Geen band of artiest stond zo vaak in de Ziggo Dome als Kensington – en nu voor het eerst met nieuwe zanger: de Amerikaanse Jason Dowd. Hij moet even opwarmen, maar halverwege de avond voelt alles weer helemaal vertrouwd.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Drie jaar na een imponerende reeks concerten waarmee zanger Eloi Youssef in de Ziggo Dome afscheid nam, is de Utrechtse gitaarband weer terug op hetzelfde podium. Met een nieuwe zanger, de Amerikaanse Jason Dowd, en een nieuw album, First Rodeo, waar woensdag het merendeel van zal worden gespeeld.
Als om negen uur de zaallichten uitgaan en achter het podium in grote rode letters de bandnaam opdoemt, is de gedachte niet: hoe zal dat vanavond gaan, bij het eerste van drie uitverkochte concerten? Eigenlijk kan er niet veel misgaan. Dowd heeft een imposant stemgeluid, in hetzelfde register als zijn voorganger, zo weten we nu First Rodeo een klein weekje uit is.
Nee, het is vooral het idee dat dit de twintigste keer is dat Kensington in de Ziggo Dome staat. Geen band of artiest stond daar zo vaak, dat alleen al wekt ontzag. Dat de succesvolste Nederlandse gitaarband van deze eeuw deze week weer drie keer zeventienduizend man naar de zaal trekt verdient alle respect.
De vier bandleden die door een extra gitarist worden bijgestaan, bouwen de show goed op. Stay, het eerste liedje, is nieuw. Kensington staat half in het donker. De monochroom witte belichting maakt het podiumbeeld nog wat sinister, maar ieder liedje brengt er meer kleur in.
Smaakvol gedaan, zoals de belichting het hele concert prima verzorgd is. Jammer alleen van dat vuurwerk. Even wat vlammen uit de vloer, oké. Maar als alleen al in de eerste vier nummers drie keer vuur wordt gespuwd, is de verrassing wel weg.
Maar Kensington houdt van herhaling. Stoplappen als meeklapmomentjes en loeiende oe-hoe-hoe-zang kenmerken veel van de nummers. Maar herkenbaarheid is dan ook precies waar ze hun enorme populariteit aan te danken hebben. Kensington is nooit de avontuurlijkste gitaarband geweest, maar weet wel precies wat het publiek wil: meegalmen met lekker in het gehoor liggende refreintjes.
En dat kan prima met zowel het nieuwe repertoire (Little by Little, Call You Home), als de door Dowd moeiteloos naar zich toegetrokken oude succesnummers als Sorry of War.
Dowd zingt met net wat minder pathos dan we van Youssef gewend waren en het lijkt wel alsof de tweede stem van gitarist Casper Starreveld beter harmonieert. Het is ook Starreveld die de show steeds meer naar zich toetrekt. Hij is de beweeglijkste uit de band, waar Dowd toch wat onwennig oogt.
Niet zo gek, want voor zoveel publiek heeft hij nog nooit gezongen. Maar je blijft toch vooral kijken naar een sympathieke barkeeper zoals hij dat in Los Angeles ooit was, en niet naar de voorman van een grote rockband.
Maar als Starreveld halverwege het concert het publiek aanspoort om net als vroeger op elkaars schouder te gaan zitten, en het akoestische gitaarintro van Uncharted opklinkt, is alles weer helemaal vertrouwd. Band en publiek hebben elkaar gevonden. Don’t Walk Away, Done With It en War geven precies dat familiegevoel dat hoort bij Kensington.
Welkom bij de familie, zo had Starreveld de nieuwe fans begroet nadat er best wat handen de lucht in gingen toen hij vroeg voor wie dit het eerste Kensingtonconcert was. Naarmate de avond vordert is er ook niemand meer die Youssef lijkt te missen, zo overtuigend neemt Dowd zijn rol over.
Maar de vraag die tegen het einde ook opspeelt, is: hoe groot wordt de creatieve inbreng van Jason Dowd in Kensington? Als er na Home Again eindelijk eens geen vuur te zien is maar een confettikanon wordt afgeschoten, is het wel duidelijk dat de oude liedjes de meeste bijval kregen. Toch gebeurt er in de toegift, nadat iedereen nog even hard de ultieme publieksfavoriet Streets heeft meegebruld, iets opvallends.
Als een ontroerde Jason Dowd tot besluit A Moment aankondigt, zijn eerste bijdrage aan het oeuvre van Kensington, lijkt het publiek hier enthousiaster op te reageren dan op alle andere nieuwe en veel oude liedjes. Het wat gejaagdere tempo, en de iets minder slepende zanglijnen onderscheiden A Moment van de rest. Ook aan Jason Dowd als songschrijver kan Kensington nog veel plezier beleven.
Jason Dowd zal het allemaal als een droom beleven. Drie jaar geleden was hij nog barkeeper in Los Angeles, nu speelt hij in Nederland voor tienduizenden Kensingtonfans. Wat hem aan uitstraling ontbreekt (voorganger Eloi Youssef was veel meer een blikvanger) compenseert hij met zijn stem, dat hadden de andere bandleden goed gehoord toen ze hem op auditie vroegen.
Dowd had zichzelf bij Kensington aangemeld toen een vriend hem op de Utrechtse band wees. Hij hield van hetzelfde soort muziek, maar kwam in L.A. geen stap verder met zijn muzikale ambities. Wat een moment moet dat in zijn leven zijn geweest, toen de drie bandleden van Kensington in zijn kroeg opdoken om hem met zijn nieuwe baan te feliciteren.
Pop
★★★☆☆
3/12, Ziggo Dome, Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant