Lezersreacties U schreef ons over de hypernerveuze samenleving, een kiesdrempel, en de waarde van een vakman.
In zijn reactie op het rapport Op de rem! Voorbij de hypernerveuze samenleving stelt Damiaan Denys de vraag welke logica de nervositeit van de samenleving aandrijft (28/11). Waar het rapport oproept om op de rem te trappen, roept Denys op om te onderzoeken waarom we zo snel gaan . Wie kan er tegen zo’n onderzoek zijn? De vraag is alleen wat we vervolgens met de resultaten van dat onderzoek gaan doen. Dat we een maatschappelijk fenomeen begrijpen betekent nog niet dat we het kunnen en zullen veranderen. Als het probleem immers, zoals Denys schrijft, niet kan worden opgelost met „meer beleid, meer verbinding en meer vertraging” kan het dan wel worden opgelost met meer onderzoek? Sinds de industriële revolutie neemt de versnelling van de samenleving alleen maar toe. Als het al lukt om af te remmen, dan zeker niet op korte of zelfs maar middellange termijn. Daarmee is het vooral zaak de draagkracht van het individu te verhogen. De impliciete boodschap van al het beleid is: jij redt het niet omdat de samenleving te snel gaat. Terwijl de boodschap moet zijn: het leven gaat steeds sneller, hoe ga jij zorgen dat je bijblijft?
Martin Heynen Huizen
„We missen een discipline — of op zijn minst een gedeelde taal — die culturele, maatschappelijke en existentiële dimensies van lijden kan verbinden met de individuele ervaring”, schrijft Damiaan Denys (28/11). De Boeddhadharma, de leer van de Boeddha, biedt een basis voor een dergelijke taal. Existentieel lijden wordt daarin gezien als een van de kenmerken van het bestaan, naast vergankelijkheid en de essentieloosheid van fenomenen. Zolang wij ons dit niet realiseren, blijven we ronddwalen in een eindeloze cyclus van verandering en hebben wij geen vat op onze gevoelens, acties en mentale toestand. Om dit te doorbreken biedt de de leer van Boeddha een scala aan methoden die erop gericht zijn om letterlijk en figuurlijk peace of mind te realiseren.
Helaas is de leer vaak verkeerd begrepen en is de nuance ervan in de vertaling verloren gegaan. Daarnaast zijn elementenzoals mindfulness, gekaapt: meditatietrainingen worden gereduceerd tot zelfhulpmethode om effectiever en efficiënter te worden, wat de rat race waar we in zitten alleen maar versterkt in plaats van doorbreekt.
Alhoewel de Boeddhadharma een zekere populariteit geniet in westerse landen, is het voor veel mensen onbekend en onbereikbaar. Rituelen en dogma schrikken af. Ik zou graag zien dat we de leer meer eigen maken , opdat meer mensen rust vinden en de druk op de geestelijke zorgverlening minder wordt.
Daniel Kapitan Rotterdam
Zeer eens met de strekking van het stuk van Paul Bovend’Eert over aanpassingen aan ons kiesstelsel (27/11): een kiesdrempel, zodat we van te veel versplintering in de Eerste en Tweede Kamer af zijn. Dat behelst dan hopelijk ook, maar ik zou dat ook expliciet willen noemen, dat Kamerleden zich niet meer kunnen afsplitsen van hun partij, als eenmansfractie op eigen titel doorgaan, en zo een zetel afsnoepen van de partij via welke zij in de Kamer zijn gekomen. Daarvoor lijkt het mij nodig vast te leggen dat een stem altijd in de eerste plaats op de partij is. Voorkeursstemmen op personen kunnen wel worden gehonoreerd, maar dat maakt niet dat die persoon ‘recht’ blijft houden op die zetel als hij/zij zich niet meer thuisvoelt bij de betreffende partij.
Lidy Zijlmans Nijmegen
Het dilemma ‘Goed in je werk, maar niet in managen’ (1/12) is herkenbaar beschreven, maar twee fundamentele vragen komen niet aan de orde. Bevorderen tot leidinggevende zou een ‘natuurlijk proces’ zijn in veel organisaties. Maar waarom kan een goed functionerende vakman of specialist geen managersalaris met bijbehorende beloningen krijgen? En waarom kan de beste specialist niet meer verdienen dan de leidinggevende?
Deze twee opties inbouwen in het salarissysteem (in jargon: een ‘dual career ladder’) bevordert het werkplezier en het gevoel van waardering bij zowel de uitmuntende specialisten zonder leidinggevend talent als bij de middelmatige specialisten die wel managementpotentieel hebben.
Dit idee invoeren is gewoon een kwestie van doen. Misschien leidt het tot minder belangstelling voor managementposities, maar structuren met minder managementlagen en -posities zijn ook heel heilzaam.
L.J. Lekkerkerk docent bedrijfskunde aan de Radboud Universiteit
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC