In de opvolger van de cultklassieker uit 1988 gaan uitleggerige dialogen gepaard met nauwelijks te volgen wendingen en rommelige actie. Maar goed voor het humeur is het onophoudelijke geprik op alles waaraan regisseur Dick Maas zich ergert.
schrijft voor de Volkskrant over film.
De Amerikaanse toerist die, samen met haar minnaar en de kapitein van hun ‘Romantic Tours’-rondvaartbootje, door de moordzuchtige duiker in de Amsterdamse grachten aan het mes wordt geregen, krijgt in de eerste scène van Amsterdamned II eerst wat tijd om te mopperen over de gekozen vakantiebestemming. Smerig, vindt ze het in de Nederlandse hoofdstad. Ze kan niet wachten tot ze hun reis vervolgen naar Dubai.
Dubai! Je hóórt ’s lands spektakelfilmspecialist en beroepsmopperaar Dick Maas (74) haast gniffelen terwijl hij dit ondankbare slachtoffer de dood in filmt, als ware het haar verdiende loon.
Amsterdamned II heeft veel om tegen op te boksen: het eerste deel (uit 1988) geldt als klassieker. Met schwung en gevoel voor humor liet Maas destijds een gek geworden profduiker los in de Amsterdamse grachten. Hij muntte het smakelijke scheldwoord ‘beschuitlul’ en zette met die ene virtuoze speedbootachtervolging op de grachten – inclusief filmicoon Bert Haanstra in een cameo als dirigent op een nét niet geraakte fanfareboot – een kroon op de Nederlandse actiefilmgeschiedenis. In zijn derde grote bioscoophit op rij, na De lift (1983) en Flodder (1986), etaleerde Maas zijn topvorm.
In dit vervolg wordt de inmiddels opa geworden oud-politieman Eric Visser (Huub Stapel) uit zijn pensioen in de Limburgse heuvels gevist om rechercheur Tara Lee (Holly Mae Brood) te assisteren bij haar onderzoek naar de nieuwe maniak. Of het een copycat betreft of dat er ditmaal iets anders aan de hand is – geregeld wordt gehint op het bestaan van een groter, bovenmenselijk kwaad – is noch voor de betrokken personages noch voor de kijker erg duidelijk.
Dat is deels te wijten aan de warrige plot, waarin uitleggerige dialogen gepaard gaan met nauwelijks te volgen wendingen: vrijwel alles wat bekend was over de dader uit deel 1 komt op losse schroeven te staan.
Ook de actie is ditmaal rommelig. De nieuwe, plichtmatige achtervolging te water kan – helaas – niet tippen aan de speedbootscène uit het origineel. Maas, die negen jaar geleden met zijn leeuwenthriller Prooi voor het laatst een film maakte, is zichtbaar zoekende.
Toch schuilt er wel degelijk een opwindende, tegendraadse film in Amsterdamned II. Zie hoe de pretfactor wordt opgeschroefd wanneer Pierre Bokma (in een veel te klein bijrolletje) opdraaft als een buitenissige theorieën opperende oud-hoogleraar.
En zeker ook wanneer de Femke Halsema-achtige burgemeester de stad op slot gooit en de jacht op het kwaad met grof geschut wordt geopend. Plots wisselt Maas zijn stroperige quasirealisme in voor een dosis zotheid en overdrijving waarmee hij zich vaker onderscheidde, voor het laatst écht goed doorgevoerd in Sinterklaashorrorfilm Sint (2010).
Goed voor het humeur is ook het onophoudelijke maasiaanse geprik op alles waaraan hij zich in meer of mindere mate ergert – of waarover hij zich in ieder geval verbaast. Van toeristen tot op toeristen mopperende Amsterdammers, van dragqueens tot taxichauffeurs die dragqueens weigeren, van complotdenkers tot mensen die per definitie op tegendraadse visies neerkijken, van Birò-rijders tot een plantaardige steak – zelfs de kat van Eric Visser moet ’m niet.
Het zijn wellicht de plaagstootjes van een maker die zijn hoogtijdagen in de jaren tachtig beleefde – het gemopper van een boomer, zo u wilt – maar ze zorgen wel voor een film met karakter.
Thriller
★★★☆☆
Regie Dick Maas
Met Huub Stapel, Holly Mae Brood, Tatum Dagelet, Bas Keijzer, Dunya Khayame, Pierre Bokma
110 min., in 137 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant