De vergaderzaal in het Kremlin is interieurtechnisch een baken van licht, en je zou zomaar kunnen denken dat hier serieuze onderhandeling plaatsvinden. Maar wat we hier zien is poppenkast van de bovenste plank.
is schrijver en kunstjournalist
De tafel waaraan dit gezelschap heeft plaatsgenomen, is dé tafel. Ik geloofde het eerst niet. Op de instant beroemde foto van 7 februari 2022, waarop Vladimir Poetin en Emmanuel Macron tijdens de hoogtijdagen van de coronapandemie belachelijk ver uit elkaar zaten met meters tafelblad tussen hen in, leek-ie veel langer. Niet voor niets verschenen daarna eindeloos veel memes: de tafel werd onder meer een tennisbaan, een locatie voor het drukbezochte Laatste Avondmaal en een oogmetingpraktijk, met Macron als opticien die een bord met letters ophoudt voor Poetin.
De rubriek Beeldvormers onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt.
Maar verdraaid. Het is echt diezelfde ovale, witgelakte tafel als toen, opgesteld in de vergaderzaal van het Kremlin, waar Poetin al decennialang internationale delegaties ontvangt. Hij staat er al sinds eind jaren negentig, las ik, toen Boris Jeltsin nog president van Rusland was, zes meter lang en gemaakt van beukenhout. Blijkbaar vindt Poetin de tafel mooi of in elk geval niet lelijk genoeg. Of het ding is te zwaar om te verplaatsen.
De zaal is door de jaren heen in elk geval van uiterlijk veranderd. In een online Kremlin-tour van de Duitse krant Der Spiegel uit 2012 zit een foto van dezelfde ruimte, die toen nog donkere gordijnen, donkere stoelen en een donker kleed onder de tafel had. Anno 2025 is de kamer een baken van licht, interieurtechnisch bedoel ik dan. Er kwamen roomwitte gordijnen, de stoelen kregen een roomwitte bekleding en er kwam een ovaal, roomwit kleed met bloemen onder de roomwitte tafel te liggen.
Ik draai ergens omheen. Ik maak omtrekkende bewegingen om het maar niet te hebben over deze foto zelf, over wat we hier zien: zeven mensen aan een ovale tafel, tolken en persfotografen erbij. Diplomatieke onderhandelingen, zoals we die al zo vaak zagen? Pracht en praal om de bijzondere onderlinge banden tussen Rusland, aan de ene kant van de tafel, en de Verenigde Staten, aan de andere kant, te vieren?
Dat wil iedereen hier in het Kremlin graag uitstralen, alleen: dit zijn natuurlijk geen diplomatieke onderhandelingen, dat weet iedereen en zijn moeder. Dit is een corrupte businessdeal tussen op geld en macht beluste mannen, die de wereld onderling aan het verdelen zijn, met als inzet het lot van de Oekraïners en, wie weet, ook dat van de rest van Europa, van ons.
Voordat het Amerikaanse onderhandelaarsteam, bestaande uit speciaal gezant (maar eigenlijk projectontwikkelaar en investeerder) Steve Witkoff en zakenman (maar vooral schoonzoon van president Trump en beroepsleugenaar) Jared Kushner, aan tafel schoven, kreeg het een rondleiding door Moskou. ‘Prachtige stad’, konden we Witkoff later horen zeggen in een nieuwsfilmpje, hij had de kansen onderweg al zien liggen.
Uit de vijf uur durende onderhandelingen over de oorlog in Oekraïne kwam vervolgens niets concreets en nou ja, dat kun je natuurlijk al zien aan de manier waarop Poetin voorafgaand aan het gesprek aan die lange tafel zat. Hij had nog net zijn schoenen niet uitgeschopt.
Allemaal beeldvorming, kun je zeggen, hartstikke goed toch voor deze rubriek. Ja, maar tegelijkertijd is dit de beeldvorming voorbíj. Waren dit ‘normale’ diplomatieke onderhandelingen geweest met enigszins ‘normale’ politici, dan kon je misschien nog lachen om het feit dat Poetin zijn gezelschap weer eens drie uur had laten wachten, om de manier waarop hij aan die tafel zit – ‘als een maffiabaas’, zei iemand – en om het superieure, boven elke twijfel verheven, onschuldig blanke interieur. Maar wat we hier zien is poppenkast van de bovenste plank, door mensen die zakendoen over de rug van een volk dat continu wordt vernederd.
Ik merk dat ik er eigenlijk niet naar wil kijken. Dan maar liever een omweg maken langs die tafel. Hij is er lang genoeg voor.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant