Ik liep een rondje Botshol toen er ineens een haas voor me opsprong. Hij vloog nog net niet de lucht in, maar maakte als een balletdanser een pirouette, om er daarna als een speer vandoor te gaan. Tot dat moment was mijn hoofd vol van allerlei dringende zaken die ik die dag wilde afhandelen. Maar die haas deed me de onzin van mijn zorgen inzien, zo gerustgesteld was ik door zijn plotselinge verschijning.
Hazen hebben iets magisch. Ik begrijp heel goed waarom ze in oude tijden als heilig golden en met hun kop menig vaandel sierden. Dat laatste las ik in Een haas in huis, waarin de Britse Chloe Dalton het ontroerende verhaal vertelt over het pasgeboren jonge haasje, dat ze in de buurt van haar huis op het platteland vond. Het is achtergelaten door zijn moeder. En omdat ze wil dat het in leven blijft, ontfermt ze zich over het diertje.
Door de Covid-pandemie is Daltons hectische bestaan in Londen als adviseur in het internationale crisismanagement op een laag pitje komen te staan. Reizen is er niet meer bij en ze kan alleen nog maar via haar computer met haar collega’s communiceren. En daarom trekt ze zich terug in haar buitenhuis op het platteland, waar haar leven verandert. Ineens kan ze de schoonheid van de natuur waarderen en beseft ze dat liefde en vriendschap belangrijker zijn dan werk.
Dalton vertelt haar verhaal in subtiele taal, zoals alleen Britse natuurschrijvers dat kunnen. Ook kent ze haar klassiekers onder die natuurschrijvers als ze over de geschiedenis van de haas schrijft. Zo wist ik niet dat een haas, een prooidier, de eerste vier weken van zijn leven het gevaar loopt om door een roofvogel, een hermelijn of een landbouwmachine te worden gedood.
Bij Dalton is het haasje veilig. Het huppelt en springt door haar huis en in haar tuin. Als het na een paar maanden volwassen, groot en sterk is, gaat het in de avondlijke duisternis op pad, waarheen weet niemand. Dalton verandert dan in een ongeruste moeder, die haar kind mist.De leukste scènes in het boek zijn die waarin de haas met Dalton speelt en als een waanzinnige rondjes om haar heen rent. Dalton komt op die momenten met prestatiecijfers aanzetten, zoals dat een haas tussen de vijftig en tachtig kilometer per uur kan rennen en veel sneller is dan een jachtluipaard. Ook kan een haas twee meter hoog en drie meter ver springen en een kilometer in open water zwemmen. Ik smul van zulke gegevens, omdat ik daardoor met nog meer interesse naar de hazen op mijn pad kijk.
Ergernis is er natuurlijk ook, vooral als de haas de internet- en televisiekabels doorknaagt. Maar zelfs zulke sabotage went en wordt vergeven. Temeer omdat Dalton dan nog meer beseft hoe fijn het leven is zonder televisie en computer. In plaats daarvan kruipt ze voor de haard met een mooi boek, met de haas nog net niet aan haar voeten, starend naar de vlammen.
Ontroerend is het moment waarop Dalton ontdekt dat haar wilde huisgenoot geen rammelaar (mannetje) is, maar een moer (vrouwtje). Dat blijkt als er ineens jongen komen, die de haas in de tuin heeft gebaard. Het is het begin van een heus gezin. Daltons boek is daarmee behalve een ode aan de natuur ook een lofzang op een evenwichtig leven. Toen ik het uit had, wilde ik nog maar één ding: een haas zijn.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Het laatste boekennieuws met onze recensies, de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC