Zap In ‘Een vrouw als Eva’ speelt Monique van de Ven zichzelf. De filmt stuurt onvermijdelijk naar de grote tragedie in het leven van de actrice: de dood van haar twintig maanden oude zoon.
Actrice Monique van de Ven in 'Een vrouw als Monique'
Na het programma over zalmsperma liet ik me dinsdag wederom verleiden door een veelbelovende titel. De aflevering van Onderweg naar liefde (NPO 3) heette ‘Wildkamperen in een horrorfilm’. In dit datingprogramma zoeken ‘vanlifers’ naar een geliefde. Vanlifers – dat klinkt als mensen die zijn veroordeeld tot levenslange opsluiting in een busje. Ze wonen inderdaad in een camper waarmee ze door Europa kruisen.
De liefdeskandidaten moeten een stukje meereizen. Wie niet bevalt, moet uitstappen en wordt ingewisseld. Dankzij het permanente reizen kunnen de kandidaten meteen de vakantiestresstest doen. Hoe houdt de prille verhouding zich als de camper de helling niet op wil? Of als je illegaal moet kamperen op een parkeerplaats?
Bij dit laatste moest de veelbelovende titel worden waargemaakt. Camperman Kyle wil overnachten op een parkeerplaats maar zijn liefdeskandidaat Sander vindt dat eng. Er zitten veel kraaien, dat doet hem denken aan een horrorfilm. Bovendien ligt de parkeerplaats naast een kerkhof en een militair oefenterrein. In een online parkeerplaatsrecensie leest hij: „De honden verstijfden van angst door de geweerschoten.”
Kyle is de kwaadste niet dus hij geeft bange Sander zijn zin; ze gaan verderop bij een boer staan. Verdampt is de horror uit de veelbelovende titel. Verdampt zijn ook de liefdeskansen van Sander, vermoed ik, want Kyle heeft natuurlijk geen zin in een angsthaas als bijrijder.
Geen parkeerplaatshorror dus. Teleurgesteld! Gelukkig kwam toen liefdeskandidaat Myrthe langs die tegen vanlifer Joris zei: „Ik merkte dat ik gepenetreerd werd door Shiva-energie om meer in de overgave te gaan.” Huh? Vanliferiaans is een dialect wat ik nog niet helemaal beheers. Shiva ken ik wel. Dat is de hindoegod met vier armen. God van het welzijn, vader van de stormgoden, in trek bij de vrouwen, ontmand door jaloerse echtgenoten. Dat wordt nog wat in die kampeerbus.
Camperman Joris had Myrthe trouwens wel degelijk begrepen: „Ik voel meer bubbly energie.” Woensdagavond zullen ze naakt naast elkaar in bed liggen, zo beloofde de vooruitblik.
Monique van de Ven kampeert in een Bretons strandhuisje als ze een gestrande jonge fietser aan de deur krijgt. Hij blijft een dagje hangen, de oudere actrice vertelt aan hem haar levensverhaal. In Een vrouw als Monique (Het Uur van de Wolf, NPO 2) speelt de actrice zichzelf. Het raamwerk is fictief, maar wat ze vertelt is echt. Klinkt als een verwarrende mix van speelfilm en documentaire, maar het is in praktijk wel duidelijk.
Gelardeerd met filmfragmenten vertelt Van de Ven hoe ze dankzij haar debuutrol in Turks Fruit als twintigjarige op slag een Nederlandse filmster werd. Daarna speelde ze geregeld in films die taboeonderwerpen van vrouwen openbraken. Zo speelde ze een vrouw met een post-partumdepressie in Ademloos, een getrouwde vrouw die een lesbische relatie krijgt in Een vrouw als Eva, en een vrouw die haar baby verliest in Romeo.
De filmfragmenten krijgen geen titels of jaartallen. De verhalen blijven wat oppervlakkig en zonnig. Dat komt doordat de fietser, gespeeld door Joes Brauers, nooit doorvraagt. Ook speelt mee dat Van de Ven een positivo is die niet lang wil blijven hangen bij problemen uit het verleden. Een derde aspect is dat voor de televisieversie een kwartier uit de oorspronkelijke filmversie is gesneden, waardoor juist wat duistere passages zijn gesneuveld – over seksisme op de filmset bijvoorbeeld, en de kwalijke rol daarin van haar ex-man, cameraman Jan de Bont.
De film stuurt onvermijdelijk naar de grote tragedie in het leven van de actrice: de dood van Nino, haar kind van twintig maanden. Ze vertelt dat ze nog altijd met Nino praat, ze vraagt zich af wie hij nu zou zijn geweest, 32 jaar later. Dan valt op zijn plaats waarom regisseur Claire Pijman heeft gekozen voor de raamvertelling met de jonge fietser, die ietwat mysterieus verschijnt en verdwijnt. Fictie maakt mogelijk wat een documentaire niet kan: een korte, aangrijpende ontmoeting van moeder en zoon.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
De beste filmstukken interviews en recensies van de nieuwste films
Source: NRC