Ik heb misschien wel net zo’n ambivalente relatie met Vier handen op één buik (VHOEB) als de deelnemende tienermoeders met de vaders van hun ongeboren kinderen. Ergens denk ik: ja, wat een zalig programma, want na het kijken voelt mijn kindloze, egoïstische bestaan altijd als een nog grotere zegen, anderzijds voel ik me een beetje vies me zo te vergapen aan de levens van jonge vrouwen, op hun kwetsbaarst nog wel.
De openingsaflevering van het twaalfde (!) seizoen was classic VHOEB: pil vergeten, vader van het baby’tje buiten beeld, geen eigen plek om het kind op te voeden. Vanaf de bank kijken naar andermans misère: als het om BN’ers gaat is dat gerechtvaardigd, maar deze tienermoeders – Daisy Aliesia (19), Nomi (19) en Nilay (17) – verdienen beter. ‘Daisy wil moedertje spelen’, zegt haar vader grappend, maar voor dit geharde meisje is spelen er niet bij. Ze kwam me voor als een slachtoffer, op weg naar de volgende complicatie in haar leven.
Ze wil het volledig anders doen dan haar moeder, vertelt Daisy. Ze werd heen en weer geslingerd tussen haar ouders en was al op jonge leeftijd verantwoordelijk voor de zorg van haar zusje. Ook Nomi’s verhaal is schrijnend: vanaf haar 9de verbleef ze in woongroepen, onder toezicht van jeugdzorg. Omdat ze nu geen vaste verblijfplaats heeft, verstopte ze zich (al zwanger!) een poos in een schuur, zonder basisvoorzieningen. Ze hield haar plas urenlang op. Na te zijn gesnapt woonde ze een maand in een auto. ‘Basisloos en heel eenzaam’, zo kijkt ze erop terug.
VHOEB werkt het best als het programma je doet meevoelen met de moeders, slachtoffers van een systeem waarin ze nu zelf ook verzeild dreigen te raken. Zijn ze hier wel bij gebaat, vroeg ik me af, hulp krijgen in een setting waarin de meisjes ook als entertainment worden beschouwd? Realitysterren Djamila Celina (een van de Real Housewifes) en Channah Koerten (Temptation Island) staan de meiden lief bij tijdens hun zwangerschap. ‘Je kunt me altijd bellen’, zegt Djamila tegen Daisy. Haar eigen moeder lijkt weinig betrokken.
Wonderlijk om hierna over te schakelen naar een ander NPO-programma, Huisje, boompje, error (BNNVara), waarin Kirsten van Teijn en Dook van Dijck onderzoeken welke problemen er komen kijken bij meerouderschap. Een van die errors: in Nederland is het voor de wet nog altijd niet mogelijk om meer dan twee ouders te hebben. Stuitend, dat het hetero-kerngezin nog altijd zo de norm blijkt, terwijl dat zelden zaligmakend is (bron: VHOEB).
Van Teijn en Van Dijck richten een gemeenteloket op in Woerden, waar meeroudergezinnen zich nu wél voor de wet als ouder kunnen registreren. ‘Fantastisch dat jullie dit doen, meer dan twee invulvakjes, dat kom je niet zo vaak tegen’, horen ze aan de balie. Het ontroerde me. Waarom we welwillende, liefdevolle ouders zo tegenwerken, ik kan er echt niet bij.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant