Met inmiddels 32 jaar op de levensteller durf ik te stellen dat ik mensen echt neem voor wie ze zijn. Voorheen kwam het met enige regelmaat voor dat mijn tekortkomend bewustzijn mij de les wilde lezen, en ik mijn handjes vuilmaakte aan het beoordelen van mensen. Maar echt waar, vandaag de dag durf ik oprecht te stellen dat ik dit niet meer doe. Ik ben tot het besef gekomen dat mensen zijn zoals zij zijn, dat werkelijk alles een reden heeft, maar je zelden je vinger kan leggen op de daadwerkelijke reden waarom mensen zijn zoals ze zijn. En ook vooral dit, wie ben ik om te oordelen? Het is niet alsof ik alles op een rijtje heb. Een oordelende vinger wijzen naar een ander zegt meer over jezelf dan de ander. Let op en werk vooral aan je eigen tekortkomingen, want wie zijn eigen tuintje wiedt, ziet het onkruid bij een ander niet.
Wel denk ik nog steeds dat je bent wat je eet, en in dit opzicht is er één ding waar ik een ander niet op beoordeel maar waar ik mij wel met overtuiging van distantieer, en dat zijn mensen die varkensvlees eten.
Laatst vroeg een dame aan mij op wat voor type ik val. Ik vertelde haar dat ik niet zozeer een type heb, maar wel enkele dealbreakers heb, drie om precies te zijn. Ik wens dat ik iemand voor me heb die godvrezend is, in de zin dat je bewust bent van een hogere macht waarmee wij kunnen samenzweren. Welke God doet er voor mij niet toe, al noem je het ’t universum, zolang je bewust bent van een hogere macht. Punt twee is dat je gepassioneerd moet zijn in het leven, want ik zit niet te wachten op iemand die iedere dag maar komt klagen over haar werk of andere onwenselijke omstandigheden waar ze mee te maken heeft. Doe daar wat aan denk ik dan, want chronisch klagen is een ziekte. En punt drie: ze mag dus geen varkensvlees eten. En, ik meen het als ik dit zeg, punt drie weegt denk ik wel het zwaarst. Want sorry, maar als je van alle dingen die een mens kan eten besluit om varkensvlees te eten, zegt dat wel iets over je in mijn opinie.
Sta even stil bij het beest. Besef hoe onrein die dieren leven. Ze eten van alles, proppen zichzelf maar vol, en als het aan hen ligt eten ze hun eigen schijt op. Ook rollen ze in hun schijt, modder en alle andere troep die het leven produceert. En ja, er zullen vast wetenschappelijke onderbouwingen zijn waarom dit niet zoveel uit zou moeten maken, maar fuck dat, man. Sinds mijn jeugd had ik er geen trek in, ver voor ik bewust werd gemaakt door mijn islamitische broeders en zusters dat er iets als haram is, en dat varkensvlees onder die noemer valt. Interessant aan dit is dat varkensvlees zowel binnen de islam als binnen het jodendom verboden is. Ondanks alle verschillen tussen die twee zijn beide stromingen het hier wel over eens, en binnen enkele christelijke stromingen huist dezelfde overtuiging. Waarom denk je dat dit zo is?
Een van de voordelen van onze multiculturele samenleving is dat wij veelvuldig in aanraking komen met gedragingen uit andere culturen, en zodoende ideeën kunnen adopteren waar wij van huis uit niet mee leefden. Als er een ding is waar ik de Arabische keuken voor mag bedanken is het hun stelligheid in het verbieden van varkensvlees. Als je alleen al hoort hoe zij praten over varkensvlees, kan je niet anders dan bij jezelf te rade gaan waarom zij er zo’n afkeer van hebben. En dat is waar het bewustzijn hopelijk begint, want zo ging dat bij mij. Mashallah!
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
De laatste inzichten over eten de lekkerste recepten en slimme tips om gezond te leven
Source: NRC