De man van Marlijn is ernstig ziek als hij bekent dat hij er al zestien jaar een affaire met een collega op nahoudt. Marlijns hart is gebroken, maar ze blijft om hem te verzorgen.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Mijn man was al een tijd lang ernstig ziek toen hij die dag terugkwam uit Maastricht waar hij taalles gaf. Wankelend kwam hij binnen en vertelde dat hij al zestien jaar een dubbelleven leidde en zojuist een zenuwinzinking had gehad. Hij moest zich vasthouden aan de tafel om niet te vallen, zag bleek en kwam nauwelijks uit zijn woorden.
Mijn eerste reactie was afschuw en een onmiddellijke pijn in mijn hart. De tweede was strijdlust. Meteen gevolgd door: ik kan je niet verlaten, want daar ben je te ziek voor. Het was augustus 2020, we waren meer dan veertig jaar getrouwd en wisten dat mijn man over niet al te lange tijd zou overlijden. Hij noemde meteen haar naam, maar ook zonder haar te noemen wist ik meteen om wie het ging: een collega op wie hij zestien jaar geleden verliefd was geworden. Ik had destijds gezien hoe ze naar hem keek en alles bij elkaar gegodverd, en vervolgens had hij beloofd alle contact te verbreken. In de periode die volgde heb ik hem er nog eens naar gevraagd, maar volgens hem was er geen sprake van een relatie. Ik had ook weinig reden hem te verdenken.
Ons leven was heel harmonieus, ook wat de opvoeding van de kinderen betreft waren we het altijd eens. Dat we gek op elkaar waren, spraken we vaak uit. Zelfs in zijn levenstestament had hij laten opnemen dat hij zielsveel hield van mij en onze twee dochters. En laatst, toen ik de kast aan het opruimen was, viel er uit een boek een ansichtkaart die hij voor mijn 60ste verjaardag had geschreven, vol liefdesbetuigingen waaruit bleek dat hij echt zag wie ik was.
Het was dus met recht een dubbelleven. Die avond in augustus hebben we gewoon samen gegeten, ik had een curryschotel ontdooid en die was nog lekker ook. De pittige smaak deed me goed. Vreemd, hoe goed eten zelfs op dit soort momenten troostrijk kan zijn. We zaten elk op onze vaste plek aan tafel, ook dat verander je niet zomaar. Hij schuin naast me, ik op de stoel met het voetenbankje. Hij was er vreselijk aan toe, zijn gezicht was vertrokken, door stress verwrongen. Na het eten belde ik een vriendin en ben met haar naar een terras gegaan, maar ’s nachts sliep ik gewoon naast hem in bed. Voor we gingen slapen heb ik zijn ogen nog gedruppeld.
In de dagen erop kon ik alleen maar huilen. Het beeld dat ik van ons had, was op een onbevattelijke manier gekanteld. En het ergste: het verraad van ons huwelijk had gevolgen voor ons hele gezin. Tal van gebeurtenissen die de afgelopen zestien jaar hadden plaatsgevonden, begon ik te herinterpreteren. Veel van de keren dat hij taalles gaf, was hij bij haar geweest. En idem die keer dat we in het Stedelijk waren en hij zei, loop jij maar verder, want ik heb deze tentoonstelling eigenlijk al gezien. En toen hij voorstelde onze zeilboot naar Friesland te varen zodat hij daar af en toe in zijn eentje een tochtje kon maken, was dat natuurlijk ook om daar met haar te kunnen zijn. Ik legde van alles aan hem voor – klopt dit, klopt dat – en hij gaf alles ruiterlijk toe, ook de hotelletjes die ze samen boekten. En hij raakte zó in de war van het biechten dat zijn toestand nog verder verslechterde.
De artsen hadden hem rust en regelmaat voorgeschreven en begrepen niet hoe zijn conditie ineens zo snel achteruit kon gaan, er was geen medische oorzaak voor. Mijn verzwakte echtgenoot kon nu helemaal niet meer alleen zijn. De timing van zijn bekentenis was dus nogal ongelukkig, maar had ermee te maken dat zijn vriendin zich bekend had gemaakt aan zijn beste vriend, met het verzoek het haar te vertellen als er iets met mijn man zou gebeuren. Die vriend wilde van niets weten, maar nu hun relatie bekend was, kon mijn man niet anders dan mij op de hoogte brengen en zijn dubbelleven te beëindigen.
De volgende dag heeft hij ook de meiden van 43 en 45 jaar op de hoogte gesteld en ikzelf heb nog diezelfde nacht zijn minnares een app gestuurd. ‘Tot mijn verbijstering kwam H. gisteren thuis met de mededeling dat jullie ruim zestien jaar een relatie hebben…’, zo begon ik. Ik had geen behoefte aan schelden, ik wilde weten wie ze was. Niet: wat heeft zij wat ik niet heb, geen interesse door jaloezie gestuurd. Maar: wat voor type is de vrouw die mijn man zolang in de ban hield? Ze antwoordde snel en zei geschokt te zijn over zijn onthulling. ‘Maar’, stelde ze me gerust, ‘jullie huwelijk is nooit in gevaar geweest.’ Wat natuurlijk lulkoek was, een huwelijk waarbij er één vreemdgaat, is altijd in gevaar.
Intussen bleef hij een trillend rietje. Deze keuze voor haar was de slechtste in zijn leven, bleef hij zeggen. Hij had spijt. Ze had het moeilijk, zestien jaar geleden, toen had hij haar zijn hulp geboden. Zo was het begonnen. ‘Ik wilde de twee-eenheid van jou en mij niet verbreken, maar zolang jij er niets van wist, kon het wel, dacht ik.’ Helpen, helpen, helpen, mijn man was graag nodig, dat is waar. Nodig en bang. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik na zijn bekentenis dacht, ik moet de vrede en rust bewaren, want hij heeft zijn definitieve testament nog niet getekend. Maar ook toen dat gebeurd was, ben ik hem blijven verzorgen. Eerst koeltjes, daarna kwam er toch weer meer genegenheid bij.
Het zou toen nog drie jaar duren voor hij stierf. De schaduw die hij over onze liefde heeft gelegd, is nooit helemaal weggegaan. Ik begrijp hem nog steeds niet, want zelfs als hij van twee vrouwen tegelijk kon houden, waarom heeft hij dat dan niet gewoon gezegd? Toen ikzelf eens verliefd werd op een ander heb ik dat meteen verteld, en zo de kwaaie wortels er meteen uit getrokken. Vergeven heb ik hem nog niet, maar de boosheid is weg. Ik gunde hem een rustig sterven, heb nachtenlang over hem gewaakt, en gezegd: ‘ik wil dat je weet dat ik niet boos meer ben’. Hij kon toen al niet meer praten. Ik wilde zeker weten dat hij me had gehoord en herhaalde nog eens mijn woorden. Toen ontsnapte er een grommend geluid uit zijn keel. Hij had me begrepen. Een dag later was hij dood.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Marlijn gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant