Tijdens het concert van Cameron Winter blijft iedereen een uur lang doodstil luisteren. Er haalt zelfs niemand een drankje bij de bar. De zanger maakt geen oogcontact, maar achteraf weet het publiek dat het iets bijzonders heeft gezien.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Als Cameron Winter (23) dinsdagavond stipt om half negen het podium van de uitverkochte Ronda-zaal in TivoliVredenburg op komt lopen en gaat zitten achter de vleugel, kun je de spreekwoordelijke speld horen vallen. Tweeduizend fans, bewonderaars, muziekliefhebbers of hoe je de bezoekers van dit concert ook wilt duiden, houden hun adem in en zullen dat ruim een uur blijven doen.
Nooit was het in de Ronda zo stil tijdens een concert. Niemand beweegt, smartphones blijven in de zak. De bar lijkt gesloten, maar er is gewoon niemand die het in zijn hoofd haalt iets te drinken te bestellen.
Wanneer de zanger uit Brooklyn begint te zingen is er het eerste moment van ontroering. Zijn beverige bariton gaat iedere lettergreep de hoogte in:
Try as I may
I’m still fighting for you
In my own long-suffering way
You were meant to watch
My private ceremonies
All in the dark parts of rooms
Wat een stem. In de lange noten doet Winters zang denken aan die van Rufus Wainwright, maar wanneer zijn stem overslaat in falset verdwijnt deze vergelijking. En hoe goedbedoeld ook, de ‘Bob Dylan van gen Z’, zoals hij op grond van zijn een jaar oude debuutalbum Heavy Metal wordt genoemd, is hij ook niet. Cameron Winter is domweg met niemand te vergelijken.
Net als op dat even karakteristieke als fraaie album is Winter het hele concert zoekende naar transcendentie. Zijn vaak cryptische teksten bieden ook na een jaar van zorgvuldige interpretatie geen soelaas, maar ieder liedje vanavond brengt ons dichter bij de ultieme verlossing.
Zo lijkt het, want niks is zeker. Waar hebben we nu eigenlijk naar gekeken? Vooral naar de rug van Winter, want hij had zijn vleugel zo gedraaid dat de linkerhelft van het publiek zijn gezicht helemaal niet kon zien, en de rechterhelft hooguit en profil. Ieder oogcontact wordt vermeden. Winter zingt vooral tegen de zwarte gordijnen.
Maar iedere noot komt hard binnen, meer nog dan op dat zo hartstochtelijk geprezen album, waarop een tweede instrument al gauw er een te veel is. Het lijkt vanavond wel alsof Winter zelf ook nog niet tot kern van zijn liedjes is doorgedrongen, en dat zoeken maakt het allemaal nog mooier en geloofwaardiger.
Zelfs de meest onverzettelijke atheïst gelooft hem als hij aan het slot van $0 ‘God is real’ uitroept, en gelooft dat hij dat dit keer meent. Hij heeft dan nog één liedje te gaan, Take It With You. Het pianospel wordt steeds zachter, maar ook intenser. Zijn vingers hebben in de laatste noten zelfs even een tintelende Bill Evans-touch.
We mogen overal heen, maar we kunnen niet hier blijven, zingt Winter. Hij staat op, buigt even, en loopt zonder het publiek te hebben aangekeken van het podium. Niemand die eraan twijfelt van iets heel bijzonders getuige te zijn geweest, al weten we ook de volgende dag nog niet wat precies.
In februari is Winter terug in Nederland, met zijn ook al zo gelauwerde rockband Geese. Daar moeten we ons tot die tijd maar op verheugen, wetende dat het niet beter kan worden.
Pop
★★★★★
2/12 Ronda, TivoliVredenburg, Utrecht.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant