is columnist voor de Volkskrant
Ik lees graag de nieuwsbrieven van de Amerikaanse stijlgoeroe Leandra Medine Cohen, een vrouw die op de een of andere manier aan de luchtdruk, het weer of de getijden kan voelen wat mensen volgend jaar, of zelfs het jaar daarop, willen dragen. Zij trekt al die kleding dan aan en fotografeert zichzelf op een manier die net klunzig genoeg is om te doen alsof het niet superprofessioneel is, in de straten van New York of voor haar crèmekleurige bankstel.
En na het lezen en bekijken van haar nieuwsbrief ben je er dan van overtuigd: ja, dit is het Tijdperk van de Sjaal met Franje. Of: ja, ik moet deze winter over straat in een lange broek met hooggehakte sandalen eronder.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Doordat Leandra altijd zo duidelijk omschrijft hoe ze ineens voelde dat bruin en blauw het nieuwe zwart met wit is, ben ik ook gespitster geraakt op mijn eigen modebuien. Ik zeg niet dat die de wereld zullen overnemen, zoals bij Leandra, die grote merken adviseert, maar ik doorvoel ze meer.
Sinds deze herfst voel ik veel voor de look van de gehaaste moeder uit de jaren tachtig. Denk Lady Di op een doordeweekse dag, denk je buurvrouw van vroeger, denk iemand op een fiets met een kind, een vioolkist en een mand waaruit prei steekt.
Deze nieuwe stijlgedachte werd op gang gebracht doordat ik een grote regenjas aanschafte die, als een soort tovermantel, over alles heen bleek te passen. Onder die jas is slechts een kleine mogelijkheid voor zelfexpressie, namelijk bij de hals en de voeten, want die zijn niet bedekt, en daar voel ik dan een coltrui bij. Met een ketting.
Onder de jas draag ik ineens het door mij jarenlang afgezworen kledingstuk de rok, want met een gigantische regenjas is het makkelijk, en warm genoeg, om met een rok door de stad te fietsen. Daaronder, aan het weer zichtbare deel, een stevige hak met een gouden bandje over de wreef, en aan mijn fietsstuur heb ik, je gelooft het niet maar het is echt zo, een mand hangen.
Deze look komt het best tot zijn recht als ik oud papier en glas aan het wegbrengen ben, want zelden ben je zo gejaagd, bepakt en bezakt als tijdens het recyclen. Omdat er een coltrui en een regenjas aan dit kostuum te pas komt, ben ik toch functioneel gekleed, en omdat ik er hakken onder draag, en zelfs een ring met een parel, ben ik ook die gejaagde kakmoeder uit een lommerrijk gebied.
Ik fiets erin, maar ik loop ook graag in dit uniform, want weinig is prettiger dan stevig voortstappen naar een supermarkt in een grote, wapperende regenjas. Alles wat recyclen en boodschappen doen leuker en mooier maakt, moet je omarmen in het leven. En dit weet Leandra Medine Cohen nog niet eens.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant