is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Acteurs bashen!
Stel: je bent acteur, je doet niemand kwaad in deze donkere dagen van december en plots lichten je Google-alerts op als kerstlampjes. Blijkt Quentin Tarantino, uit het niets, te hebben gezegd dat je waardeloos bent.
Paul Dano, Owen Wilson en Matthew Lillard kunnen samen een mental support-groepje vormen. Tarantino noemde ze toen hij in de podcast van Bret Easton Ellis een lijst samenstelde van de beste films van de eeuw.
Dano kreeg er het meest van langs. ‘Het zwakke zusje’ in There Will Be Blood, noemde hij hem. Zwak, benadrukte hij nog eens. ‘Zwak, oninteressant. De zwakste onder de SAG-acteurs’, waarmee hij doelde op leden van de Amerikaanse acteursvakbond. Over Wilson: ‘Ik kan er niet naar kijken.’ Over Lillard: ‘Boeit me niet.’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Is dat nodig, die onaardigheid? Blijkbaar wel, want hij is niet de enige regisseur die afgelopen week besloot acteurs te bashen.
Voor Kristen Stewart (The Chronology of Water) waren de woorden ‘Marlon Brando’ genoeg om ál haar mannelijke collega’s onder de bus te gooien. Een interviewer van The New York Times vertelde dat Brando ooit in een Superman-film steeds ‘Kryp-tin’ zei in plaats van het welbekende ‘Krypton’, om zo ‘een deel van zichzelf te bewaren’. ‘Ik pak wel je geld, maar je krijgt niet mijn ziel.’
Nou, dat maakte ‘veel los’ bij Stewart! Acteren, zo begon ze, is ‘van nature kwetsbaar en daardoor heeft het iets gênants en onmannelijks’. Het heeft ook ‘per definitie iets onderdanigs’.
Mannelijke acteurs compenseren dat dan door – kinderachtig – zo’n woord als Krypton nét anders uit te spreken dan de bedoeling is. Of door ‘als een gorilla op hun borst te slaan’, voordat ze kunnen huilen in een emotionele scène. ‘Alsof het een goocheltruc is, alsof je iets onmogelijks doet wat niemand anders kan.’
Vrouwen maken er geen ego-spektakel van. ‘Ken je een actrice die aan methodacting doet?’ En: ‘Arme mannen. Het moet zo pijnlijk zijn.’
Brando, method acting, man-vrouwverschillen: zie Stewart toch eens als een olifant tekeergaan in Hollywoods porseleinkast! Wel roept ze een aantal interessante discussiepunten op. En daarmee neemt ze het acteervak serieus, anders dan Tarantino, die – toevallig weinig egotrippende – acteurs affakkelt met kleuterkritiek à la ‘gewoon stom’.
Toch waren het juist Tarantino’s opmerkingen die de tongen losmaakten. Lillard vertelde dat hij verdrietig was, Daniel Day-Lewis nam het op voor Dano. Op sociale media klonk kritiek.
Voor Brando sprong niemand publiekelijk in de bres. Misschien omdat hij dood is. Misschien omdat Tarantino’s mannenmening serieuzer wordt genomen dan Stewarts slim geventileerde frustratie. Maar waarschijnlijk omdat veel mensen haar gewoon gelijk geven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant