Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Op open water draagt geluid ver. De stemmen die ik nu hoorde, terwijl ik na het zwemmen het water verliet, kwamen van een moeder die aan het zwemmen was met haar zoon. De vrouw was een jaar of 50, de zoon een puber van een jaar of 15. Ik kon niet precies horen wat er gezegd werd, maar ik hoorde in ieder geval de woorden ‘aanklagen’ en ‘schadevergoeding’. Niet per se termen die je associeert met een stukje zwemmen in sereen natuurwater.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dikwijls maak ik de fout dat ik veronderstel dat mensen over mij praten. Dat is dus nooit zo. Terwijl ik over de oever naar mijn handdoek liep, werd me duidelijk waar ze het over hadden. Over mij. ‘Maar ik ben minderjarig’, zei de jongen. De jongen doelde op het feit dat ik naakt aan het zwemmen was en hij, terwijl ik het water verliet, grote delen kont en wellicht ook wel een stuk penis had ontwaard. ‘Ik ging zwemmen met mijn moeder in Bloemendaal en je raadt nooit wat er gebeurde maar het begint met een P en eindigt op TSS.’
Zwemmen in natuurwater is heerlijk. Naaktzwemmen in natuurwater is minstens vijftig procent heerlijker. Het vrijelijk stromen van het water langs het hele lijf, het volledig één zijn met de natuur; het is vrijheid in misschien wel haar meest toegankelijke en tastbare vorm. Er zijn zelfs mensen die beweren dat naaktzwemmen bijdraagt aan het accepteren van je eigen lijf en helpt bij het ontwikkelen van meer zelfvertrouwen.
Uiteraard zorg ik ervoor dat het allemaal discreet gebeurt en sta ik niet met mijn penis in het gezicht van vrouwen of kinderen te zwaaien (bij mannen daarentegen).
‘Maar als ik aantoonbaar maak dat ik geestelijke schade heb opgelopen?’, ging de jongen verder. Het werd me inmiddels wel duidelijk dat het slechts een gedachte-experiment betrof, maar alsnog: Jezus gast, kalm aan. Zo schokkend is mijn lijf toch ook weer niet?
‘Nou’, nu was de moeder er ook wel klaar mee, ‘als je hierdoor al mentale schade oploopt, is het wel heel erg met je gesteld. In het beste geval kan hij een boete krijgen. Maar een schadevergoeding zit er niet in.’
Inmiddels had ik me weer afgedroogd en aangekleed. Bij mijn fiets aangekomen checkte ik nog even mijn berichten. Achter me hoorde ik hoe de moeder en haar zoon ook de heuvel op kwamen lopen. Ik draaide me om. ‘Ben je oké?’, vroeg ik aan de jongen, ‘geen blijvende schade opgelopen?’ Hij lachte verlegen. En bleek zowaar niets te mankeren.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant