Weglopen uit een talkshow van de Evangelische Omroep, bijzonder heroïsch is het niet, maar een verhitte Wierd Duk zag zaterdagavond geen andere uitweg. ‘Ik kwam als gast voor een goed gesprek’, schrijft hij op X over zijn exit bij Dit is de week, ‘maar gasten behandel je in mijn wereld anders. Dus hield ik het voor gezien.’
Je kunt je afvragen wie er schuld heeft aan dit alles: sidekick Ronit Palache, omdat ze aan tafel (moet gezegd, lekker strijdbaar) van wal stak tegen Duk, of Duk zelf, omdat hij en zijn giftige opvattingen nu eenmaal bestaan. Duk mocht aanschuiven bij Margje Fikse om met andere sidekick Gert-Jan Segers in gesprek te gaan over ophef over een X-bericht van een poosje geleden, betreffende de joods-christelijke cultuur die onder druk zou staan. Palache overbelastte ondertussen haar cringe-spieren, naast Duk zitten was haar eigenlijk al te veel.
Mag ik jou een persoonlijke vraag stellen, begon Segers nadat Duk hoog had opgegeven over ‘onze’ christelijke tradities, ‘heb je iets met Jezus?’
O, ik ben wel echt bij de EO, schertste Duk. Hij was op zich te spreken over Jezus, maar vooral de coole, onverschrokken man met doornenkroon aan het kruis, niet zozeer die slappe vent die zijn vijand de wang toekeerde.
Het bleek een knap staaltje foreshadowing, want ergens halverwege de uitzending werd aan Palache gevraagd wat zij nu van dit alles vond. ‘Journalistiek volkomen onbenullig’, zei ze, om weken na een X-bericht van Wierd Duk de boel nog eens te gaan herkauwen. Ze meende dat Duk een heel vreemde, radicaal-rechtse afslag had genomen – de twee kenden elkaar uit een vrediger verleden. Palache had opgezien tegen Duks komst, in de aanloop naar de uitzending had ze zijn podcast geluisterd.
Duk: ‘O, goed hè?’
Palache: ‘Ja, ik weet dat je jezelf heel erg fantastisch vindt, maar het gaat er nu even om wat ík ervan vind.’
En dat was een boel – vanonder de tafel kwam een mobieltje tevoorschijn met aantekeningen, Palache had er zin in, je zou kunnen zeggen dat ze cool en onverschrokken was. Ze wees Duk op zijn polariserende toon, zijn islamofobie, ze citeerde uit zijn podcast waarin hij apocriefe verhalen over het dorp Moerdijk had gedeeld.
‘Ik kan ook weggaan’, reageerde Duk, ‘hier ben ik niet voor gekomen’. En dat deed hij, challas, adieu, tot nooit meer. ‘Doei!’, riep Duk, hij wenste de dames en heren in de zaal nog een fijne uitzending.
Heel jammer, vond presentator Fikse het. En dat is het ook, vooral voor de kijker, die weer iets moet met de zoveelste discussie die enkel terug te brengen is tot de vraag of je nou wel of niet met de ander moet blijven praten, of je kwaad nou wel of niet met kwaad moet vergelden. Vermoeiend voorspelbaar, deze dynamiek; hoe ons eruit te ontworstelen, ik weet het niet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns