogsvluchtelingen? In mijn jeugd leerde ik: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Daarvan zie ik nog maar weinig terug.
Bij het artikel over de opvang van Oekraïners in Apeldoorn dringt (Nederlands) schaamrood naar mijn wangen als ik lees hoe en vooral waarom deze vluchtelingen worden opgevangen en gehuisvest. Wanneer de overheid (VNG) klaagt over te weinig middelen, dan zou je toch enige inspanning en vindingrijkheid verwachten om het deze vluchtelingen zo draaglijk mogelijk te maken? Maar er wordt met ‘problemen’ geschermd om de houding te legitimeren. Moet dat nu echt zo?
Prachtig antwoord op deze vraag vind ik in het artikel over The New Yorker waarin de zin staat: ‘Op het Europese vasteland staan Nederlanders bekend als de Amerikanen van Europa vanwege hun lengte, luide stemmen en botte manieren.’ Als ik het al niet dacht. Verder kun je haast niet zakken.
Vic Wendel, Roosendaal
In de recent door de regering van Donald Trump gepubliceerde Nationale Veiligheidsstrategie moet Europa het ontgelden. Dan rijst de vraag: hoe overleven we dit en voorkomen we te worden platgedrukt tussen een Rusland met imperiale ambities en een VS die ‘het oude continent’ volledig aan zijn lot overlaat?
Gezien de ervaring dat verhalen een sterk wapen kunnen zijn om mensen te bemoedigen, te sturen en te inspireren, moet ik in dit verband denken aan de stripverhalen van Asterix en zijn vrienden. In een klein dorpje in Gallië slagen ze erin weerstand te bieden aan de machtige Romeinse legers.
Het is een verhaal met een boodschap: slimheid als wapen waar de brute krachten geen antwoord op hebben en door in de war worden gebracht. Moge het ‘kleine’ Europa als een herrezen slimme Asterix de machtsbeluste potentaten in Moskou en Washington zegevierend het hoofd bieden.
Jan Overvest, Haarlem
The Donald is gevoelig voor slijmen, maar ook voor deals maken. Slijmen heeft als nadeel dat je door hem niet voor vol wordt aangezien, bij deals maken is dat wel zo, vooral als je het goed doet. En je begint al goed als je geld meeneemt.
Geld heeft Europa in ruime mate, dus slijmen zou niet hoeven; maar Europa dokt én slijmt. Is dat verstandig? Nee, natuurlijk niet, dan word je voor gek verklaard, dan lachen ze zich een kriek in de VS.
Dus Europa, hou op met dat geforceerde bondgenotenverhaal en zie de verhouding met de VS in de transactionele sfeer. Europa betaalt Amerika nu al voor die geavanceerde wapens die we zelf nog niet hebben. Onderhandel om licenties te krijgen, zodat dat spul hier kan worden gebouwd.
Europa is een grote, kapitaalkrachtige markt en dus een belangrijke handelspartner en de Russische economie (die net zo groot is als die van de Benelux) valt een keer om.
Co Doesburg, Abbega
Amerika en Rusland willen Europa kapotmaken en ook China loopt over Europa heen. De wereld staat in brand. Ook Nederlandse politici helpen met blussen en geven in een lange rij emmers water door.
Helaas, de actie blokkeert: Dilan Yesilgöz weigert haar emmertjes door te geven aan Jesse Klaver. De vlammen laaien op!
Luc Meuwese, Den Haag
Omdat we niet meer op de VS kunnen rekenen, pleit Leon Gielen voor het oprichten van een Europese vredesmacht, want ‘6 juni 1944, The Longest Day, ligt te ver in het verleden’. Hopelijk is Gielen niet vergeten dat de Britten ook landden op de stranden van Normandië.
Reindert Brongers, Utrecht
Ik was een tijdje voor mijn werk in een internationaal legerkamp in Bosnië. Het viel me op dat, op het niveau van de soldaten, in veel landen nauwelijks of geen Engels wordt gesproken.
Mochten we serieus denken aan een Europees leger, dan zouden we moeten beginnen met verplicht Engels voor alle Europese militairen. Zolang we dat niet doen, kunnen we beter 27 nationale legers behouden.
Misverstanden kunnen aan een eventueel front levensgevaarlijk zijn.
Rob van den Berg, Cruquius
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant