De Volkskrant volgt drie migranten in hun dagelijks bestaan. Hoe vinden ze hun weg in Nederland en wat zijn hun verwachtingen? Deze week: dankzij haar vriendin en huisgenoot kijkt de Roemeense Ioana Neicu nu tv-series op een groot scherm.
is economieredacteur. Ze is specialist arbeidsmarkt en sociale zekerheid.
Op het televisiescherm van de Roemeense arbeidsmigrant Ioana Neicu (21) bloeit iets op. Terwijl zij gewapend met een afstandsbediening op haar bed ligt, komen de hoofdrolspelers van Netflix-serie The Witcher steeds dichter bij elkaar. ‘Ik kan je gedachten lezen’, zegt acteur Royce Pierreson zwoel tegen zijn tegenspeelster. Maar Ioana laat het allemaal koud. ‘Saaie serie’, concludeert ze op z’n Angela de Jongs.
Gisteren was het nog erger. Al na 21 minuten moest ze de aflevering stopzetten omdat ze haar ogen niet kon openhouden. Dat gevecht met de slaap had mogelijk ook een andere oorzaak: Ioana maakt de laatste weken lange dagen in de tomatenkas. Dat heeft alles te maken met de nieuwe tomatensoort waarop haar werkgever is overgestapt. In plaats van cocktailtrostomaten moet ze nu cherrytomaten draaien – en die groeien als kool.
Naam: Ioana Neicu
Leeftijd: 21
Komt uit: Potelu, Roemenië
Woont in: Putte, Noord-Brabant
Beroep: tomatendraaier
In Nederland sinds: januari 2024
Het betekent dat Ioana’s werkdagen nu vaak van 7 uur ’s ochtends tot 5 uur ’s middags duren. ‘Het is behoorlijk stressvol’, zegt ze. Maar gelukkig staat ze er niet alleen voor: elke dag hangt ze tijdens het werk aan de telefoon met haar beste vriendin én huisgenoot Ionela, die in een ander deel van de tomatenkas werkt. ‘Als ik het moeilijk heb, spreekt zij me altijd weer moed in’, zegt Ioana.
Zo kwam haar vriendin vanmiddag nog met een wijze les: ‘Als we harder werken, waarderen we het geld meer’, zei ze. Nog iets wat Ionela zo goed kan: relativeren. ‘Zij zegt altijd: we moeten hard werken om vooruit te komen’, vertelt Ioana. ‘En we mogen dankbaar zijn dat we gezond zijn, geld verdienen en te eten hebben, want mensen in Afrika hebben dat niet.’
Over deze serie
De Volkskrant volgt drie migranten in hun dagelijks bestaan. Hoe vinden ze hun weg in Nederland, hoe ziet hun leven eruit en wat zijn hun verwachtingen? Alle afleveringen vindt u hier.
Er is nog iets dat Ioana door deze dagen heen sleept: Netflix. Elke avond, nadat ze in haar gedeelde huisvestingslocatie heeft gekookt, gegeten en gedoucht, schopt ze haar knaloranje Jumbo-juichslippers uit en gaat ze hier in haar eigen kamertje op bed liggen. Met twee drukken op de knoppen verschijnt de grote rode ‘N’ op haar beeldscherm en kan het wegdromen beginnen.
Dat Ioana nu op een groot scherm series kan kijken, heeft ze eveneens te danken aan Ionela. Zij was het die een paar weken geleden opmerkte dat het winter zou worden in Nederland en dat het fijn zou zijn als ze tijdens de donkere avonden een beetje comfort hadden. ‘Hiervoor keek ik de hele avond series op mijn telefoon’, zegt Ioana. ‘Steeds als ik midden in een serie zat, werd ik gebeld of geappt en viel het beeld weg.’
Dus ging het Roemeense duo naar de elektronicaketen die beweert dat ‘je toch niet gek bent’ en kochten beiden een eigen televisietoestel. Nu heeft Ionela in opdracht van Ioana naar Game of Thrones gekeken en Ioana – een slaapkamer verder – in opdracht van Ionela naar The Witcher. ‘Dit zou interessant moeten worden, maar wanneer?’, mijmert ze halverwege aflevering twee.
Roemeense series komen op het nieuwe televisiescherm zelden voorbij. Niet omdat Ioana geen heimwee heeft naar haar geboorteland – sinds ze deze zomer tante werd, is dat gevoel alleen nog maar toegenomen – maar omdat ze het simpelweg niet kunnen winnen van de Amerikaanse. ‘Vertel me alsjeblieft dat je Prison Break hebt gezien, dat móét gewoon’, smeekt ze met grote ogen. ‘Of La casa de papel dan?’
Nederlandse series heeft Ioana in de bijna twee jaar dat ze hier woont al helemaal niet gekeken. ‘Alhoewel.’ Ioana pauzeert The Witcher even en scrolt naar het zoekscherm op Netflix. ‘Laatst zag ik een film die volgens mij Nederlands was’, zegt ze terwijl ze de titel intikt. Maar als ze op play drukt, blijkt Fall for Me toch een Duitse thriller.
Sowieso krijgt Ioana hier in Noord-Brabant niet zoveel mee van Nederland. Ze woont en werkt vrijwel uitsluitend met arbeidsmigranten. De enige Nederlandse woorden die ze heeft geleerd zijn ‘goedemorgen’ en ‘dankjewel’. Het is dus ook helemaal langs haar heen gegaan dat er onlangs verkiezingen waren. En al helemaal dat het tijdens die verkiezingen ook ging over de circa 900 duizend arbeidsmigranten.
Toch begrijpt ze het debat wel. Het is ook Ioana opgevallen hoezeer de economie draait op mensen zoals zij. ‘Ik denk weleens: wat zou Nederland zonder ons moeten? Wie doet ons werk als wij er niet zouden zijn? Als ik in de kas om me heen kijk, zie ik alleen maar mensen uit Roemenië, Polen, Moldavië en Oekraïne.’
Natuurlijk, de Roemeense zou het helemaal niet erg vinden als er een beetje meer bewustzijn en waardering zou zijn voor haar werk. Toch zou ze het niet in haar hoofd halen om erover te klagen. ‘Ik wil helemaal niet ondankbaar overkomen’, zegt ze. ‘Dat is ook niet hoe ik ben: ik neem het leven zoals het komt.’ Dat geldt alleen niet voor de serie The Witcher; die ruilt ze na haar dappere poging toch maar in voor Bridgerton.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant