Van luchtige, briljante creativiteit tot 1-bit elektronica met kerkorgel: dit zijn de beste albums van dit moment.
Cabin in the Sky (★★★★☆) is het eerste album van hiphopcrew De La Soul in negen jaar en een eerbetoon aan de in 2023 overleden De La Soul-lid Dave ‘Trugoy the Dove’ Jolicoeur. Het behandelt dan ook de dood, maar heeft de bekende lichtvoetige tred van de ‘hippie’ hiphop waarom de crew bekendstaat. De La Soul spreidt nog steeds die luchtige, briljante creativiteit tentoon. Lees de recensie.
Eind december wordt Milly Scott 92 en nu pas is er het tastbare bewijs dat ze in de jaren zestig tot de absolute top van de Nederlandse jazz behoorde. Nederland kende de zangeres vooral als tv-persoonlijkheid of van het Eurovisie Songfestival, maar haar grootste liefde was de jazz. De 23 door het Nederlands Jazz Archief verzamelde opnamen op het album Trouble in Mind (★★★★☆) laten een weergaloos zingende Scott horen. Lees de recensie.
Alleen fysiek te koop.
Al twintig jaar houdt de componist Tristan Perich zich bezig met 1-bitelektronica. Iedereen weet hoe dat klinkt: het zijn de bliepjes uit je magnetron en oude rekenmachine. Met die primitieve klanken geeft Perich minimal music een fris smaakje. De minimalistische symfonie Infinity Gradient (★★★★☆), voor kerkorgel en 1-bit-elektronica uit, wel ja, honderd luidsprekers. Het is overweldigend en betoverend mooi. Lees de recensie.
Alles op Wanderings (★★★★☆) ademt de sfeer van het avontuur te voet. Wanderings met zijn galopritme, strijkers en de twang van een spaghettiwesterngitaar opent prairievergezichten. Up in the Hills is wat de eenzame zwerver zingt bij het kampvuur. Americanapareltjes uit de polder waarmee Knol bewijst dat hij zich de traditie eigen heeft gemaakt. Lees de recensie.
De titel doet misschien anders vermoeden, maar het album Tranquilizer (★★★★☆) klinkt als een mausoleum dat tot leven komt. Een plek waar de ondoden tussen de marmeren zuilen zwerven en zelfs een klein feestje bouwen. Op Tranquilizer golven oceanen van geluid en hoe dieper je daar induikt, hoe meer details je in de massa herkent. Lees de recensie.
Niemand beheerste het componeren voor piano vierhandig zoals Franz Schubert. Het blijft een uitdagende vorm: twee musici die met twintig vingers spelen en met één muzikaal brein denken. Sterpianisten Leif Ove Andsnes en Bertrand Chamayou slagen daarin op Schubert 4 Hands (★★★★☆) ogenschijnlijk moeiteloos. In sleutelwerken uit 1828, Schuberts wonderbaarlijk productieve sterfjaar, spiegelen en versterken ze voortdurend elkaars intentie, articulatie en klankkleur. Lees de recensie.
Zou Midlake ooit nog zo’n magnifiek album maken als het bijna twintig jaar geleden verschenen The Trials of Van Occupanther? Na het vertrek van Tim Smith, die met Eric Pulido zulke fraaie samenzang deed, leek dat steeds meer een utopie. Maar A Bridge To Far (★★★★☆), het zesde album van de Texaanse folkrockband, komt een eind in de buurt. Lees de recensie.
Voor haar uitstekende nieuwe album Voya (★★★★☆) zocht Tineke Postma weer een ander stel muzikanten om haar met de jaren nog altijd rijker wordende spel op alt- en sopraansax te begeleiden. Ze spelen alsof ze al jaren samen spelen. De woordloze zang is gelaagd en geeft soms een mystiek soort verhevendheid, maar zweverig wordt het nergens. Lees de recensie.
Het werk van de Sloveense componist Nina Šenk klinkt zelden in Nederland. Dat geldt niet voor de vier ensembles op haar album November Night (★★★★☆), waaronder Ensemble Modern en Klangforum Wien. Die vormen de absolute wereldtop. Op November Night krioelt de natuur. Het is alsof een geschilderd landschap tot leven komt. De noten klinken niet strikt geordend, maar organisch krioelend. Lees de recensie.
Het van pakkende melodieën overlopende album Do It Now (★★★★☆) is voor het grootste deel in de fameuze Abbey Road Studios in Londen opgenomen. Van Norden had maar vier dagen de tijd in Londen, maar dat hoor je er niet aan af. Elk liedje sprankelt. Lees de recensie.
Van jeugdig enthousiasme naar verdriet om een voldongen eind: geen ontspannen achtergrondmuziek op het nieuwste album Britten & Enescu (★★★★☆) van Ensemble Resonanz. Samen met altviolist Tabea Zimmermann trekt het Duitse kamerorkest je de speakers in. Romige laat-romantiek, waar de chromatiek als een het mes doorheen snijdt. Lees de recensie.
Nusantara Beat, het sextet van Indonesische Nederlanders van de eerste, tweede of derde generatie, die eigentijdse psych-folk brouwen van de muziek van de archipel (krontjong, gamelan, soendapop), heeft de tijd genomen voor hun debuutalbum Nusantara Beat (★★★★☆). Het was het wachten waard, want waar de band aanvankelijk traditionals bewerkte, staan op Nusantara Beat eigen composities, nu eens bloedmooi van melodie, dan weer dansbaar. Alle elf goed, eigenlijk. Lees de recensie.
Bach heeft voor de klarinet geen noot geschreven. En toch speelt het Zweedse klarinetwonder Martin Fröst een album vol met Bach (★★★★☆). Frösts toonbeheersing is subliem, sentimenteel wordt het nergens. Lees de recensie.
Je zou het werk van de Brit Christopher Stephen Clark bijna als vanzelfsprekend gaan beschouwen, maar dat mag toch niet gebeuren, blijkt op het steengoede Steep Stims (★★★★☆). Op zijn achttiende album neemt hij afscheid van al te doordachte kunstdance, en keert hij terug naar puur elektronisch plezier. Clark gebruikt de oudste synths uit zijn collectie en voert de wreedste rave- en trance-geluiden op. Lees de recensie.
Richard Rijnvos een componist die zich bij zijn leest houdt. Niks klimaatwanhoop, nergens straatrumoer, gewoon intelligent noten schikken. Vaak doet hij dat met het oog op één stad: Venetië, oftewel La Serenissima. Op La Serenissima (★★★★☆) vangt Rijnvos in 55 deeltjes een wandeling door Venetië. Het zijn miniaturen van één à twee minuten met subtiele verschuivingen in melodie, ritme en samenklank. De muziek klinkt vertrouwd en onvoorspelbaar tegelijk. Lees de recensie.
De creatieve spil van het veelzijdige Rotterdamse collectief The Bullfight, Thomas van der Vliet, mag zich graag op grote, multidisciplinaire kunstprojecten storten. Nu doet hij dat met 81 Bedford St. (★★★★☆), de soundtrack bij een niet bestaande, in whisky gedrenkte film noir. Er is een trailer. En een pracht van een filmposter. Gek eigenlijk, dat The Bullfight nog geen filmsoundtrack maakte, want hun muziek heeft altijd iets filmisch gehad. Lees de recensie.
Op haar derde thema-album In Heaven (★★★★☆) kijkt mezzosopraan Olivia Vermeulen naar boven. Niet naar God of de engelen, die komen op In Heaven amper voorbij. Vermeulen verkent hemellichamen, de nacht, ruimtereizen en sciencefiction. Dat doet ze met een breed sleepnet. Lees de recensie.
Het album Lux (★★★★★) van de Spaanse popvernieuwer Rosalía is een meesterwerk vol mystiek, symboliek en knallende orkestmuziek. Rond de verschijning van een nieuw Rosalía-album zijn de verwachtingen overdreven hooggespannen, en dat heeft zij aan zichzelf te wijten. Want de zangeres lijkt per album een compleet nieuwe weg in te slaan en zichzelf maar weer eens opnieuw uit te vinden. Dat doet ze op Lux dus ook, op spectaculaire wijze. Haar feilloze stem heeft nooit beter geklonken dan op deze plaat. Het album voelt als een dikke pil aan wereldliteratuur, waarin je maanden kunt rondzwerven.
Met Lux bewijst Rosalía dat pop nog steeds uitdagend mag zijn en vol mag zitten met spiritualiteit en complexe muziekstructuren. Want de hele wereld zal het de komende weken hebben over dit magnifieke album, dat de gemiddelde popplaten van Rosalía’s popsterrencollega’s – we noemen geen namen – echt even doet verbleken. Lees de recensie.
Wie het Australische impro-trio The Necks weleens live heeft gezien, weet dat ze al snel een uur voor een geheel uit improvisatie bestaand nummer uittrekken. Dat er in de drie uur die Disquiet (★★★★☆) duurt dus maar vier voorbij komen wekt geen verbazing. Ondanks de steeds weer andere spanningsboog maakt de variatie in klankkleur dit een van hun sterkste albums. Besef van tijd verdwijnt in de drie uur waarin The Necks de luisteraar meevoeren in hun improvisaties, waarin minimale verschuivingen een maximaal hypnotisch effect krijgen. Lees de recensie.
Snocaps (★★★★☆) is het indiesnoepje van de week: het eerste en hopelijk niet laatste album van Snocaps, dat zichzelf presenteert als gelegenheidsband rond tweelingzussen Katie en Allison Crutchfield. Katie kennen we vooral als Waxahatchee en haar zuster speelde in diverse indie-gitaarbands. Samen met Brad Cook en MJ Lenderman vormen ze hier een schitterende combinatie. Allison en Katie zingen samen zoals alleen zussen dat kunnen. Snocaps ontpopt zich hier als een van de leukste Amerikaanse indiebands van dit moment, waarvan het merendeel van de dertien liedjes onmiddellijk vertrouwd klinken. Lees de recensie.
Behalve chef-dirigent van het Radio Filharmonisch Orkest is Karina Canellakis ook vaste gastdirigent bij het London Philharmonic Orchestra. Hoe vruchtbaar die samenwerking is, wordt opnieuw overtuigend bevestigd op hun eerste volledige album (★★★★☆) met twee symfonieën van Tsjaikovski, vastgelegd in glashelder geluid. Canellakis stuwt de Vijfde symfonie voort met onwrikbare energie, maar geeft de lyrische passages genoeg ruimte om zich te ontvouwen. Haar beheerste vurigheid past mogelijk nog beter bij de tobberige Zesde symfonie, de Pathétique, met haar stormachtige pieken en inktzwarte dalen. Lees de recensie.
Een nieuw hoogtepunt in de enorme catalogus van soulveterane Mavis Staples is het album Sad And Beautiful World (★★★★☆). De afgelopen zeven decennia heeft zij zich onder meer onderscheiden door de manier waarop ze liedjes van anderen naar zich toe kon trekken. Dat doet ze nu weer. Ieder liedje is raak gekozen en samen vertellen ze een verhaal van hoop in deze barre tijden. Lees de recensie.
Op Fixations (★★★★☆) staan drie werken van de Amerikaanse violist-componist Andrew McIntosh, geschreven tussen 2018 en 2024. Het album voelt als een klein uurtje dagdromen. McIntosh schreef alle composities voor stijkinstrumenten met alternatieve stemming. Die stemming in McIntosh’ muziek is stiekem bevredigender, al word je er wel een tikkeltje duizelig van. Lees de recensie.
Behalve als zanger in The Ex kennen we Arnold de Boer nu al dertig jaar als voorman van Zea, als enig vaste bandlid. Op het nieuwe, als fraai boekwerkje uitgebrachte album In lichem fol beloften (★★★★☆) (Fries voor ‘een lichaam vol beloften’) is Zea een kwartet met cello en klarinet als opvallende instrumenten. Bijgestaan door de daverende Drumband Hallelujah Makkum, maar ook als het kleiner blijft, is de zeggingskracht van deze volkomen authentieke muziek groot. Lees de recensie.
West End Girl (★★★★☆), het vijfde album van de Engelse Lily Allen verscheen vorige week onverwachts. Op het album bezingt ze wederom een echtscheiding. Zo expliciet als Allen haar liefdes- of liever gezegd seksleven beschrijft, deed geen grote artiest dat voor haar. De knisperende, actueel klinkende pop waarin Allen grossiert, maakt West End Girl muzikaal minstens zo belangwekkend als haar even spraakmakende als baanbrekende teksten. Lees de recensie.
Rhythm Immortal (★★★★★), het eerste volwaardige album van Carrier geeft een bepaalde warmte af. Tussen de spaarzame drumslagen of sissende bekkens, en een diepe bas, zit een vlakte van leegte. De beats en bassen, die samen toch een soort abstracte en uitgeklede drum-’n-bass vormen, weten je onder hypnose te brengen. Carrier doseert uitermate zuinig. En bereikt dus het maximale effect. Een kaal maar kolossaal album. Lees de recensie.
Evening Hymn (★★★★☆), bevat onbekende pareltjes en klassiekers (denk aan Purcells When I Am Laid). Het samenspel van Berit Norbakken en Arctic Philharmonic is magnifiek. De Noorse sopraanzangeres Berit Norbakken (48) brengt een ode aan de duistere, droevige kant van muziek. Want, zo vindt ze zelf, de mooiste muziek is vaak verdrietig. Lees de recensie.
Meer muziek? Bekijk hier ons volledige archief van albumrecensies.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant