Reinout van der Heijden is hoofdredacteur van de Geldgids en schrijft een column voor de Volkskrant.
Wie in de dure decembermaand wil besparen, moet eens naar zijn zorgverzekering kijken. Overstappen naar een goedkopere aanbieder kan honderden euro’s per jaar schelen. Wie daarnaast de premie in één keer betaalt, bespaart vaak extra.
Je kunt nog meer besparen door geen aanvullende verzekering te nemen. Vooral de tandartsverzekering moet je kritisch beoordelen. Dat is een verzekering die je vaak niet terugverdient.
Een verzekering sluit je af om risico af te dekken. Bij een tandartsverzekering is dat niet aan de orde. Het staat vast hoeveel je per jaar vergoed kunt krijgen. Er geldt bijvoorbeeld een maximale dekking van 250, 500 of 1.000 euro per jaar. De premie die je betaalt loopt op tot 70 tot 80 procent van wat je maximaal uitgekeerd kunt krijgen.
Soms lijkt een tandartsverzekering goedkoop, maar dan is er beknibbeld op de dekking. Je krijgt dan alleen een paar eenvoudige handelingen vergoed, zoals controles, vullingen en basale mondhygiëne. Daarvan krijg je slechts 75 procent van de kosten vergoed. Laat je niet in de war brengen door de tekst ‘100 procent vergoed’; als je verder leest, zie je dat dit alleen geldt voor de tandartscontrole. Voor de rest krijg je 75 procent of niets uitgekeerd.
De tandartstarieven zijn wettelijk vastgesteld, zodat verrassingen niet mogelijk zijn. De controle van de tandarts kost 28 euro en een eenvoudige vulling 31 euro. Je betaalt 33 euro voor tien minuten bij de mondhygiënist.
Voor de zorgverzekering betaal je gemiddeld 1.900 euro per jaar. Dan heb je nog een eigen risico van 385 euro. Ruim de helft van de verzekerden maakt zijn eigen risico niet vol en heeft dus ook geen profijt van de verzekering. Dat is op zich prima, want je hebt een verzekering om hoge kosten te voorkomen.
De tandartsverzekering en andere aanvullende polissen spelen in op deze ergernis. Zij werken met het ‘altijd prijs’-principe: je maakt er ieder jaar gebruik van, dus je ziet een deel van je inleg gegarandeerd terug. Als je de rekensom zou maken, kom je er achter dat de polis vooral een dure regeling voor gespreid betalen is. Zodat je onbekommerd een volgende afspraak met de tandarts kunt maken.
Voor de kinderen hoef je geen tandartsverzekering af te sluiten. Minderjarigen kunnen gratis naar de tandarts, ook als de ouders daar niet voor verzekerd zijn. De dekking voor orthodontie is vaak een lokkertje voor duurdere polissen. Aangezien de verzekering vaak een wachttijd van een jaar heeft en de behandeling drie jaar duurt, betaal je vier jaar lang premie. Zonder verzekering had je de kosten misschien kunnen opvoeren als aftrekpost voor de belastingen.
Sommige tandartspolissen kun je alleen afsluiten met een duurdere basisverzekering. Je moet dan de kosten voor die duurdere verzekering meetellen als je de berekening maakt. Wat ook veel voorkomt, is dat de tandartskosten in een aanvullend pakket met andere dekkingen zit. En die heb je niet nodig. Kortom: kies liever een standaard basisverzekering die je verzekert tegen echt hoge kosten. En bezuinig nooit op het bezoek aan de tandarts.
Over de auteur
Reinout van der Heijden is hoofdredacteur van de Geldgids.
Zelf een vraag? Geldvraag@volkskrant.nl