Elke zondag tipt de boekenredactie de opmerkelijkste boeken van de week. Met vandaag onder meer: biograaf Maria Vlaar over Joost Zwagerman. En: Pieter Koolwijks schreef met Wie stout is... (11+) een onversneden sinterklaasthriller.
Wie was Joost Zwagerman nou echt? De door eigen hand om het leven gekomen schrijver hield zich vaak verborgen achter maskers, maar wilde volgens biograaf Maria Vlaar juist gezien worden. Ook al wist hij dat die drang hem uiteindelijk zou verwoesten. Vlaar leerde Zwagerman van álle kanten kennen: ‘Joost bleef een angstig burgermannetje’. Lees hier het interview.
In Stad O. onderzoekt Koen Caris het vermogen van mensen om hun ogen te sluiten voor het kwaad. Vergezocht is het allemaal niet en net daarom is het zo angstaanjagend. In een boek dat spannend en entertainend is, stelt Caris intussen ook cruciale vragen, over het zoeken naar een thuis, over de onmogelijkheid te ontsnappen aan je afkomst. Met moeiteloos literaire bravoure beschrijft hij niet alleen een plek, maar vooral de mensen die er wonen. Lees hier de recensie.
Alsof zijn premierschap niet erg genoeg was, vol vernederingen door Wilders en Yesilgöz, beschrijven twee NRC-journalisten de carrière van Dick Schoof alsof hij geen enkele kwaliteit bezit. Maar met zo’n cv kan dat toch niet kloppen? Want mijn hemel, wat krijgt die man het voor zijn kiezen. Lees hier de recensie.
De angst voor Spanje zit er, zelfs bij wie nooit in Sinterklaas heeft geloofd, goed in. Pieter Koolwijks schreef met Wie stout is... (11+) een onversneden sinterklaasthriller. Zelfs zijn vaste illustrator Linde Faas schildert griezeliger dan gebruikelijk. Lees hier de recensie.
Miljoenen tieners verslinden de avonturenromans van Katherine Rundell, haar serie Onmogelijke wezens (deel 2 is net vertaald) wordt door Disney verfilmd. Een gesprek over mythische wezens, de kracht van een goeie scheetgrap en lezen om de democratie te redden. ‘We moeten kinderen niet onderschatten. Ze denken tóch wel na over de wreedheden in de wereld’. Lees hier het interview.
Er is een verschil tussen je veilig voelen en veilig zijn, beweert Mellie, hoofdpersonage in Van Heemstra’s roman Nachtgids en zelfbenoemd Nachtloper, de angst voor het donker is onterecht diep geworteld. Het donker is niet schuldig aan ongelukken – ‘zoals je een mes niet verantwoordelijk houdt voor een moord’. Als vrouwen worden nagesist gebeurt dat meestal in het volle licht. Ook aanvallers hebben immers baat bij een lampje. Mellie gelooft er heilig in. Tot ze in haar veilige nacht een bewusteloze vrouw aantreft op een bospad. Lees hier de recensie.
Lees ook: In december is het 250 jaar geleden dat Jane Austen geboren. Veel lezers zwijmelen weg bij haar romantiek, maar Nikki Dekker zwijmelt weg bij de etiquette-kennis van Austens heldinnen. Heerlijk, een overzichtelijk sociaal leven met gedragsregels waar iedereen zich aan houdt. Toch?
Lees hieronder de opmerkelijkste boeken van vorige week (22 november)
Een jong iemand die zijn sociale klasse wil overstijgen, dat is vragen om problemen, weten Édouard Louis en Rasit Elibol. De twee schreven over de onderkant van de maatschappij, waaruit ze zich ontworstelden. Het levert totaal andere boeken op: de een klinisch, de ander juist invoelbaar. Lees hier de recensie.
In India walgen ze van Arundhati Roy. Een grote bevrijding, vindt de Booker Prize-winnaar dat zelf. ‘Ik richt me op datgene wat ik met mijn woorden oogst.’ Lees hier het interview.
Speciaal voor de feestdagen: een sympathiek handboekje waarin je leert hoe je moet praten met een populist. Voor gezondheidspsycholoog Huub Buijssen draait het om depolarisatie. Mensen mogen het oneens zijn, maar in dat meningsverschil luisteren ze naar elkaar en respecteren ze elkaar. Hij vergeet echter één ding. Lees hier de recensie.
Word je als slet geboren of tot slet gemaakt? Anne, het hoofdpersonage uit Ik was dat meisje van Anne Mieke Backer (1950), komt er niet helemaal uit. In haar debuut claimt Backer het personage en ‘seksbom’ Anne terug uit James Salters beroemde roman Spel en tijdverdrijf. Ik was dat meisje, zegt ze, ik was ook iemand! ‘Dat meisje’ van James Salter krijgt door Backer eindelijk een stem; helaas is die clichématig. Lees hier de recensie.
In Wild van een woeste droom laat Julia Schoch het hoofdpersonage dat een boek schrijft, beter gezegd dít boek, zich afvragen waarom ze jaren na haar affaire met ‘de Catalaan’ in een kunstenaarskolonie nabij New York de behoefte heeft om dit verhaal te schrijven: ‘Het gaat niet om verraad, nooit. Je wilt iets hebben dat alleen van jou is. Door het me te herinneren en het ten slotte ook op te schrijven heb ik het uit de diepte van wat er misschien is gebeurd naar boven gehaald en er werkelijkheid van gemaakt.’ Natuurlijk gaat Wild van een woeste droom over de liefde. Maar bovenal gaat het over de kracht van schrijven. Lees hier de recensie.
Lees hieronder de opmerkelijkste boeken van vorige week (15 november)
Hoe zegt u? Een Noorse ontdekkingsreiziger in voormalig Nederlands-Indië? Carl Lumholtz? Nee, daar had tweevoudig Libris geschiedeniswinnaar Martin Bossenbroek nog nooit van gehoord. Sinds kort weet hij meer. Met dank aan de Noorse journalist en schrijver Morten A. Strøksnes en zijn vuistdikke onderzoeksverslag De man die de wereld wilde zien. In de voetsporen van ontdekkingsreiziger Carl Lumholtz (1851-1922).’ Het verhaal van Lumholtz blijkt fascinerend en huiveringwekkend. Lees hier de recensie.
‘Godmother of Punk’ Patti Smith wist al lang dat er een ‘companion’ moest komen van haar memoires Just Kids. Die is nu verschenen, precies in de maand dat Horses 50 jaar oud is geworden. Tijdens het schrijven deed ze een ontdekking waardoor ze zichzelf opnieuw moest definiëren. Lees hier het interview.
Meester in het paradijs van biograaf Dik van der Meulen is niet alleen een aanstekelijke biografie van schrijver, leraar en natuurbeschermer Jac. P. Thijsse, hij dient ook perfect als wandelgids door het Nederlandse landschap. De biografie is zo goed geschreven dat je hem niet wilt wegleggen. Lees hier de recensie.
Wat krijgen we nu? Ineens, in deel zes van zijn dagboeken, blijkt J.J. Voskuil (van de romancyclus Het bureau) een minnares te hebben. De onthulling heeft gevolgen. Ze leidt er bijvoorbeeld toe dat je ongelovig terugbladert. Heb ik iets gemist? Waren er eerder tekenen? Ze leidt er tevens toe dat er een niet-onwelkome spanning het dagboek binnensluipt. Hoe loopt dit af? Ze leidt er bovenal toe dat je Voskuils radicaal ogende eerlijkheid lelijk begint te wantrouwen. Wat houdt hij wellicht nog meer achter? Lees hier de recensie
Als dichter won Ester Naomi Perquin zo’n beetje alle belangrijke poëzieprijzen. In haar persoonlijke debuutroman Tot alles in beweging komt vloeien pijnlijke familiegeheimen, zwangerschappen en gevangenissen op een wonderlijk organische manier samen. Alsof het niet haar eerste, maar haar zoveelste roman is, zo subtiel en zelfverzekerd schrijft Perquin. Lees hier de recensie:
Van Oorschot is 80 jaar: tijd voor anekdoten waarin de uitgever opdoemt als liefhebbend heethoofd. De grote kleine uitgever Geert van Oorschot was op zijn gemak ‘aan de randen van de waarheid’. Dat levert een hoop anekdoten op, die biograaf Arjen Fortuin heeft opgetekend. Lees hier de recensie.
Marc ter Horst houdt een prikkelend pleidooi (10+) tegen opdringerige en soms leugenachtige reclame. Door de vele voorbeelden van dubbelzinnige teksten die passeren is Dit wil je lezen! ook een grappig taalboek geworden. Ondertussen weet Ter Horst tussen neus en lippen nog meer dan genoeg interessante feiten en cijfers in het verhaal te verwerken. Lees hier de recensie:
Lees hieronder de opmerkelijkste boeken van vorige week (8 november)
Een oude jaloezie vlamt op als Mariken Heitman begint aan de Engelse bestseller Een haas in huis. In dit boek beschrijft Chloe Dalton hoe zij de coronapandemie op het Britse platteland doorbrengt en zich ontfermt over een schijnbaar verweesd pasgeboren haasje. Wie wil dat nu niet, stiekem. Maar Daltons daad legt een gecompliceerde relatie bloot tussen mens en wild. Lees hier de recensie.
Met Aline herschreef Heleen Debruyne een oud verhaal: de beklemming van het kerngezin. Alleen: zowel Aline als haar man is zich bewust van de ingesleten rolpatronen. Zij zouden niet in die val trappen. In deze bevlogen roman onderzoekt Debruyne wat er gebeurt als een vrouw die zich gevangen voelt in haar leven niet implodeert, maar juist zonder enige reserve haar woede naar buiten richt. Lees hier de recensie.
Kornej Tsjoekovski was dé kinderschrijver van de Sovjet-Unie. Veel van zijn vrienden kregen de kogel of verdwenen. Petra Couvée reconstrueert in een prachtige biografie hoe Tsjoekovski zich staande hield tijdens oorlog, honger en censuur – en steeds weer literaire vrijheden terugpakte. Lees hier de recensie.
In dit dunne boekje uit 1966, dat dit jaar in Nederlandse vertaling verscheen, beschrijft de joodse journalist Charlotte Berardt op huiveringwekkende wijze de totalitaire staat, via een analyse van dromen die ze in de jaren dertig verzamelde. Haar werk vormde de inspiratie voor een nieuw project dat de dromen, of beter de nachtmerries, van Oekraïners optekent. Lees hier het essay.
Na het overweldigende succes van The Handmaid’s Tale werd de Canadese Margaret Atwood naar eigen zeggen gezien als een combinatie van boegbeeld, profeet en heilige. Maar de 86-jarige heeft niet veel op met het zijn van een wegwijzer. In haar memoires neemt de ze de beelden die in de loop der jaren van haar zijn ontstaan onder de loep. Lees hier het interview.
Lees hieronder de opmerkelijkste boeken van vorige week (1 november)
In dit imposante boek onderzoekt socioloog Eva Illouz de grote emoties van onze tijd, en hoe die tot explosieve politieke situaties leiden. Haar bijzondere werkwijze is een soort omgekeerde psychologie: niet de emoties maken de maatschappij, zoals Freud suggereerde, maar de maatschappij maakt de emoties. Lees hier de recensies.
Kate Zambreno’s heldinnen zijn de vrouwen van het modernisme: schrijvers die vaak op ontluisterende wijze werden tegengewerkt door de tijdgeest, hun mentale gezondheid of hun echtgenoten, de Grote mannelijke schrijvers. Het is een met opzet woest en fragmentarisch boek. Maar niet wegleggen! Want het is volkomen noodzakelijk. Lees hier de recensie.
Het duurde bijna twintig jaar, maar nu laat de Indiase schrijver Kiran Desai eindelijk weer van zich horen. De eenzaamheid van Sonny & Sunny, favoriet voor de Booker Prize, is een epos over de autonomie van de schrijver. Maar het is ook een boek over de eenzaamheid van twee mensen, afkomstig uit een land waar eenzaamheid simpelweg niet bestaat. Lees hier de recensie.
In Barones tussen de armen beschrijft Astrid Schutte het leven van een vrouw die opgroeide tussen de adel, maar in een sloppenwijk in Parijs haar ware bestemming vond. Alwine Antoinette barones de Vos van Steenwijk (1921-2012) was een van de eerste vrouwelijke diplomaten van Nederland, werd aanbeden door talrijke mannen, maar koos – eerst aarzelend, later resoluut – voor het celibaat en stelde haar leven in dienst van de armen. Lees hier de recensie.
Wie de dagboeken van Jan Wolkers leest – die van het jaar 1973 zijn nu verschenen, op zijn honderdste verjaardag – leest hoe hij hachee maakt, en puree en kreeftensoep uit blik. Hij koopt een ons weespermoppen en twee mergpijpjes bij de bakker. Hij kijkt naar Ajax, en naar de Barend Servet Show. Het is zo ontzettend Nederlands. Lees hier de recensie.
Lees ook: Veel schrijvers van de generatie van Zadie Smith zijn naar rechts opgeschoven, maar dat gaat haar niet gebeuren, zegt ze in een interview.
Lees hieronder de opmerkelijkste boeken van vorige week (26 oktober)
Nu de democratie op het spel staat, snellen vanachter allerlei bureaus rond het Binnenhof de hulptroepen toe. Ze luiden de noodklok, analyseren de toestand, geven adviezen en willen de helpende hand bieden. Mark Lievisse Adriaanse en Eva Rovers pleiten voor meer burgerbetrokkenheid; Wim Voermans ziet de oplossing toch echt in Den Haag. Lees hier de recensie van hun drie boeken.
Schuld is het grondbeginsel in twee nieuwe debuutromans over depressie en moederschap. Zware kost, maar beide auteurs zijn vol mededogen tegenover hun moederpersonages. Aangenaam, hoe deze debuten een verzoening zijn, geen afrekening, hoe moederschap hier toch vergeeflijk is. Lees hier de dubbelrecensie.
Elk boek van John Fosse is een ravissante gebeurtenis, die je minder eenzaam maakt, schrijft dichter Sasja Jansen. Zijn pas vertaalde roman Vaim, over een driehoeksverhouding, leest als één lange hypnotiserende zin. Lees hier de recensie.
In deze herontdekte Spaanse roman uit 1977, deel van de Barcelona-trilogie, die zich afspeelt ten tijde van Franco’s dictatuur, moeten de vrouwelijke hoofdpersonen het doen met een plek in de schaduw van de mannen om hen heen, vaders, echtgenoten, minnaars, vriendjes. Maar Kersentijd is meer een existentiële dan een feministische roman. Lees hier de recensie.
In de nieuwste van Boekenbon literatuurprijswinnaar Jan Vantoortelboom, De zwarte poel, achtervolgt het verleden hoofdpersonage Ko al wanneer hij nog een tienerjongen is. Pijn én lijden zijn in overvloed aanwezig, zowel fysiek als psychologisch. Wat begint als een speelse streekroman, eindigt als een Zeeuwse gothic. Lees hier de recensie.
Word wakker, het fascisme staat voor de deur! Zo waarschuwt Rosan Smits in het pamflet Dit is fascisme. Ze herinnert ons aan de historische pijlers van het fascisme en laat zien hoe dat draaiboek in 2025 ook in Nederland wordt uitgespeeld. Een urgente oproep tot verzet, maar velen zullen door de wekker heen slapen. Lees hier de recensie.
Lees hieronder de opmerkelijkste boeken van vorige week (19 oktober)
In Voor de democratie gaat Bas Heijne op zoek naar democratische lessen bij de oude Grieken. Anno 2025 is de democratie immers ‘een slangenkuil, een kruitvat, een kooigevecht’. Wie een injectie democratische inspiratie en enthousiasme kan gebruiken – en wie kan dat in deze tijd niet? – is bij Heijne en Perikles aan het goede adres. Lees hier de recensie.
Janna Coomans beschrijft in Dievenland geen koningen en hertogen, maar des te meer bedelaars, landlopers en vagebonden. Daarvoor tuurde ze eindeloos naar archiefmateriaal dat voor haar komst nog nauwelijks bestudeerd was, namelijk de honderden getuigenissen van vijftiende- en zestiende eeuwse dieven. Waarom? Lees hier het interview.
De nieuwe roman van de in de Verenigde Staten razend populaire National Book Award-laureaat James McBride, De hemel en aarde winkel (The Heaven and Earth Grocery Store), begint als een thriller. Maar na deze in vier pagina’s vertelde episode springt de roman 47 jaar terug in de geschiedenis en ontvouwt zich een breed uitwaaierend verhaal waarin het niet om moord en doodslag draait, maar waarin een levendig portret van een zeer diverse gemeenschap wordt geschetst. Lees hier de recensie.
Een beroemde vader die hele generaties het belang bijbracht van de bedreigde natuur, en een beroemde zoon die de natuur liever aan banden legde met beton en basalt - dat is een goed Nederlands verhaal. Prof. ir. Jo Thijsse (1893-1984), inderdaad, de oudste zoon van de nationale natuurschoolmeester Jac. P. Thijsse (1865-1945). Jo de wiskundige waterstater, man van strakke lijnen, Jac. de schrijvende veldbioloog. Eva Vriend schrijft over ze in een puik essay De waterzoon. Lees hier de recensie.
De som van mijn mislukkingen, het debuut van Lou-Anna Druyvesteyn, is een late coming of age van iemand die beseft dat het niets oplevert om te doen alsof. Het mag gevaarlijk zijn om echte verlangens te hebben, waarin je teleurgesteld kunt worden, het is oneindig veel bevredigender dan er alleen naar te streven andermans fantasie te zijn. Lees hier de recensie.
Is de Repair Club net lekker aan het knutselen, duikt er weer een schim op uit het verleden van oud-spion John Antink; een woeste man met een kunstbeen, dit keer. Charles den Tex is goed op dreef in deel 3 van zijn populaire thrillerreeks. Lees hier de recensie.
Ooit schreef Heere Heeresma ‘onverbiddelijke bestsellers’, het soort waarvan tienerjongens niet genoeg konden krijgen. Nu is er van een zo’n jongen een biografie, of nou ja, eerder een liefdevol journalistiek portret. Heeresma was een vreemde snuiter, een ongrijpbare einzelgänger. Weinig mensen hadden zijn telefoonnummer, hij ontving niet aan huis, corresponderen ging via een postbus. Deze houding kwam voort uit een diep wantrouwen jegens de autoriteiten, de overheid, kortom ‘het systeem’. De Goede laat mooi zien waar Heeresma’s onuitstaanbare gedrag vandaan kwam. Lees hier de recensie.
Lees ook: met zijn duistere verhalen over diepe ellende en grote schoonheid zou Nobelprijswinnaar László Krasznahorkai hoogstpersoonlijk de Europese roman kunnen redden, schrijft Geertjan de Vugt.
Lees hieronder de opmerkelijkste boeken van vorige week (12 oktober)
In het ambitieuze De verdwijning van Sieger Somerman, de tweede roman van Jori Stam, voert hij de verwarring over wat echt is en wat nep stevig op. Als waarschuwing werkt het niet echt meer, want de dystopie is inmiddels werkelijkheid. Maar wat schrijft hij heerlijk nostalgisch over het zachte gepruttel van die oude pc. Lees hier de recensie.
In deze opnieuw verschenen monumentale roman uit 1925 beschrijft Lion Feuchtwanger de spectaculaire opkomst en ondergang van de 18e-eeuwse Jud Süss, die als ‘hofjood’ de financiële belangen behartigt van zijn Duitse vorst. Hij is even oppermachtig, maar er werkelijk bij horen doet hij (natuurlijk) niet en hij eindigt op een manier die je de keel snoert. Lees hier de recensie.
Het is een donker universum dat de Poolse Urszula Honek (1987) heeft geschapen in Witte nachten. In deze bundel verhalen, die samenhangen als een roman, overdondert Honek door het oproepen van een spookachtige bergdorp tussen verschillende dimensies in. Lees hier de recensie.
Hij beloofde zijn 5-jarige zoon dat ze morgen naar de dierentuin zouden gaan. Maar de exil-schrijver Aleksandr Skorobogatov trok in Moskou de deur achter zich dicht en verhuisde naar Antwerpen. Pas tien jaar later ziet hij zijn zoon weer, naakt op een ijzeren tafel in een mortuarium. In Achter de donkere wouden doet hij het onmogelijke: hij schrijft waarover hij niet kan spreken. Lees hier de recensie.
Sinds de heksenwaan van rond 1600 maakt het idee van de vrouw als ‘heks’, als bedreiging, deel uit van onze psyche. Historica Maartje van der Laan duikt in de geschiedenis van de heksenvervolging in de Lage Landen. Met beeldende beschrijvingen van de beklaagden en hun angsten en verwijzingen naar middeleeuwse kunst en geschiedenis legt ze de wortels van de heksenwaan bloot. Lees hier de recensie.
Voor zijn nieuwe roman In het wit liet Roderik Six zich inspireren door de laatste jaren van Hugo Claus, die wegzonk in Alzheimer. Meesterlijk verbeeldt Six hoe het moet zijn als de woorden uit je hoofd verdwijnen. Lees hier de recensie.
In Late vader beschrijft Thomas Rosenboom briljant de peuterprietpraat van zijn kind. En ook een paar andere nieuwe vaderboeken morrelen aan het dominante culturele beeld van de papa als de kneus aan de zijlijn, die niet weet wat hij met de kinderen aan moet. Lees hier de recensie.
Lees hieronder de opmerkelijkste boeken van vorige week (4 oktober)
Michaël Zeeman (1958-2009) was jarenlang de voornaamste literaire criticus van de Volkskrant. Hij stierf jong en enigszins verguisd. Biograaf Willem Otterspeer blikt terug op zijn leven en probeert zich met hem te verzoenen. Als je geïnteresseerd bent in literaire kritiek, of in krantengeschiedenis, of Nederlandse letterkunde aan het einde van de 20ste eeuw, dan is In alles ben ik groot niet te missen. Otterspeer schrijft bij vlagen geweldig, vol scherpe oneliners, mooie metaforen, met oog voor treffende anekdotes en overtuigende psychologische interpretaties. Toch blijft het een biografie door een vriend. Lees hier de recensie.
Jackie’s keuze lezen is niet begrijpen maar ondergaan, je (toegegeven, soms met moeite) laten meedrijven en dan toch plots beseffen: sfeer bedriegt. Want als ik opkeek van mijn bladzijde, even bekomen van de dichtheid van de taal, was het vooral Jackie’s goedgeluimdheid die bleef hangen, en hoe die wringt met haar ruwe arbeidersbestaan. Wat sluimert er onder al die levenslust? Lees hier de recensie.
Leeft een rivier?, vraagt de Britse schrijver Robert Macfarlane zich enigszins provocerend af in zijn gelijknamige, en volgens hemzelf urgentste boek ooit. Is het een rare vraag, of de enige juiste als we onze relatie met de natuur willen verbeteren? Lees hier het interview.
Een pagina of twintig, hooguit dertig, beslaan de zeven hoofdstukken van Kookpunt, het fictiedebuut van dichter en vertaler Nisrine Mbarki Ben Ayad (Tilburg, 1977). Het zijn hoofdstukken die je ook verhalen zou kunnen noemen. Steeds gaan ze over andere mensen, spelen ze in andere plaatsen, andere werelddelen zelfs. We zijn in de wereld van Oroppa. Net als Librisprijswinnaar Safae El Khannoussi (die Mbarki Ben Ayad zelf beschouwt als haar ‘literaire zusje’) spint de schrijver een web van verhalen over mensen die, zoals dat heet, lange tijd weinig zijn gehoord: ze vertolkt de stemmen van migranten, van gemarginaliseerden, binnen en buiten Europa. Mensen zonder macht of invloed op wat er in de wereld gebeurt. Lees hier de recensie.
Vlaamse vergezichten is een rijk, gelaagd en aanstekelijk boek, waarin Erwin Mortier zijn herinneringen fijnzinnig verweeft met de geschiedenis van Vlaanderen, de Vlaamse taal, de literatuur en het landschap. Hij onderneemt een liefdevolle zoektocht naar de bronnen van zijn schrijverschap, maar reflecteert kritisch op de mythen en trauma’s die de Vlaamse identiteit hebben gevormd. Ook de zijne. Als schrijver kan hij daar niet over zwijgen. Lees hier de recensie.
Hoera, het is Kinderboekenweek! Het nieuwe prentenboek van Loes Riphagen, een avontuurlijk geschenk van Kevin Hassing en nog veel meer moois voor alle leeftijden: de Volkskrant tipt de beste boeken voor deze Kinderboekenweek. Dit zijn de mooiste nieuwe boeken om uit te kiezen.
Lees hieronder de opmerkelijkste boeken van vorige week (28 september)
Het (zeer) langverwachte vervolg op Otmars zonen bevat alles waarom deel één al werd bejubeld: De jaknikker is venijnig, gewaagd en elegant geschreven. Onderweg besloot Peter Buwalda de boel nog eens grondig te vertimmeren. Heeft dat de roman goedgedaan? Lees hier de recensie.
Een linkse intellectueel gaat een dag helpen op het stembureau en denkt na over de betekenis van democratie: deze kleine klassieker van Italo Calvino is intelligent, begeesterd en bij vlagen ronduit grappig. Van Italo Calvino’s klassieker Een dag op het stembureau krijg je zowaar zin om te stemmen. Lees hier de recensie.
Nobelprijswinnaar Orhan Pamuk is een kritische intellectueel in autoritair Turkije. Zijn dagboeken geven inzicht in de spanning tussen Oost en West die hij daar voelt. Het interview dat de Volkskrant met hem heeft, begint zonnig en opgewekt. Op het balkon van zijn huis serveert Pamuk komkommers en zoute stengels. Lees hier hoe het gesprek daarna verder gaat.
Een gezonde maatschappij heeft volgens psycholoog Jonathan Haidt zowel de sterke sociale cohesie en de morele kaders van conservatieven nodig, als de gelijkheid en vrijzinnigheid van liberalen. Probeer de geest van je tegenstander te begrijpen, schrijft hij voor, laat je niet verleiden door de mythe van het pure kwaad, en erken dat je beperkt en hypocriet bent en continu wordt misleid door je eigen stampvoetende olifant. Daar word je niet meteen gelukkiger van, maar wel wijzer. Lees hier de recensie.
Simone de Beauvoir schreef in Een zachte dood over het ziekbed en overlijden van haar moeder, dat haar onverwacht raakte. Je voelt haar dubbele verdriet, om haar lieve moeder, maar ook om de afwijzende vrouw die haar als puber onderdrukte. Niet verwonderlijk dat Sartre, haar levenslange metgezel, dit haar allerbeste boek noemde. Lees hier de recensie.
Bestsellerschrijver Jesús Carrasco mijmert in Ode aan zijn handen over zijn, inderdaad, handen, het huis dat hij verbouwt, het boek dat hij schrijft. Maar wat wil hij nou zeggen? Lees hier de recensie.
In Egelskop, de debuutroman van programmamaker Teddy Tops, krijgen de lekker feministisch hervertelde vrouwenlevens iets programmatisch. Toch is dit een warmbloedige, avontuurlijke roman, waarin de lezer aan het denken wordt gezet over waarom een leven loopt zoals het loopt. Hoe worden onze verlangens gevormd door de tijd waarin we leven, en hoe stellen we die bij door wat er onverhoopt met ons gebeurt, buiten onze macht? Lees hier de recensie.
Lees hieronder de opmerkelijkste boeken van vorige week (21 september)
De Grieken en Romeinen vormen helemaal niet de bakermat van de westerse samenleving, volgens Josephine Quinn. Haar geschiedenis van het Westen omvat vierduizend jaar en vertelt een veel breder, en veel interessanter verhaal. Lees hier het interview.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant