De laatste bladzijde Mylène Verdurmen, voormalig hoofd drama bij de AVROTROS en drijvende kracht achter series als De Luizenmoeder, had liefde voor de makers van goede tv. „Mylène zei niets, ze stond op en applaudisseerde.”
Mylène Verdurmen in 2022
Mylène Verdurmen (1966-2025) was een vrouw die je in de televisie- en filmwereld niet over het hoofd kon zien. Geestig, genereus met kennis en contacten en de drijvende kracht achter menig succes. „Zonder Mylène was er geen Luizenmoeder geweest”, zegt scenarioschrijfster en actrice Ilse Warringa, die juf Ank speelde in de serie.
Samen met regisseur Jan Albert de Weert heeft Warringa acht jaar lang in Hilversum geleurd met een tv-idee dat toen nog Het Schoolplein heette. „Toen we de eerste scripts aan Mylène voorlazen, moest ze heel hard lachen en zei: ‘Doe geen concessies. Go do!’ Mylène was onze grote stimulator.”
„Mylène had een feilloos gevoel voor goede televisie. Plus een ontzettend goed gevoel voor wat scoort”, zegt Eric van Stade, voormalig directeur van AVROTROS. Verdurmen werkte jarenlang bij die omroep. Na een korte carrière als mimespeler en actrice volgde zij een opleiding scenario schrijven en begon rond 2008 bij AVROTROS, waar ze na een paar jaar hoofd drama werd. „Mylène viel op. Durfde te zeggen wat ze vond, had voor ieder probleem altijd een oplossing, en ging door het vuur voor goeie ideeën”, schetst Van Stade.
Mylène Verdurmen in 1983
Verdurmen was weinig op kantoor. Ze had ruimte nodig om met makers te kletsen, mensen te ontmoeten en plannen af te tasten. „Ik moest altijd even zoeken waar ze uithing, en wat ze aan het doen was”, grinnikt Van Stade. Maar omdat ze scoorde – denk aan succesvolle series als Het Gouden Uur, Flikken Maastricht, I.M., Commando’s en de jongerenserie Brugklas – mopperde niemand. Verdurmen werkte keihard, regelde bijvoorbeeld externe financiers en internationale samenwerkingsverbanden als zij wilde dat een productie werkelijkheid werd en er in Nederland te weinig animo was. Ze bouwde een succesvolle drama-afdeling op.
„Na mijn stage vroeg Mylène mij als dramaturg”, vertelt Ellen Dorrestein. „Ik mocht webdrama gaan ontwikkelen, terwijl dat in 2017 nog nauwelijks werd gemaakt en ik nog best onervaren was. Mylène zei: ‘Ga maar doen, schat. Dat kun jij wel’”. Typisch Mylène, reageert Ilse Warringa. „Vrijheid en vertrouwen waren haar codewoorden.” Scenarioschrijver en regisseur Michiel van Jaarsveld: „Mylène nodigde ons uit nadat zij ons voorstel voor Het jaar van Fortuyn had gelezen. We vonden het heel spannend en waren benieuwd wat ze zou zeggen. Maar Mylène zei niets, ze stond op en applaudisseerde. Daarna kwam ze met goede en bruikbare feedback. Maar eerst dat enthousiasme. Dat was echt vet.”
Verdurmen had niets met ego’s en bureaucratie. Dramaturg Dorrestein memoreert een mail waarin het team tot de orde wordt geroepen na gemopper in een whatsappgroep. Ze pakt haar laptop en leest voor: „Producenten zijn niet onze vijanden, maar onze lifeline. Ons ego is niks. Het gaat om de producties, dus be nice. We werken samen.” Geëmotioneerd: „Die boodschap raakt mij nog steeds.”
Dat verbindende en sociale heeft Verdurmen van haar vader. In Spaarndam, het Noord-Hollandse dorp waar zij opgroeide, was hij heel actief. Na zijn dood werd de sportzaal in het dorpscentrum naar hem vernoemd. „Hij was heel geëngageerd en kon heel erg genieten van mensen en gezelligheid, net als Mylène”, zegt haar jongere zus Sandy. Ze groeiden op in een gezin met vier kinderen. Mylène en haar tweelingbroer Maurice waren nummer twee en drie. Broer Jim was de oudste. „En dan woonden ze met z’n allen in een piepklein dijkhuisje”, zegt schoolvriendin Anka Draganski.
Moeder Greet was heel gelovig. Zij ging ieder weekeinde naar de Hersteld Apostolische Zendingskerk in Haarlem, waar vrouwen rokken en hoeden dragen. Met haar niet-gelovige man had ze afgesproken dat de kinderen religieus worden opgevoed. „Mijn zus was best recalcitrant. Toch ging ze lange tijd mee, al droeg ze dan bijvoorbeeld wel een broek onder haar rokje’”, herinnert Sandy zich.
„Wij waren met heel andere dingen bezig”, vertelt vriendin Draganski. „In de derde klas van het atheneum besloten we te blijven zitten. In plaats van school volgden we punkbandjes als de Bizkids uit Velsen. We hingen met onze vriendengroep in het Haarlemse café Melkwoud en gingen we naar het Alkmaarse poppodium Parkhof. Het was een wilde tijd.” De twee vertrokken na hun eindexamen naar Amsterdam om te studeren. „Met z’n tweeën op een zolderkamertje. Ik koos voor archeologie en Mylène voor de theateropleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten.”
Verdurmen werkte tijdens haar studenten- en toneeltijd in Toscanini, een Italiaans restaurant in Amsterdam. Daar ontmoette ze de vader van haar oudste zoon, en later ook haar grote liefde Hans Kappetein. Met hem kreeg zij nog een zoon en een pleegzoon. Hans Kappetein: „Ik at vaak aan tafel nul, de plek voor vaste gasten. Ik vond haar heel erg leuk en raakte in stilte verliefd. Maar Mylène veroverde je niet zomaar. Ik heb daar een dik jaar nogal wat inspanningen voor moeten verrichten. Gelukkig kwam het allemaal goed. We waren 27 jaar samen.”
Hij vertelt over vakanties in Toscane, haar leeslust („kilo’s Murakami maar ook pulp fantasy”), haar tomeloze energie en enthousiasme. Omdat die laatste twee eigenschappen schuren met de stroperige besluitvorming bij de publieke omroep, stapte ze in 2021 over naar Videoland. „Als wij een genre of titel niet haalbaar voor een groot publiek vonden, kwam ze er in de volgende vergadering gewoon weer op terug”, zegt zenderbaas Peter van der Vorst. „Mylène stond aan de kant van de makers. Dat vond ik mooi.”
Na drie jaar bleek de commerciële wereld toch niet bij Verdurmen te passen. Te veel tijdsdruk en te weinig ruimte voor producties die slechts een klein publiek vinden. Ze besloot daarom over te stappen naar de onafhankelijke productiemaatschappij Submarine. Maar daar is ze nooit begonnen. In de zomer leek zij hersteld van keelkanker, maar tot ieders verbijstering bleek ze in oktober toch weer ziek.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma's series en films
Source: NRC