is columnist voor de Volkskrant
Ik ben altijd jaloers geweest op volwassen mensen die nog kinderboeken lezen. Ik kan er niet precies de vinger op leggen waarom, maar ik denk dat ik ze benijd omdat ze nog in contact staan met het kind in zichzelf, en misschien een lieve naïviteit hebben weten te behouden die ik zelf al kwijt ben sinds ik op mijn 12de Ik, Jan Cremer las.
Het plezier in kinderboeken kwam wel terug toen ik mijn eigen kinderen ging voorlezen, soms vond ik de boeken zelfs nog leuker dan zij. Maar toen zij te groot werden voor voorlezen, wendde ik me weer tot de felrealistische wereld van de volwassenenliteratuur.
Nu las ik, omdat ik een kleine rol speelde bij de boekpresentatie, de afgelopen week de klassieker Peter Pan van J.M. Barrie, vloeiend en vindingrijk vertaald door Esther Ottens en briljant geïllustreerd door Floor Rieder, die eerder Alice in Wonderland van nieuwe tekeningen voorzag en Alice gympen gaf, en een Fjällräven-achtige rugzak.
Floor Rieders Peter Pan is een jongen in groene hoodie en joggingbroek, maar in haar tekeningen zitten ook genoeg klassieke elementen om ze dat heerlijke Britse gevoel te geven: moeders met omslagsjaals, Perzische tapijten, naaikisten, platenspelers.
En dat is precies wat zo fijn is aan deze nieuwe uitgave, die dus geen bewerking is: hij is niet te gemoderniseerd. Er staan woorden in als ‘causeur’ en ‘embonpoint’, en het verhaal meandert, geheel tegen moderne regels in, ongebreideld voort.
Ik begreep wel waarom dat zo is, want ik was me intussen gaan verdiepen in de enigmatische figuur die J.M. Barrie is. Hij kwam ooit in Kensington Gardens vijf broertjes en hun moeder tegen en werd vrienden met de kinderen (veel research naar geweest, het was platonisch maar wel intens!).
Hij begon de jongens de zelfbedachte Peter Pan-verhalen te vertellen, waarin zij zelf ook personages waren, want kinderen vinden niets leuker dan ter plekke bedachte verhalen waarvan ze zelf deel uitmaken. Dat verhaal werd een toneelstuk, en dat toneelstuk een boek. Daarom is het denk ik zo uitwaaierend, en eerder een lsd-trip – net als Alice eigenlijk – dan een strak verhaal.
En het heeft zulke mooie bedenksels, zoals Nana, de hond die de kinderoppas is, waar verder heel normaal over wordt gedaan, of de vader die zichzelf in het hondenhok opsluit omdat hij zichzelf verwijt dat hij de kinderen heeft laten wegvliegen. (Hij gaat ook in het hondenhok naar zijn kantoorbaan.)
Gelukkig komt iedereen weer gewoon naar huis gevlogen, en gaat alleen dochter Wendy nog eens per jaar terug naar Peter Pan, om bij hem de voorjaarsschoonmaak te doen. Want dit blijft wel een boek uit 1911.
Freaky en toch geruststellend, zo zou ik het boek willen typeren, en dat is precies wat je wilt, als volwassene, of kind, of Peter Pan-achtige volwassene, van een kinderboek.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant