De Zitting Een 25-jarige verdachte verblijft met haar dochtertje in de vrouwenopvang. Ze spreekt geen Nederlands en heeft geen inkomen of netwerk. Nu moet ze zich in de rechtbank verantwoorden voor het steken van haar echtgenoot.
Mogelijk gaat het hier om een gedwongen huwelijk, meent de advocaat van de verdachte die haar echtgenoot in de arm stak. De 25-jarige Khadija, geboren in Marokko, verhuisde in 2023 naar Nederland om te trouwen met de man die haar nu aanklaagt. Het leeftijdsverschil tussen de twee is groot, al wordt niet duidelijk precies hoe groot. Nu eist hij 5.000 euro schadevergoeding voor de opgelopen wonden.
De man zit ook in de zaal. Spijkerbroek, bergschoenen, grijzige stoppelbaard. Naarmate de zitting vordert en duidelijker wordt hoe ongelijkwaardig de relatie was, zakt hij verder onderuit. „Ik heb haar niet gekocht, maar wel afgesproken dat ze een heel goede vrouw moest zijn”, zou hij tegen de rechter-commissaris hebben gezegd.
Khadija verblijft in de vrouwenopvang, met het tweejarige dochtertje van het stel. Ze spreekt geen Nederlands, heeft geen inkomen of netwerk buiten haar man, van wie ze op papier nog moet scheiden.
Khadija’s handen liggen gevouwen in haar schoot. Donkerbruin haar valt over haar capuchon. Links van de verdachte zit de tolk, rechts haar advocaat. Voor de rechter moet Khadija zich verantwoorden voor het steken en ook voor het overtreden van het contactverbod, dat ze na het incident kreeg opgelegd. „Ik heb meneer niet zomaar gestoken”, zegt ze. „Het was zelfverdediging. Meneer begon met mishandelen.” Tijdens haar politieverhoor had ze nog een blauw oog en meerdere blauwe plekken.
Khadija vertelt dat haar ex haar een vuistslag gaf in het bijzijn van hun dochtertje. Dat hij dreigde naaktfoto’s naar haar familie te sturen, kwaadsprak over haar overleden ouders en haar vaker sloeg. Ze zegt dat hij haar met een middelgroot keukenmes wilde steken en dat ze het mes afpakte en hem zelf, in een impuls, stak. Haar ex verklaarde bij de rechter-commissaris dat ze al langer relatieproblemen hadden. Volgens hem was Khadija mentaal ziek en onderhield ze contact met andere mannen.
Wie precies schuld heeft, blijft onduidelijk. Het woord van de één staat tegenover dat van de ander. De advocaat van de man leest diens slachtofferverklaring voor waarin staat hij nog in shock is, dat hij niet vermoedde waartoe Khadija in staat was, dat zijn twee oudere kinderen van een andere vrouw afstand namen van hem vanwege Khadija’s geschreeuw.
Khadija’s advocaat wil het hebben over een WhatsApp-bericht dat haar cliënt de zaterdag voor de zitting kreeg. De afzender noemt zichzelf een gemeenteambtenaar „die aan haar dossier werkt”. De advocaat vat samen: Khadija wordt dringend verzocht terug te gaan naar haar echtgenoot. Ze vermoedt dat het bericht niet van de gemeente komt maar van de man zelf, die nu op het puntje van z’n stoel zit.
De officier stelt vast dat sprake was van een onveilige thuissituatie: de vrouw had blauwe plekken, de man een snijwond. Vanaf dat moment lopen de verhalen uiteen. Khadija verblijft in een opvanghuis en zegt dat haar ex haar ernstig beperkte, dat ze geen paspoort had en financieel volledig afhankelijk van hem was. Ze verklaart dat ze een eerdere aangifte tegen hem heeft ingetrokken, omdat hij dat eiste.
Volgens de officier is er wel wettig, maar geen overtuigend bewijs. Het politieonderzoek was beperkt. „Het is duidelijk dat beiden hulp nodig hebben, maar ik weet niet welk verhaal klopt.” Hij wijst erop dat de man de aangifte wilde intrekken maar nu wél een schadeclaim indient. „Dat kan ik moeilijk rijmen.” De officier vraagt om vrijspraak: te veel blijft onduidelijk. Vast staat wel dat Khadija het contactverbod verbrak. Haar ex had haar thuis uitgenodigd om het goed te maken. Maar gezien de vrijspraak die de officier vraagt voor het eerste feit, vindt hij een straf opleggen niet passend.
De rechter constateert dat beide partijen letsel hebben opgelopen. „Dat van meneer was ernstiger dan dat van u”, zegt ze tegen Khadija. „Maar ik denk niet dat u de bedoeling had zwaar lichamelijk letsel toe te brengen.” Het letsel – twee snijwonden die vijf hechtingen behoefden – wijst daar ook niet op.
Heeft Khadija zich dan wel schuldig gemaakt aan gewone mishandeling? „Ik ben het met de officier eens dat niet goed is vast te stellen wat precies is gebeurd”, zegt de rechter. „De officier zegt dat niet kan worden vastgesteld dat u uw man bewust pijn wilde doen, ik volg dat. Daarom spreek ik u van dit feit vrij.” Voor het overtreden van het contactverbod ligt het anders. „U was daar die dag, terwijl dat niet mocht.” Daarvoor verklaart de rechter haar schuldig. Maar omdat Khadija onschuldig is bevonden voor de beschuldiging die heeft geleid tot het verbod, legt de rechter haar geen straf op.
In deze rubriek beschrijven verslaggevers elke week een rechtszaak.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC