Een jaar na de verwoestende explosie op de Tarwekamp zingt het verdriet in de Haagse wijk Mariahoeve nog rond. Getroffenen helpen elkaar waar mogelijk. ‘We buigen wel, maar barsten niet.’
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Op de plek waar Far Ghrib (47) nu staat, knipte, trimde, waxte en harste zij tot een jaar geleden haar klanten. De kapperswasbak staat er nog en buiten prijkt de naam van haar salon op de gevel, maar de laag stof op de vloer en de dichtgetimmerde ramen verraden dat Ghrib hier al lang niemand meer heeft behandeld.
De schoonheidsspecialist van Iraanse komaf herinnert zich nog goed hoe ze vorig jaar haar salon aan de Tarwekamp betrad, kort na de klap. De vloer lag bezaaid met glas van de geklapte ramen en haar stoelen, een tafel en make-updisplay lagen aan gort. ‘Ik kwam binnen en ik werd heel duizelig, ik wilde meteen weer naar buiten’, zegt Ghrib.
Een jaar later is het pand dat ze haar tweede huis noemt nog steeds een puinhoop. Te midden van de rommel valt Ghrib stil en kijkt even om zich heen, waarna het verdriet haar naar de keel grijpt.
Ghrib is een van de getroffenen van de ramp die zich op 7 december 2024 voltrok in een portiekflat aan de Tarwekamp, in de Haagse wijk Mariahoeve. Een enorme knal in een bruidsmodezaak schudde bewoners vroeg in de ochtend wakker. Een explosie – het werk van een rancuneuze ex – verwoestte zeven woningen en acht bedrijfspanden volledig. Zes mensen kwamen om het leven.
Een jaar later is het verdriet onder getroffenen nog vers, zegt Bart Visser van stichting Namens de Familie, die slachtoffers en nabestaanden ondersteunt. ‘Veel van deze mensen staan nog steeds op met de Tarwekamp en gaan ermee naar bed.’
Een groot gat herinnert omwonenden dagelijks aan die dag. Het scheidt de twee zijden van het voorheen L-vormige complex. In de krater staan meer dan honderd grote, witte zakken met zand. Dat op deze plek gezinnen woonden, is nu moeilijk voor te stellen.
De verwachting is dat de schoonheidssalon van Ghrib in de eerste helft van 2026 weer is opgeknapt. Tot die tijd knipt ze haar klanten een paar huizen verderop, dankzij de liefdadigheid van Ingo Wewer (64). De opgewekte wijnhandelaar heeft een klein hoekje in zijn winkel ingericht met een spiegel, een stoel en wat kappersinstrumenten. ‘Zo help ik haar met een werkplek, en helpt zij mij met haar gezelligheid’, zegt hij met kenmerkende Haagse tongval.
Na de ramp kwamen verschillende initiatieven op gang om de slachtoffers te steunen. De stichting Lichtpuntjes van Mariahoeve bracht ze bij elkaar in het wijkcentrum, en haalde met inzamelingsacties honderdduizenden euro’s op. Die werden verdeeld onder de getroffen bewoners en ondernemers.
Ook Wewers winkel aan de lange zijde van Tarwekamp lag na de explosie in puin, maar is inmiddels opgeknapt en sinds begin oktober weer open. Zo is het herstel in de buurt langzaam ingezet; ook een paaldansschool en tandheelkundige praktijk hebben de deuren heropend, en de eerste bewoners hebben weer hun intrek genomen in de bovenwoningen.
Voor sommige slachtoffers is terugkeren echter geen optie. Zo vertelt Iwan Wind (50) aan de telefoon dat hij en zijn gezin niet terug willen, daarvoor zijn de trauma’s te groot. Wind, zijn vrouw en dochter werden door de explosie ‘uit bed geblazen’ en verloren ‘dierbare buren’, zegt hij. Hij deed onlangs noodgedwongen een stap terug van zijn werk als buschauffeur, en ook zijn vrouw en dochter ‘zijn er nog lang niet’.
Omdat verkopen tijdens de herstelwerkzaamheden van het hele complex geen optie is, dreigen voor Wind binnenkort dubbele lasten. Zodra zijn oude huis is hersteld, krijgt hij van de verzekering geen geld meer. ‘Als we dat zelf moeten ophoesten, ben ik heel benieuwd hoe we dat moeten rondbreien.’
Namens andere gezinnen die in een vergelijkbare situatie zitten, voert Wind een lobby bij de gemeente. Die is er volgens hem nog niet in geslaagd de financiële stress weg te nemen. In een reactie benadrukt de gemeente naast de slachtoffers te staan, maar zegt ook dat hun situaties erg uiteenlopen, waardoor maatwerk nodig is. Bovendien, stelt de gemeente, ligt een deel van de verantwoordelijkheid ook bij verzekeraars en hypotheekverstrekkers.
En dus proberen de getroffenen hoop te putten uit elkaar, zoals in de wijnwinkel van Wewer. Terwijl Ghrib deze ochtend een klant knipt, laadt de wijnhandelaar dozen vol met flessen. Doordat zijn bedrijf maandenlang heeft stilgelegen, moet hij nu in drie maanden tijd 1.200 kerstpakketten samenstellen, waar hij normaal gesproken in de zomer mee begint.
Hij verwacht vandaag tot 1.00 uur ’s nachts bezig te zijn. ‘Maar laten we wel wezen: je staat wat doosjes te vullen, muziekje erbij. Leuk werk, dus daar kan ik ook niet echt moeilijk over gaan doen.’
Deze zondag staan slachtoffers, nabestaanden en buurtbewoners stil bij de ramp tijdens een herdenking in de Adventkerk, een kilometer verderop. Daar zal Wewer namens de getroffenen ‘een toespraakje’ houden. Hij licht alvast een tipje van de sluier op. ‘Dan neem ik de bomen als symbool: we buigen wel, maar we barsten niet.’
Rechter doet voorlopig nog geen uitspraak
Allevier de verdachten van de aanslag op de Tarwekamp zitten vast. Moshtag B. uit Rotterdam heeft al bekend dat hij de opdrachtgever was voor de aanval op de bruidswinkel, waarvan zijn ex-vriendin de eigenaar was. Twee mannen uit Roosendaal worden verdacht van de uitvoering. Zij zouden 200 liter benzine over de bruidsjurken hebben gegooid. Een vierde man zou hebben geholpen met de voorbereiding.
De rechter zal voorlopig nog geen uitspraak doen, daarvoor is het onderzoek naar de aanslag te complex. De inhoudelijke behandeling van de strafzaak dient op zijn vroegst in september volgend jaar.
Luister hieronder naar onze podcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant