is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
De chef lege dozen knipperde met de ogen, wapperde met de armen en keek gekwetst. Het was donderdagavond in de grote vergaderzaal van de Tweede Kamer en iemand had hem en zijn kabinet ‘boekhouders’ genoemd. Omdat hij niet per direct 2 miljard euro extra wil vrijmaken om Oekraïne te helpen in de strijd tegen Rusland, ook al wil het parlement dat wel.
Vrijmaken, hij zou niet eens weten hoe. 2 miljard klinkt als veel geld, hij gelooft niet dat er ministers zijn die dat een goed idee vinden. Er zíjn ministers, dat weet hij, want hij ziet ze weleens op televisie waar ze dingen zeggen waarvan hij ‘hè?’ denkt, terwijl ze doen wat in hun hoofd opkomt. Aan hem wordt nooit wat gevraagd, ook al zeggen ze minister-president tegen hem.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar nu had een parlementariër hem ‘boekhouder’ genoemd, alsof hij truttig zat te doen over een beetje geld terwijl de Russen Oekraïne overlopen en straks hier in de achtertuin staan. Er was op gehint dat echte leiders niet zeuren over de bonnetjes in tijden van oorlog. Stel dat de Amerikanen 85 jaar geleden met die mentaliteit naar de wereld hadden gekeken, dan spraken we nu Duits.
Alles bij elkaar klonk het alsof hij werd uitgelachen, alwéér. Dus trok hij zijn ik-ga-er-wat-van-zeggen-gezicht en zei dat hij het woord ‘boekhouder’ niet leuk vindt. ‘Onwaardig.’ ‘We zijn snoeihard met elkaar bezig.’
Hij heeft veel geknipperd, gewapperd en gekwetst gedaan sinds iemand hem anderhalf jaar geleden vanachter zijn bureau plukte met de woorden: ‘We gaan kabinetje doen en dan was jij de premier.’ In het begin kon je hem authentiek zien schrikken als iemand ‘Slappe hap!’ naar hem schreeuwde, of als een ander zei dat het kabinet een kleuterklas is en hij de stumperige meester die geen orde kan houden.
De eerste keer dat een minister raar twitterde greep hij nog een soort van in, met een triller in zijn stem en handen die wapperden, maar toch. Daarna gingen ze allemáál raar twitteren. Stond hij kniediep in de beledigingen. Bespraken ministers dingen met elkaar en met andere belangrijke mensen uit de coalitie, terwijl hij in zijn kamer moest wachten. Soms vergaten ze hem te melden wat ze hadden besloten, al was dat niet zo heel erg, want ze hielden zich er toch nooit aan.
Ze liepen weg uit zijn kabinet als ze er geen zin meer in hadden en lieten hem achter met Mona Keijzer, voor wie hij een beetje bang is. Zij gebruikt haar ministerschap als vehikel voor de Mona-vooruit-show en wrijft de NOS aan dat die een werkarm van Hamas zou zijn; dat doet ze namens het hele kabinet, zou je denken, want ze is de vicepremier, maar de tijd van ingrijpen met wapperende handen ligt ver achter hem.
Donderdagavond, toen het hatelijke ‘boekhouder’ was gevallen in verband met de steun aan Oekraïne, keek hij de Tweede Kamer in en zag hoe ze naar hem keken: als mensen die op een feestje over je schouder rondspieden naar interessantere gesprekspartners. Van de gehavende coalitie was de helft, de BBB, niet komen opdagen, want die heeft na de verkiezingen amper nog Kamerleden om naar debatten te sturen. En hij kan wel protesteren tegen het snel toezeggen van die 2 miljard euro extra, in de nieuwe Tweede Kamer is daar gewoon een meerderheid vóór die ook zonder de VVD zaken blijkt te kunnen doen, en die hem zal overrulen.
Nog één keer wapperde hij met de armen in licht protest. Toen liet hij ze zakken.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant