Zoals PSV eerder Napoli en Liverpool overrompelde met hemels voetbal, zo speelde Atlético Madrid dinsdag in Eindhoven het voorbeeldig strijdende PSV bij vlagen op een hoop, al viel de uitslag mee: 2-3. Zelfs 3-3 had nog gekund.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Het kan in de Champions League niet altijd feest zijn met PSV, dat in Nederland heerst, maar in Europa logischerwijs soms op de tenen loopt. Al gloorde een nieuw feestje, toen PSV in de slotfase tegen het betere Atlético Madrid hartstochtelijk joeg op de 3-3, en Armando Obispo een uitgelezen kans miste door de bal vrijwel op de doellijn verkeerd te raken.
Ach, het was opnieuw een heerlijke voetbalavond geweest. PSV heeft al menig gedenkwaardige wedstrijd beleefd in de Champions League, seizoen 2025-2026, met de vertoningen tegen Napoli (6-2) en Liverpool (1-4) als hoogtepunten uit het oeuvre.
Dinsdag leek de kampioen eerst op weg naar weer een legendarische zege op een club uit de hoogste categorie, maar Atlético bleek opnieuw de unieke combinatie van veerkracht en topkwaliteit naar de snit van de trainer, Diego Simeone. PSV blijft op acht punten staan en is met nog twee duels te spelen (Newcastle United-uit, Bayern München-thuis), volop kansrijk voor in elk geval het behalen van de tussenronde van de Champions League.
Simeone, met zijn reputatie van het defensief, drukte de protagonist van het offensief, Peter Bosz, veelvuldig naar achteren. Zo kon het gebeuren dat alle clichés verdwenen in de kast. Dit was voetballen naar de middelen van het moment. Fysiek meedoen. Onderweg ontdekken dat de tegenstander beter is, dus meer verdedigen. De Spanjaarden sloegen nochtans vele bressen in de wankele muur, met beslissende goals na rust.
Atlético is al jaren het bouwwerk van de altijd in zwart geklede trainer Simeone, die in zijn vurige optreden langs de kant soms als een zonderling wordt omschreven, of anders als een gek. Maar Atlético bleek opnieuw veel meer dan een vechtmachine. Het karakter van de trainer is meer dan het vleesgeworden straatgevecht. De Argentijn houdt van voetbal in al zijn facetten, met iets andere accenten dan in Nederland gewoon is.
Overleven is de ondergrens van het kunnen, wat het mooist is te zien in het karakter van zijn zoon Giuliano, wiens jacht op de bal beslissend was bij de belangrijke 1-1, in feite de omkering in de strijd. De oogopslag, de pit, de gemeenheid als het moet, het geslepen spel; het is zeker dat de genen zijn doorgegeven in de familie Simeone.
De ploeg van Simeone was over het algemeen beter, gevaarlijker en aanvallender dan PSV, dat de naam heeft een offensieve machine te zijn, maar dat gedwongen was tot de tegenaanval. Dat is ook helemaal geen schande, het hoort bij de tocht over de Europese velden. PSV leed op sommige momenten alleen onder de kortsluiting in de defensie, in de opbouw van het spel met name, meestal een sterk punt. Een reeks aan fouten volgde, vooral in de fase voor de rust, hoewel de beslissing pas in de tweede helft viel. Daarin bleek ook dat de veelgeprezen Yarek Gasiorowski zijn kwetsbaarheden kent, en dat de vondst van Bosz om Jerdy Schouten als centrale verdediger op te stellen in aanvallende en opbouwende zin profijtelijk is, maar dat hij natuurlijk geen echte verdediger is.
PSV was dus veroordeeld tot de counter. Maar die tegenaanval was dan ook een paar keer briljant, met name bij de 1-0, een doelpunt voor de eregalerij, of voor in het boek van de trainerscursus. Perfect voetbal, als geniaal uitvloeisel van teamwerk. Het begon bij doelman Matej Kovar, met zijn korte pass op Gasiorowski. Diens bal door de lucht bereikte middenvelder Joey Veerman, die de bal goed legde, zoals hij dat als een van de weinigen kan, diep passte op Couhaib Driouech. De IJmuidenaar had zelf kunnen schieten, maar in zijn sprint behield hij het overzicht en legde hij de bal met de buitenkant van de wreef breed op de instormende Guus Til. Geweldige goal. Alle linies betrokken.
Jammer voor Driouech, die speelde omdat Ivan Perisic net terug is van een blessure, was dat hij nog twee kansen kreeg. Een keer wilde hij zelf schieten en raakte hij de bal verkeerd. De andere keer, na weer zo’n weergaloze aanval, besloot hij juist af te geven, waar hij had kunnen scoren. Hij was in elk geval actief en zichtbaar, veel meer dan talent Paul Wanner op rechts, die de voorkeur kreeg boven Dennis Man.
Het was niet vreemd dat de slechte fase van PSV voor rust een doelpunt opleverde, na een gevaarlijke bal van Kovar op Gasiorowski. Ja, opbouwen, dat doet PSV steeds, dat is het spel. Meestal gaat het goed en soms niet, zoals nu, toen Giuliano Simeone de bal ontfutselde aan Gasiorowski en het doelpunt een paar tellen later een feit was, via de Noor Alexander Sørloth en de Argentijnse wereldkampioen Julian Alvarez.
In een korte fase na rust besliste Atlético de wedstrijd, eerst met een doelpunt van oud-Feyenoorder David Hancko, die van dichtbij scoorde toen Kovar het schot van Nahuel Molina matig verwerkte. Daarop scoorde de Noorse reus Sørloth, na een fraaie aanval, toen hij de perfecte voorzet van Pablo Barrios inkopte. Invaller Ricardo Pepi maakte vlak voor tijd nog 2-3, toen hij een door Perisic doorgekopte hoekschop van Veerman bij de tweede paal intikte. De gelijkmaker bleef uit, maar het volk beloonde de ploeg toch met applaus. Terecht.
Source: Volkskrant