Gotu Jim in TivoliVredenburg is het schoolvoorbeeld van een solide optreden, maar er komt geen beest in de zelfverklaarde ‘prins van de nacht’ naar boven.
schrijft voor de Volkskrant over hedendaagse muziek.
Wat zijn veel rappers eigenlijk laks. Laptop open, spatiebalk indrukken en rappen maar. Een afgemixte backingtrack loopt op de achtergrond mee.
Zonder dollen, natuurlijk werkt zo’n aanpak uitstekend bij een concert. Toch bewees Gotu Jim (de 28-jarig Jim Lageveen) dat het anders kan, donderdagavond in TivoliVredenburg. Daar werd de Amsterdamse rapper omringd door drie live-artiesten. Was dat perfect? Nee, die feilloos afgemixte backingtrack had beter geklonken. Was het gaaf? Absoluut.
Het podium van de grote Ronda-zaal is al een blikvanger voordat Gotu Jim zijn show überhaupt begint. In het schemerdonker staat een halve muziekwinkel uitgestald. Vanaf het balkon ontwaar je minstens vijf analoge synthesizers, een drummachine, sample-pads en een gitaar. Een artiest die zo groots uitpakt, neemt zichzelf serieus en heeft respect voor de muziek.
Gotu Jims singels klinken luchtig en nonchalant. Live is dat een heel ander verhaal, merk je bij het openingsnummer Honderd Duizend Rondjes. Jim zingt het zittend op een van de twee lage tafels, met daarop een Prophet-synthesizer. De gebroken akkoorden die uit dat analoge apparaat komen, klinken een stuk stoerder dan de schattige pianopingels op het album Niet geslapen wel gedoucht (2023).
Jim staat op. Het is tijd voor feest. De zelfverklaarde prins van de nacht heeft de stijl van een elegant luipaard (zwarte leren broek, donker hemd) en de moves van een dronken huiskat. Terwijl de housebeats denderen, stuitert hij wat lomp op en neer. Het past bij zijn teksten, die een schijt-aan-alles-mentaliteit ademen. Zijn tophit Misschien (2024) begint bijvoorbeeld met: Weer een nacht die lijkt op alle andere / Jij en ik helemaal naar de kanker. Is het poëzie of vuilnis?
Dit anderhalf uur durende concert is het schoolvoorbeeld van een solide optreden. Jims vocalen zijn gevoelig en oprecht. Echo-effecten bedient hij zelf, met een kastje dat pal naast hem staat. Een extreme autotune vervormt het ene moment zijn stem, even later is die weer uitgeschakeld. Overal is over nagedacht. Dat wil niet zeggen dat er geen spontaniteit is: tijdens Misschien duikt Gotu Jim het publiek in. Ja, veel van wat hij vanavond doet getuigt van pure lef.
Die lef blijkt vanavond vooral uit het feit dat het hele concert, voor zover een argeloze recensent kan waarnemen, live wordt uitgevoerd. Jims bandleden zijn Jaap Velenturf (toetsen), IJsbrand van Eerdenburgen (drummachine) en Jacob Dubbel (toetsen, samples). De betreffende drummachine (voor de liefhebbers: een Elektron Rytm uit 2017) is perfect voor house en techno, en dreunt dus bombastisch door de Ronda.
Snerpende bassen in Bonky nemen je halverwege de avond mee naar jaren negentig-clubs waar acid house werd gedraaid. Het nummer loopt naadloos over in Vlammen en Benzine. Die track heeft op de EP High Society Swaggerboy (2024) een reggaeton-sfeertje. Niet in TivoliVredenburg. Als Jim de apathische tekst Sirenes in mijn hoofd / mijn ogen worden groot zingt, met op de achtergrond zwevende synthesizers en een rechthoekige technobeat, heb je het gevoel dat je bij een concert van Underworld bent.
Doordat Gotu Jim zijn elektronische muziek helemaal live uitvoert, zitten er haken en ogen aan het geluid. Af en toe zingt zijn microfoon rond, de volumes zijn niet altijd in balans en de synthesizersolo in Stiemen wil ik DJ zijn resoneert zo scherp dat het pijn doet aan je oren, zelfs met oordoppen in. Geen probleem, dat is nou eenmaal de schoonheid van live elektronische muziek spelen.
Tegen die ongepolijste achtergrond klinkt de stem van Gotu Jim wat fragiel, soms zelfs onverstaanbaar. Er komt geen beest in hem naar boven. Dat is wel nodig, om die krachtige tornado van housebeats, bassen en synthesizers het hoofd te bieden. Gelukkig wordt Jim aan het eind van de show vergezeld door twee speciale gasten: zijn maten Faberyayo en Abel haken aan en maken het feest compleet.
Gotu Jim (‘Gouden Jim’, vertaald vanuit de Surinaamse taal Sranan), bracht in 2018 zijn debuut-ep Tweede klas uit. De thema’s zijn niet bepaald schokkend: meisjes (waar hij soms wat liever over mag zingen), drugs en Amsterdamse feestjes. De nummers klinken alsof die zijn gemaakt op een doorrookte studentenkamer met het instap-muziekprogramma Fruity Loops. Waarschijnlijk is dat ook zo, en waarschijnlijk is dat precies wat Gotu Jim zo catchy maakt.
Zijn muziek is zo origineel als een Wordpress-template en zo diep als een mayokuipje. Toch vertaalt die muziek precies het gevoel van Gen Z – de onzekerheden waar die generatie mee worstelt en de manieren waarop zij die ontvluchten. Geen wonder dat Gotu Jim als een raket raasde, Lowlands op z’n kop zette en afgelopen maand de ep Yayo hartje Jimmy uitbracht, samen rappend met De Jeugd van Tegenwoordig-lid Faberyayo.
Pop
★★★★☆
27/11, TivoliVredenbrg, Utrecht
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant